บทที่ 5 อย่าดุน้อง 5
ส้มนั่งรถด้วยความสงสัยแต่ขี้เกียจจะถามอะไรให้มากความ เส้นทางขากลับเปลี่ยนไปไม่นานรถก็จอดที่ร้านค้าขนาดใหญ่และประตูก็เปิดออกโดยผู้ชายที่ลงเร็วมาก เขาไม่ต้องพูดอะไรก็รู้ว่าต้องการให้ลงไปด้วยแต่จะซื้ออะไรอีกละ
"บ้านพี่ไม่เคยมีผู้หญิงมาอยู่ พี่ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงดี"
"ก็ทำตัวเหมือนเดิมไงคะ ส้มอยู่ไม่นานเดี๋ยวก็ไปแล้วไม่เห็นต้องคิดมากเลย เราก็ต่างคนต่างอยู่ พอคอนโดตกแต่งเรียบร้อยเมื่อไรส้มจะรีบไปทันทีเลยค่ะ"
"ประมาณสามเดือนใช่ไหม?"
"บางทีอาจจะเร็วกว่านั้นก็ได้ค่ะ ส้มจะคุยกับช่างที่ตกแต่งห้องวันพรุ่งนี้ให้เขาเร่งมือทำ แล้วจะเลือกเฟอร์นิเจอร์ใหม่หมดให้เข้ากับตัวเองด้วย"
"แล้วแบบเดิมมันไม่ถูกใจรึไง?"
"ก็สวยค่ะ แต่ส้มไม่ชอบเลยไม่เอาห้องเปล่ามาแทน คอนโดส้มพึ่งเปิดตัวได้ไม่นานคนยังจองไม่เยอะ ถ้าทำอะไรตอนนี้เสียงจะได้ไม่ต้องไปรบกวนใครมากเกินไป"
"เหรอ?"
"แล้วเรามาทำอะไรกันที่นี่คะ?"
"ซื้อขนมให้ไงแล้วผลไม้ด้วยถ้าชอบก็หยิบเลยนะ พี่ถือว่าเป็นการต้อนรับแล้วกัน เลือกสินานๆพี่จะใจดีแบบนี้" ปรกติเขาไม่มาทำอะไรงี่เง่าแบบนี้กับผู้หญิงหรอก
เขาจับรถเข็นแล้วเดินตามเธอไปเงียบๆมองน้องส้มเลือกของก็เพลินตาดีนะ เธอหยิบผลไม้เป็นส่วนใหญ่ แล้วก็นมรสจืดอีกหลายขวด ตามด้วยโยเกิร์ตรสธรรมชาติอีกแพ็คเท่านี้ก็หันมามองกันคล้ายจะบอกว่าพอแล้ว
"แค่นี้ค่ะจะได้กลับบ้านกัน"
"อิ่มเหรอ?"
"ไม่อิ่มค่อยซื้อใหม่ก็ได้นี่คะแล้วพี่ทีเร็กซ์ไม่เอาอะไรเหรอ?"
"ไม่รู้สิ"
"งั้นจ่ายเงินแล้วกลับบ้านเถอะค่ะ"
เขาก็จัดการไปจ่ายเงินตามที่เธอบอกจะได้รีบกลับบ้านกันเพราะตอนนี้ก็สองทุ่มแล้ว ขืนยังดึงดันเอาแต่ใจตัวเองต่อพ่อคงด่าแน่นอน แล้วไดโนมันพูดอะไรกับพ่อบ้างก็ไม่แน่ใจเพราะเห็นโทรมาแต่ขี้เกียจจะรับสายเลยตัดสายทิ้ง ก่อนจะส่งข้อความตอบกลับไปให้ไม่ต้องเป็นห่วงเกินไป
"อยากกลับบ้านรึยังน้องส้ม?"
"ค่ะ อยากกลับแล้ว"
"แต่พี่ลืมซื้อของใช้งั้นเราแวะร้านข้างหน้าก่อนนะ"
"ส้มมีงานต้องทำนะคะไม่มีเวลานั่งรถเล่นกับพี่ทีเร็กซ์นานๆนะคะเดี๋ยวงานจะไม่เสร็จ"
"พี่ก็ไม่ได้อยากอยู่กับน้องส้มนานๆหรอกนะ พี่แค่...ลืมซื้อของเฉยๆ"
ส้มนั่งมองข้างทางไม่นานรถก็จอดร้านสะดวกซื้อแล้วยังถูกบังคับให้ลงไปด้วยกันจนน่ารำคาญ พี่ทีเร็กซ์เดินถือตะกร้าหยิบของมาใส่ แล้วสักพักก็เอาออกไว้ที่เดิมจนไม่แน่ใจว่าเขาต้องการจะซื้อของอะไรกันแน่
เขาหันมาถามว่าเธอชอบกินขนมไหมหรือดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอร์เป็นไหม ก่อนจะหยิบน้ำหวานมาใส่ตะกร้า แต่เวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาทีก็เอาออกวางที่เดิม แล้วหันมาถามเธออีกครั้งว่าจะซื้อเพิ่มอะไรดี
แต่ถ้าเขาไม่รู้แล้วเธอจะไปรู้ได้ไงเล่า!
เธอหยิบขนมขึ้นมาดูเพราะความน่ารักของแพ็คเก็จมากกว่าจะสนใจซื้อ แล้วเขาก็หยิบขึ้นมาดูตามพอเธอวางลงเขาก็วางลงที่เดิม พี่ทีเร็กซ์เดินเลือกของเกือบสิบห้านาทีแต่สิ่งที่ได้มาคือเบียร์หนึ่งแพ็คแค่นั้นเอง เขาหันมาถามเธอแทบตลอดเวลาว่าชอบกินอะไร ชอบน้ำแบบไหน ชอบกินหวานมากไหม ชอบดื่มไวน์แบบไหน และคำถามอีกบลาๆๆที่ตอบจนคอแห้งกว่าจะได้จ่ายเงินก็เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
"อันนี้พี่ซื้อให้อร่อยนะ"
"ขอบคุณค่ะ"
"พรุ่งนี้ไปเรียนยังไง?"
"ขับรถไปทำงานกับเพื่อนแล้วน่าจะกลับดึก"
"อ่อ…"
"กลับได้รึยังคะ?"
"พึ่งไม่กี่ทุ่มเองจะรีบอะไรนักหนา?"
"ก็ส้มมีงานต้องทำไงคะถึงต้องรีบ ถ้าพี่ทีเร็กซ์ว่างมากก็ไปนั่งคุยกับพี่ไดโนสิคะจะได้ไม่เหงา"
"พี่นี่นะเหงา!!"
"แล้วที่เป็นอยู่นี่ไม่ใช่รึไงคะ?"
"คนอย่างพี่ไม่เคยเหงาหรอก"
เธอก็หลงคิดว่าเขาเหงาเลยหาเรื่องแวะร้านค้าไปเรื่อยแล้วยังหาเรื่องพูดคุยถามไถ่ตลอดเวลาจนตอบแทบไม่ทัน
นี่เธอเข้าใจผิดเหรอ!
ความจริงพี่ทีเร็กซ์น่าจะเป็นคนคุยเก่งมากพอตัวเลยละดูจากที่เขาถามเธอสิแทบจะตอบไม่ทันอยู่แล้วนะ
บางทีเขาควรไปเป็นนักข่าวไม่ก็พิธีกรนะ
