บทที่ 7 หาเรื่อง

ตอนที่ 7. หาเรื่อง

นามปากกา แอดมินตัวกลม

           “มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แอบฟังฉันคุยโทรศัพท์เหรอ ? ” ปรเมศถามอย่างเอาเรื่อง

“เพิ่งมาค่ะ และก็ไม่ได้แอบฟังด้วย แต่ว่ามันไม่ได้ยินอะไรเลยต่างหากค่ะ ” ใบบัวตอบแค่นั้นก่อนจะเอายาไปวางไว้ที่โต๊ะข้างโซฟาที่เป็นที่นอนของเธอ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาเพื่อเตรียมตัวที่จะไปอาบน้ำ ในตอนที่เธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ปรเมศก็พูดขึ้นมาเสียงดังชัดเจน

           “นิรินคือคนที่ฉันรัก และอนาคตเธอก็คือนายหญิงของที่นี่ ถ้าถึงเวลานั้น ฉันอยากให้เธอคืนสถานะให้กับนิรินด้วย”

           “ค่ะ เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะไปจากที่นี่ และจะคืนทุกอย่างให้คุณค่ะ หมดธุระของคุณแล้วใช่ไหมคะ ฉันจะอาบน้ำนอน” พูดจบใบบัวก็เดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

ใบบัวอาบน้ำเสร็จก็ออกมา แต่เธอไม่เห็นปรเมศอยู่ในห้อง นั่นแสดงว่าเขาคงไปทำงานต่อที่ห้องทำงานของเขาแน่

“ไม่อยู่ก็ดี อย่างน้อยฉันจะได้หายใจโล่งกว่านี้ ” พูดจบใบบัวก็เดินไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม ในตอนที่จะล้มตัวลงนอนนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี “ธนาวิน” คุณหมอหนุ่มรุ่นพี่อนาคตสดใส ที่ตามจีบเธอมานาน แต่ว่าเธอก็ไม่ยอมตกลงปลงใจสักที ใบบัวมองหน้าจออยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจรับสายเพราะเห็นว่าปรเมศไม่อยู่ในห้อง

“ค่ะพี่วิน โทรมาดึกจัง” ใบบัวถามและนั่งพิงโซฟา

(ใบบัวอยู่ไหนทำไมพี่ไปหาที่บ้านไม่เห็นอยู่เลย) คำถามของธนาวินทำเอาใบบัวถึงกับอื้งไปในถนัดตา เพราะเธอเองไม่ได้บอกเขาว่าเธอย้ายที่อยู่ ๆ ใบบัวเลือกที่จะโกหกขึ้นมาเพื่อให้ธนาวินสบายใจ

“พอดีว่าหนูย้ายมาอยู่ที่ห้องแถว ใกล้ ๆ กับที่ทำงานค่ะพี่วิน ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าคะ พอดีว่าวันนี้หนูไม่ค่อยสบายค่ะ เพิ่งไปหาหมอมา”

(อะไรกันไม่สบายแต่ไม่บอกพี่เนี่ยนะ มันน่าน้อยใจจัง)

“ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ อาบน้ำกินยาแล้วกำลังจะเข้านอนค่ะ”

(อือถ้าอย่างนั้นไม่รบกวนแล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่)

“ได้ค่ะ ฝันดีนะคะพี่วิน” ใบบัวบอกเหมือนเดิมเช่นทุกครั้ง ที่เขาและเธอพูดคุยกัน แต่จู่ ๆ ยังไม่ทันที่ใบบัวจะได้วางสายเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นทำเอาใบบัวตกใจเป็นอย่างมาก

“ช่างกล้านะบอกผู้ชายคนอื่นฝันดี ทั้งที่ตัวเองก็มีผัวอยู่แล้ว” ใบบัวรีบกดวางโทรศํพท์ในทันที เพราะเกรงว่าวินจะได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยินนั่นเอง

“คุณปรเมศ !! ” .ใบบัวร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะรีบตัดสายไปในที่สุด

“คุณ คุณอยู่ในห้องนี้เหรอคะ ทำไมฉันไม่เห็นคุณ?” ใบบัวถามก่อนที่สายตาเธอจะเหลือบไปเห็นว่าที่ระเบียงประตูยังเปิดอยู่ แสดงว่าเขาออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง

“หึ...เธอนี่มันร่านจริงนะ ขนาดนอนอยู่ในบ้านผัวยังกล้าโทรคุยกับผู้ชายคนอื่นอีก” ปรเมศพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาเอาเรื่องเป็นอย่างมาก เขาเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวของใบบัวที่นั่งตรงโซฟา ชายหนุ่มจับข้อมือของใบบัวขึ้นมา ทั้งบีบและจับเอาไว้แน่น

“ปล่อยนะคุณปรเมศ ฉันเจ็บนะคะ” ใบบัวพยายามที่จะบิดแขนออกแต่ก็ไม่เป็นผล หากแต่ปรเมศกับบีบแรงยิ่งกว่าเดิม

“ทำไม ? หรือว่าที่ไม่สบายเพราะตรอมใจคิดถึงชายชู้หรือยังไง” เขาถามและกระชากเธอให้ลุกขึ้น ใบบัวตกใจกับคำพูดของเขามาก ไวกว่าความคิดเพราะฝ่ามือน้อย ๆ ของเธอนั้นตอนนี้มันฟาดไปที่ใบหน้าของปรเมศอย่างแรง

เพี๊ยะ !! ใบหน้าของชายหนุ่มสะบัดหันไปอีกทางในทันที เขาหันมาและยกมืออีกข้างลูบแก้มตัวเองช้า ๆ แถมยังใช้ลิ้นดันที่กระพุ่งแก้ม

“เธอกล้าดียังไงตบฉัน” เขากระชากบัวบัวเข้ามาใกล้ตัว มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาบีปปลายคางของเธอเอาไว้ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน

           “ถ้าจำไม่ผิด พ่อฉันจ้างเธอมาแต่งงานด้วยในฐานะเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่เธอดันคุยกับชู้ต่อหน้าผัวเนี่ยนะ”

           “ไม่ใช่นะฉันอธิบายได้”

ตุ๊บ !! ปรเมศผลักใบบัวล้มกลางที่นอน ก่อนที่เขาจะคร่อมร่างเธอเอาไว้

“อธิบายเหรอ อธิบายว่ายังไงไม่ทราบ ทั้งที่เพิ่งบอกฝันดีกันเสียงหนึ่งเสียงสอง” เขาพูดพร้อมกับกระชากเสื้อของใบบัวออกจนทำให้กระดุมเสื้อหลุดกระจายเต็มที่นอน

“คุณอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ฉันขอร้อง ฉันไม่สบายนะคะ”

“ต่อหน้าผัวไม่สบาย ต่อหน้าชู้ทำหน้าระรื่น บอกฝันดี แถมยังบอกเอาไว้คุยกันพรุ่งนี้ ถามจริงอยากได้ขนาดนั้นเลยเหรอ ได้สิถ้าต้องการขนาดนั้นเดี๋ยวจัดให้ !”

ปรเมศพูดออกมาด้วยสาตาที่ดุดันเป็นอย่างมาก เขาก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวของใบบัว