บทที่ 18 คนรอ

ตอนที่ 18. คนรอ

กลางคืนเกือบเที่ยง ไฟเมืองพร่ามัวหลังหน้ากระจกรถ เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ จากร้านอาหารหรูยังติดอยู่ในหัว ปรเมศขับรถช้า ๆ นิ้วเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ ข้าง ๆ เขา นิรินกำลังเล่าเรื่องชีวิตที่ต่างประเทศอย่างออกรส

หัวเราะเก่ง แตะไหล่เขาเป็นระยะ ชวนให้คิดถึงวันเก่า ๆ

“จำได้ไหม เมศ เมื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ