บทที่ 165 วันหยุดของผู้กองหน้าดุ

เช้าวันต่อมา ภาคินมาถึงหน้าบ้านพริมตรงเวลานัดเขาสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าผ้าใบเรียบง่าย ใบหน้าหล่อคมยังคงนิ่งเหมือนเดิม แม้จะไม่ได้สวมเครื่องแบบตำรวจ แต่ก็ยังดูน่าเกรงขามจนคนที่เดินผ่านอดหันมองไม่ได้ ชายหนุ่มยืนรออยู่หน้ารถได้ไม่นาน ประตูบ้านก็เปิดออก

“ผู้กองงงง!”

เสียงสดใสลอยมาก...