บทที่ 55 ใจเย็น

ตอนที่ 55. ใจเย็น

คำว่า “หายไปอีก” มันเหมือนมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเดิมปรเมศหันขวับ สายตาแข็งกร้าว

“มึงให้กูใจเย็น?” เสียงเขาเริ่มดังขึ้น

“เมียกูนอนป่วยอยู่ตรงนั้น” เขากัดฟันแน่น

“แล้วไอ้เหี้ยนั่น…เป็นคนดูแลเมียกู”มือเขาทุบลงที่เข่าแรงๆ

“กูต้องยืนดู ?กูต้องปล่อย?”

ธีรัชนิ่งปล่อยให้เขาระบายเพราะรู้ดี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ