บทที่ 1 เมียขัดดอกในอาณาจักรของเขา
ตอนที่ 1 เมียขัดดอกในอาณาจักรของเขา
เสียงฝนกระหน่ำลงบนกระจกตึกสูงใจกลางเมือง ราวกับตั้งใจตอกย้ำชะตากรรมของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนตัวแข็งอยู่หน้าห้องทำงานประธานบริษัท
“เข้าไปสิคุณใบบัว” เลขาสาวเอ่ยเสียงเบา แต่สายตาเต็มไปด้วยความเวทนา ใบบัวสูดหายใจลึก ก่อนจะเคาะประตูไม้บานใหญ่สามครั้งตามมารยาท ทั้งที่ในใจของเธอในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเป็นอย่างมาก เพราะไม่รู้ว่าทันทีที่เธอก้าวเดินผ่านประตูไม้บานนี้เข้าไปนั้น เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
“เข้ามา” เสียงทุ้มเย็นเฉียบดังลอดออกมา ใบบัวสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมันออกมา เธอยื่นมือไปจับลูกบิด และค่อยๆ บิดมันและผลักประตูเข้าไปอย่างช้า ๆ
ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นห้องทำงากว้างขวาง ผนังกระจกสูงจรดเพดาน กับร่างสูงในชุดสูทสีดำที่ยืนหันหลังให้ เธอเพียงเห็นแผ่นหลังก็รู้สึกเหมือนโดนกดทับด้วยอำนาจบางอย่าง
ปรเมศ วรนันท์ ท่านประธานบริษัทวรนันท์กรุ๊ป และ…สามีในนามของเธอ
“มาสายสามนาที”
เขาพูดโดยไม่หันกลับมา น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกำลังรายงานตัวเลขผลประกอบการ ไม่ใช่พูดกับผู้หญิงที่แต่งงานกับเขาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน
“ขอโทษค่ะ รถติด”
“ข้ออ้างไม่ใช่เหตุผลของคนทำงานที่นี่ ถ้ารู้ว่ารถติดเธอก็ควรตื่นให้เช้ากว่านี้ ออกจากบ้านให้ไวกว่านี้ ทำไมคนอื่นมาทัน แล้วเธอถึงมาไม่ทัน ?”
คำพูดนั้นเฉือนใจใบบัวจนเธอเผลอกำมือแน่น แต่ก็เลือกก้มหน้ารับคำเหมือนทุกครั้ง
“วันนี้คุณจะเริ่มงานในตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายพัฒนาโครงการ”
เขาหันกลับมาในที่สุด สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินสินค้า ไม่ใช่คน ริมฝีปากหนาขยับช้า ๆ แต่ทุกคำที่พูดออกมาเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล !!
“จำไว้อย่างหนึ่ง ใบบัว”
เขาเดินเข้ามาใกล้ หยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะที่ใกล้เกินไป จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยดี
“ในบริษัทนี้…คุณไม่ใช่เมียผม”
หัวใจเธอหล่นวูบ ก่อนที่เขาจะพูดต่อ
“คุณเป็นแค่พนักงานคนหนึ่ง และผมไม่เคยปรานีลูกน้องที่ทำงานพลาด” สายตาของเขานิ่ง เย็น และไร้ความรู้สึก
“เข้าใจไหม”
ใบบัวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้ในอกจะสั่นไหว แต่เธอก็ไม่ยอมให้เขาเห็น
“เข้าใจค่ะ ท่านประธาน”
คำว่า ท่านประธาน หลุดออกจากปากเธออย่างชัดถ้อยชัดคำ ราวกับขีดเส้นแบ่งบางอย่างขึ้นมาใหม่
บางอย่างในแววตาปรเมศไหววูบไปเสี้ยววินาที แต่เขาเลือกจะมองไม่เห็นมัน
“ดี” เขาพยักหน้า “งั้นเริ่มงานได้”
เธอหมุนตัวจะเดินออกไป แต่เสียงเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“แล้วก็…”
ใบบัวหยุดกึก
“อย่าลืมว่าเหตุผลที่คุณมายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะความสามารถ”
เธอหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้าเขา
“ค่ะ…ฉันไม่เคยลืม”
ใบบัวตอบออกไปในทันที เพราะเธอรู้ดี เธอคือ “เมียขัดดอก” ผู้หญิงที่ถูกแลกมาด้วยหนี้ก้อนโต และเป็นคนเดียว…ที่เขารังเกียจอยู่ตลอดเวลา เพราะสำหรับปรเมศเขาคงมองเธอเป็นแค่เพียงผู้หญิงที่เห็นแก่เงินเท่านั้น !!
คิดได้ดังนั้นใบบัวก็เดินออกจากห้องนั้นไปด้วยความรู้สึกที่ยากเกินกว่าจะบรรยาย สิ่งเดียวที่เธอทำได้นั้นก็คือต้องอดทนให้ถึงวันที่เธอหลุดพ้นจากตรงนี้
ปรเมศมองใบบัวที่เดินออกไป สายตาของเขายังคงจ้องตามแผ่นหลังบางนั้น…เหมือนหัวใจที่เริ่มเสียการควบคุม
สามเดือนก่อนหน้านั้น…
กลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลลอยอวลอยู่ในอากาศ ใบบัวยืนอยู่หน้าห้องไอซียู มือเย็นเฉียบ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา เสียงแพทย์ยังดังก้องในหัวไม่หยุด
“คนไข้ต้องผ่าตัดด่วน ภายในสองวันครับ”
“ถ้าช้ากว่านั้นละคะ คือว่าตอนนี้ฉันยังหาเงินไม่ครบ”
“ถ้าช้ากว่านี้อาจจะไม่ทันการณ์นะครับ” คุณหมอตอบแบบเลี่ยงๆ แต่ก็ทำให้ใบบัวเข้าใจความหมายของคุณหมอในทันที
“ค่ะ แล้วฉันจะรีบหาเงินมาให้ได้ไวที่สุดค่ะ ” ใบบัวตอบออกมาไม่ค่อยเต็มเสียงสักเท่าไหร่นัก
ในตอนนี้พ่อของเธอนอนนิ่งอยู่หลังบานกระจก ใบหน้าซีดขาว เครื่องมือแพทย์รายล้อมราวกับเตือนว่าเวลาไม่เหลือแล้วแต่สิ่งที่โหดร้ายกว่าคำว่า ‘ความเป็นความตาย’
คือใบแจ้งหนี้ในมือเธอ สองล้านแปดแสนบาท ตัวเลขที่ใบบัวไม่มีทางหาได้ทันเธอขายทุกอย่างที่ขายได้ จำนำร้านเล็ก ๆ ยืมญาติ กู้เพื่อน แต่ก็ยังไม่พอ
จนกระทั่ง…
“ถ้าอยากช่วยพ่อจริง ๆ ลองไปหาท่านประธานวรนันท์ดูสิ” เสียงของลุงเจ้าหนี้ดังขึ้นในความทรงจำพร้อมแววตาที่ไม่ได้หวังดีนัก
“เขาเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ของพ่อเธอ…แต่เขามีข้อเสนออย่างหนึ่ง”
ตอนนั้นใบบัวไม่เข้าใจ จนกระทั่งเธอได้นั่งอยู่ตรงนี้ในห้องรับรองชั้นบนสุดของตึกวรนันท์กรุ๊ป ตรงหน้าชายวัยกลางคนในชุดสูทดำ ราคาแพงกว่าทั้งชีวิตของเธอรวมกัน
“ผมจะล้างหนี้ทั้งหมดให้”
วรนนท์พูดเรียบ ๆ ราวกับพูดถึงตัวเลขในบัญชีใบบัวเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสั่นไหว
“จริงเหรอคะ…?”
เขายกมุมปากนิดเดียว ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน
“แลกกับการแต่งงาน”
เธออึ้ง
“คุณต้องแต่งงานกับลูกชายของผม เป็นภรรยาเขาตามกฎหมาย อยู่ในบ้านผม ทำตามข้อตกลงทุกอย่าง”
ใบบัวรู้สึกเหมือนถูกบีบลมหายใจ
“เพราะอะไรคะ ? แล้ว…ถ้าฉันไม่ตกลงล่ะคะ”
สายตาของวรนนท์เย็นลงในทันที
“หนี้จะยังอยู่ พ่อคุณจะไม่ได้ผ่าตัด และผมจะไม่ช่วยอะไรอีก”
คำพูดเรียบ ๆ แต่โหดร้ายยิ่งกว่ามีด เธอกำมือแน่น
น้ำตาคลอ แต่ไม่ปล่อยให้มันไหล
“คุณ…ต้องการฉันไปทำอะไรคะ”
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้า ๆ
“เป็นภรรยาในนาม กันผู้หญิงทุกคนออกจากลูกชายผมจนกว่าคนรักเขาจะกลับมา ไม่ต้องรัก ไม่ต้องหวังอะไร
แค่ทำหน้าที่ให้จบ”
ความเงียบปกคลุมห้องนั้นอยู่นานสุดท้าย…ใบบัวก็หลับตาลงแล้วพยักหน้า
“ฉันตกลงค่ะ”
เพราะถ้าไม่ทำ…พ่อเธอจะตายและเธอไม่มีสิทธิ์เลือกอย่างอื่น ท่านเจ้าสัววรนนท์คิดย้อนไปถึงอดีตเมื่อหลายปีก่อน อดีตที่เขาทั้งรักและแค้นในเวลาเดียวกัน
“อะนี่ สัญญาที่เธอจะต้องเซ็นอ่านให้ละเอียด ไม่เข้าใจตรงไหนถามได้”
ใบบัวรับสัญญาฉบับนั้นมาช้า ๆ ก่อนจะค่อยๆ อ่านทีละบรรทัด และแน่นอนว่าเธอไม่คัดค้านเพราะในสัญญาฉบับนั้นมันเอื้ออำนวยเธอทุกอย่าง
คืนนั้นเองเธอเซ็นชื่อในสัญญาการแต่งงานลับ ๆ โดยที่ปรเมศเองก็ไม่รู้เลยว่า…อยู่ ๆ พ่อของเขาพาผู้หญิงคนนี้มาได้ยังไง และทำไมถึงต้องบังคับให้เขาแต่งงานกับเธอ
