บทที่ 12 ชีวิตที่น่าสงสาร 2

​

อมิตาเดินหน้าจ๋อยออกมาจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถเมล์ยังปากซอยเหมือนทุกวัน คำพูดด่าทอของนางบุหงาที่ก้องอยู่ในหูทำให้น้ำตาที่จางหายไปเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะพบเจอเหตุการณ์แบบนี้ตั้งแต่เล็กจนโตแต่หัวใจของเธอไม่ใช่ก้อนหินที่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำด่าทอเสียดสีและการถูกกล่าวหาว่าเป็นกาฝากและตัวซวยทำให้คร...