บทที่ 87 15/5

พอเงยหน้ามองคนเล่า น้ำตาก็สั่งได้ นารามองคนน้ำตาคลออย่างสาแก่ใจ เธอเกือบเผลอยิ้ม ดีแต่ยังไม่หลุด จึงหน้าเศร้า ตาเศร้าอย่างเห็นอกเห็นใจ

“บุ้งอย่าสนใจเลยนะ ปากคนก็พูดไปเรื่อย ยังไงนาราก็รู้ว่าบุ้งเป็นคนแบบไหน คนอื่น ๆ ที่รู้จักบุ้งก็รู้ อย่าเสียใจไปเลยก็แค่ปากคนนะ”

ถึงอย่างไร นาราก็ต้องทำให้จรรย์ธรไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ