บทที่ 17 เผลอตัว เผลอใจ

ตอนที่ 17 เผลอตัว เผลอใจ

อันเฟยค่อย ๆ กะพริบตาไล่แสง นางได้ยินเสียงนกร้องในยามเช้า แสงที่ลอดหน้าต่างรูปวงพระจันทร์และม่านบาง ๆ ที่ปลิวอยู่ริมหน้าต่างทำให้นางหยีตามองอีกครั้ง และต้องขยี้ตาซ้ำ ๆ เพื่อมองให้แน่ใจ....

“อืม….เอ๊ะ!!”

เมื่อนางหันไปและต้องตกใจว่านางมิได้นอนอยู่เพียงคนเดียวในห้องนี้ ท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ