บทที่ 7 รักจอมปลอม
"สั่งอะไรมากินสิ ปืนเอาปูนิ่มชุบแป้งทอด ขอแป้งน้อย ๆ นะครับ" พนักงานที่ยืนรออยู่พยักหน้า
"หอยแมลงภู่อบหม้อดิน กุ้งผัดสะตอ และก็แกงส้มเนื้อปลากะพง”
“ข้าวเปล่าสองจานพอนะ" เธอต่อท้ายให้
"อื้อ...ตามนั้นเลย ท่าทางน่าอร่อยนะ"
"จะรับหอยชักตีนไหมคะ ของเราใหม่สดทุกวัน" พนักงานเสิร์ฟเชียร์หอยที่ขึ้นชื่อของจังหวัดกระบี่
"ไหวไหม" ปืนถาม นิกกี้รีบพยักหน้า
"โอเคครับ" เขาพับเมนูแล้วส่งคืน
"กินไม่หมดก็ไม่เป็นไร ปืนอยากให้นิกกี้ได้กินอะไรอร่อย ๆ อีกอย่างมื้อแรกของเราสองคน"
"หือ....มื้อแรกที่ไหน กินด้วยกันออกบ่อย"
"นั่นตอนที่ยังไม่ได้เป็นแฟนไง"
นิกกี้นั่งอมยิ้ม มองไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า เวิ้งทะเลของเมืองกระบี่ สะพานเจ้าฟ้า เห็นเขาขนาบน้ำตั้งตระหง่านโชว์ความสวย
ปืนลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้ตัวที่ติดกับเธอ วางแขนลงบนบ่าของหญิงสาว ก่อนจะเรียกพนักงานช่วยมาถ่ายรูปให้ เขายื่นกล้องโพราลอยด์ส่งให้ผู้หญิงคนนั้น
"สองรูปนะครับ"
สองคนนั่งยิ้มอยู่ใกล้ ๆ กัน และจับมือกันแน่นอยู่ใต้โต๊ะ รอยยิ้มของคนทั้งคู่ เหมือนทุกอย่างในโลกนี้สดใสไปหมด
พนักงานหญิงคนนั้นถ่ายรูปให้สองใบ ปืนยื่นหนึ่งรูปให้กับนิกกี้
"เก็บไว้ดี ๆ นะ เก็บไว้ให้คิดถึงกัน" เธอพยักหน้า รีบเก็บรูปนั้นไว้ในกระเป๋า
อาหารเริ่มลำเลียงลงบนโต๊ะ ทั้งสองกินมันอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งคู่จ้องมองตากันเป็นระยะ
ในห้องนอนของนิกกี้
เธอหยิบรูปใบนั้นออกมาจากลิ้นชักที่เธอใส่กรอบเอาไว้อย่างดี
‘ไหนคำสัญญา’ เธอต่อว่าเขาอยู่ในใจ ความรู้สึกเจ็บน้ำตาไหลมันหายไปนานแล้ว เหลือแต่การสาปส่งว่าจะไม่ขอเจอเขาอีกทุกชาติไป
“ราตรีสวัสดิ์ครับ” คอปเตอร์เขย่งขึ้นหอมแก้ม
“ครูนิกกี้น่ารักที่สุดเลยครับ”
เธอเผลอยิ้มเมื่อเด็กชายชม โบกมือให้จนเขาลับตา
ภาพเด็กน้อยลูกชายของเขากับผู้หญิงคนนั้นฉายชัดขึ้นมาในสมอง
“เด็กไม่เกี่ยวสักหน่อย” เธอว่าให้ตัวเองเสียงดัง เพราะตอนนี้มันเกิดความขุ่นเคืองขึ้นในใจ
“ใช่เด็กไม่เกี่ยว แต่พ่อมันเฮงซวย เลี้ยงลูกประสาอะไร ทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ มีเงิน ก็ใช้แต่เงินนะสิ เลี้ยงลูก” เธอว่าให้เขาเหมือนผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ตรงหน้า
เรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาอีกแล้ว
รีสอร์ตเล็ก ๆ ที่อ่าวพระนาง หาดไร่เลย์ จังหวัดกระบี่
“เข้ามาสิ” ปืนเดินนำเข้าไปในห้องก่อน
“นอนห้องเดียวกันหรือ”
“ทำไม ปืนไม่ทำอะไรนิกกี้หรอกน่า” เขารับปาก แต่ในใจพูดว่า
‘ถ้านิกกี้ไม่ยอม’
“นิกกี้นอนเตียงใหญ่นะ ปืนนอนเตียงเล็กนี่เอง”
“อีกห้องที่จองเอาไว้ละ”
“คืนเขาไปแล้ว ตอนแรกห้องนี้กะนอนกันสามคนไง แล้วอีกห้องให้นิกกี้นอนคนเดียว หรือว่านิกกี้ไม่สะดวกใจ”
“อึ... ไม่เป็นไรหรอก นอนห้องเดียวกันนี่แหละ”
“เก็บของกันก่อน แล้วเราสองคนไปเดินเที่ยวกันไหม ไปดูพระอาทิตย์ตกน้ำทะเลกัน”
“จ้ะ”
ทั้งสองยิ้มให้แก่กันอย่างมีความสุข โลกนี้มีเพียงเขากับเธอเท่านั้น ณ ขณะนี้
ปืนจับจูงมือพานิกกี้ลัดเลาะไปตามทางเดิน เรียบหน้าผาของอ่าวพระนางเพื่อไปยังอีกหาดหนึ่ง จนทะลุ มองเห็นหาดทรายสีขาวละเอียด และฟองคลื่นที่จับตัวกันม้วนเกลียวโต้แสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า
“ว้าว... สวยจัง” เธอตะโกนออกมา ก่อนจะวิ่งนำหน้าเขาไปยังหาดที่ขาวสะอาดนั้น
“นิกระวังล้ม” เขาร้องห้าม แต่ไม่ทันเสียแล้ว เธอล้มคว่ำหน้าคะมำไปในทันที เขารีบวิ่งเข้าไปดู เธอเงยหน้าที่มุดลงไปในทรายขึ้นมามองเขา
ปืนหัวเราะร่า
“ยังอีก เขาเจ็บจุกจะแย่” เธอทำงอน
“โอ้...” เขารีบคว้าร่างเธอให้ลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวฉุดมือให้เขานั่งตามลงไป ปืนถอดเสื้อแล้วสละเช็ดทรายบนใบหน้าและเนื้อตัวให้
“เจ็บไหม”
“หายแล้ว” เธออมยิ้ม
“นิกน่ารักนะ”
เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากสีอ่อน
เธอหลับตาลงทันที สองมือยกขึ้นแตะยันหน้าอกของเขาเอาไว้ แต่ข้อมือเหมือนไม่มีแรง ปลายลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามาควานหาความหวาน
“อื้อ...” เธอครางประท้วง
เขารีบผละตัวออก
“ทำอะไรไม่รู้” หญิงสาวอายหน้าแดงไปหมดแล้ว และหันหน้าไปมองรอบ ๆ เห็นนักท่องเที่ยวเป็นฝรั่งจับกลุ่มกันอยู่สี่ห้าคนแต่ไกลมาก
“เล่นน้ำไหม” เขาเอ่ยปากชวน ฉุดมือให้เธอยืนขึ้น แล้วเดินลงไปในน้ำด้วยกัน จนถึงระดับเอว เขาตระกองกอดเธอเอาไว้แน่น
สองคนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
“จุ๊บนะ” เขาเอ่ยปากขออนุญาต นิกกี้ไม่ตอบ แต่พยักหน้าให้
เขาโน้มใบหน้าลงมาแนบชิด ประกบริมฝีปากหนาลงมาอีกครั้ง ปลายลิ้นเรียวที่สอดตวัดรัดรึงเหมือนจะทำให้ความสุขที่เกิดขึ้นตรึงตรา มันซาบซ่านชื่นใจเป็นที่สุด ความหวานกรุ่นอยู่ในปาก หัวใจของทั้งสองเต้นแรง
น้ำทะเลที่เย็นไม่สามารถทำให้ความรู้สึกอบอุ่นหวามที่เกิดขึ้นในหัวใจลดน้อยลงไป
“ปืนรักนิกกี้ นิกรักปืนไหม”
“รักสิ ไม่รักจะยอม ให้ทำขนาดนี้เหรอ”
“ขอบคุณนะ”
“ขอบคุณทำไม”
เขามองเธอนัยน์ตาหวานหยดย้อย
“ขอบคุณสิ ขอบคุณทุกอย่างเลย ที่ทำให้ปืนมีความสุข วันนี้จะเป็นวันที่ดีที่สุดของเราทั้งสองคน”
สายตาที่สอดประสานกันทำให้รู้ความในใจที่ไม่ต้องเอ่ย เขาประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง เนิ่นนานและดูดดื่ม
รีสอร์ต
“ปืน...” นิกกี้เรียกชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา
ชายหนุ่มเคลื่อนตัวขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกัน และกำลังสอดแขนกอดรัดร่างเล็ก ๆ ของเธอเอาไว้
“นิกจ๋า... ปืนรักนิกนะ รักมาก” เขากระซิบแผ่ว
เธอเงียบไม่ตอบ ความรู้สึกก็ตื่นเต้นนอนไม่หลับอยู่แล้ว หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก ทั้งสองคนรู้ดีว่าต่างต้องการความรักของกันและกัน
“นิกเป็นของปืนนะ” น้ำคำที่แสนหวานเอ่ยขออนุญาต เธอไม่ปฏิเสธคำใด ๆ ออกมา แต่กับพลิกตัวนอนหงายตามแรงมือของเขา
สองคนสอดประสานสายตากันอยู่ใต้แสงจากโคมไฟสีอ่อนสลัว ๆ
