บทที่ 7 อย่าดุน้อง 7

        เขายังงงไม่หายน้องชายก็จับแขนรั้งเอาไว้แล้วแกะมือเขาออกจากถุงที่ถืออยู่ จากนั้นก็แย่งไปแบบหน้าด้านๆและรีบขึ้นบันไดตามน้องส้มไป แต่มีเหรอว่าเขาจะยอมง่ายๆ 

"มึงมาขว้างกูทำไมไดโน?"

"มึงจะหาเรื่องอะไรน้องส้มอีกห่ะ แค่พาไปกินข้าวนอกบ้านจนไข้ขึ้นแล้วยังไม่พอใจรึไง กูรู้ว่ามึงไม่อยากถูกจับคู่ กูก็ช่วยแยกน้องส้มออกห่างมึงอยู่นี่ไง!"

"เออวะ!"

"เอาของมากูเอาไปให้เองแล้วไปเคลียร์กับพ่อซะ"

"ของแค่นี้กูเอาไปให้เองก็ได้!" ว่าแล้วก็เดินชนไหล่พี่ชาย แล้วเดินตรงไปยังห้องนอนของน้องส้มที่อยู่ตรงกลางระหว่างห้องนอนของเขากับไดโน

มือจับประตูจะเปิดออกด้วยความเคยตัว แต่ประตูดันล็อกเลยต้องเคาะเป็นจังหวะถี่ๆเพราะเป็นห่วงเห็นว่าไม่สบายเดี๋ยวจะอาการหนัก เวลาผ่านไปประมาณสองนาทีประตูก็เเง้มออกมาเล็กน้อยและนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าเธอชัดๆใกล้ขนาดนี้

"พี่เอาของมาให้แล้วเป็นนี่ไงบ้าง?"

"..." เธอยื่นมือมารับของ แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยมือออกจากถุงจนน่างงว่าเป็นอะไร

"ทำไมตาแดง?" ตอนกินข้าวก็ยังดูปรกติอยู่เลยนี่

"ก็ไม่สบายไงคะ พี่ทีเร็กซ์ปล่อยมือได้แล้วค่ะ" ตอนนี้เหมือนเรากำลังแย่งของกันมากกว่า แล้วเขาก็ทำหน้ามุ้ยใส่ก่อนจะก้มเข้ามาใกล้จนต้องถอยออกห่าง

"พี่จะทำอะไรน่ะ!"

"มีไฝที่ปลายจมูกด้วยเหรอ?"

"เม็ดเล็กแค่นี้เห็นด้วยเหรอคะ!"  

"นั่นสิ! ไฝเม็ดเล็กนิดเดียวเอง"

"ช่างเรื่องไฝเถอะค่ะตอนนี้ขอของให้ส้มนะคะ" ถึงปากจะพูดว่าขอแต่เธอกลับใช้แรงอันน้อยนิดแย่งมาจนได้ แล้วรีบปิดประตูลงทันทีด้วยความไม่เข้าใจในตัวพี่ทีเร็กซ์ที่สุด

นี่พี่ทีเร็กซ์กำลังหาเรื่องแกล้งกันอยู่รึไงกัน ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่สบายยังตามมากวนถึงหน้าห้อง ของที่มีก็แค่นมและขนมแค่นั้นเอง ส่วนของอย่างอื่นอยู่อีกถุงที่พี่ทีเร็กซ์ถือตามมาก่อนจะส่งให้แม่บ้านนั่นไง

ส้มจัดของที่ซื้อมาวางไว้ที่โต๊ะอ่านหนังสือ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำอุ่นไม่นานก็เดินออกมาในชุดนอนลายหมีน่ารัก แต่ว่ายังปวดหัวไม่หายและอาการที่เป็นก็คล้ายว่าหนักขึ้นด้วย 

เธอเปิดประตูออกตั้งใจว่าจะออกไปกินยาแล้วดื่มน้ำ แต่กลับเห็นพี่ไดโนยกมือคล้ายว่าจะเคาะประตู แล้วถือถาดมีน้ำมียามีผลไม้และเจลลดไข้มาด้วย

"เป็นยังไงบ้างดีขึ้นรึยัง?"

"ยังเลยค่ะ"

"กินยาก่อนสิจะได้ดีขึ้นแล้วเดี๋ยวพี่ติดเจลลดไข้ให้นะ"

"ขอบคุณค่ะพี่ไดโน"

ทีเร็กซ์เปิดประตูห้องออกมาหลังจากอาบน้ำเรียบร้อย เขาตั้งใจจะเดินออกไปหาพ่อแต่สิ่งที่เห็นอยู่นั้นเล่นเอาหัวใจกระตุกวูบ พี่ชายยืนคุยกับน้องส้มแล้วหัวเราะกันเบาๆ ก่อนที่จะแตะแก้มของเธอแล้วเดินจากไป

เขารีบเดินออกมาแต่ประตูห้องน้องส้มก็ปิดไป แล้วส่วนไดโนก็ถือถาดเดินลงไปชั้นล่าง แน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับภาพเมื่อกี้อยู่แล้ว เพียงแค่สงสัยว่าไดโนมันจะเสนอตัวเอายาแก้ไข้มาให้ทำไมในเมื่อเขาก็ทำให้ได้อยู่แล้ว

ทำไมต้องแตะแก้มของน้องส้มด้วย!

…ไม่ชอบใจเลย!!

แก้มของเธอเขายังแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัสเลยด้วยซ้ำนะ แล้วไดโนมันเป็นใครกันวะถึงได้มีโอกาสแบบนั้นห่ะ แฟนก็ไม่ใช่ คู่หมั้นก็ไม่ใช่ พี่ชายก็ไม่ใช่ สนิทกันก็ไม่ ไดโนเป็นได้แค่คนรู้จักเท่านั้นแหละ แล้วทำไมถึงกล้าถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้นด้วยเล่า

หรือไดโนมันคิดเกินเลยกับน้องส้ม

...โอ้ไม่นะ!!!

จากที่ลงบันไดทีละขั้นในตอนนี้กลับเริ่มกระโดดข้ามขั้นโดยที่ไม่สนใจว่าจะพลาดตกเลยด้วยซ้ำ เขารีบตามพี่ชายไปจนเกือบทัน แต่กลับมาคนกล้ามาจับแขนรั้งเอาไว้จนน่าหันไปซัดหน้าสักทีให้รู้ว่าอย่าเสือกในเวลานี้

อ้าว! นี่คือลุงมังกรพ่อเขาเอง!!

"จะไปไหนอีกห่ะทีเร็กซ์พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย"

"ธุระอะไรอีกห่ะ ผมมีเรื่องจะคุยกันไดโนอยู่"

"แกพาน้องส้มไปไหนห่ะ?"

"แล้วพ่อยุ่งอะไรด้วยเหล่า!"

"เอ้าไอ้นี่!!"

"ก็แค่พาไปกินข้าว...พอใจยัง!?"