บทนำ
ชายหนุ่มมากเสน่ห์ เจ้าสำราญ เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า
ไม่ศรัทธาในความรัก มองความสัมพันธ์เป็นเพียงความสนุกชั่วคราว
อดีตที่ฝังลึก ทำให้เขาเลือกใช้ “ผู้หญิง” เป็นเครื่องพิสูจน์อำนาจและเสน่ห์
จนวันที่เขาพลาด…และต้องติดอยู่ในบ่วงที่ตัวเองก่อ
++++
ในบ่วงห้วงเสน่หา...
เมื่อแรงปรารถนา นำพาหัวใจสองดวงมาพัวพัน
ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความใคร่และความหลงใหล
กลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ถอนตัวไม่ขึ้น
เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งในชีวิต
แต่เธอกลับกลายเป็นคนเดียวที่เขาไม่อาจปล่อยมือ
ในบ่วงของเสน่หา ทั้งคู่ต่างดิ้นรน
ระหว่าง “หัวใจ” กับ “ศักดิ์ศรี”
ระหว่างความรัก…กับความกลัวว่าจะสูญเสีย
เมื่อหนึ่งคนยอมผูก
แต่อีกคนไม่กล้ารับรัก
สุดท้ายใครกันแน่…จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
บท 1
เช้าวันใหม่ ณ คอนโดของนิ้กกี้
“อ้าว แกไม่ไปทำงานเหรอ แล้วกระเป๋าใบใหญ่นั่นคืออะไร” นิกกี้รูมเมตถามมิกิด้วยหน้าตาตื่น
“จะไปทำงานต่างจังหวัด”
“เฮ้...ไม่เห็นบอกกันล่วงหน้า แล้วเมื่อคืนนี้แกนอนร้องไห้ทั้งคืนหรือ ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นนะ ฉันไม่อยากถามแก สรุปมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น”
“เปล่า ไม่ได้มีอะไร”
“แกทะเลาะกับแฟนเหรอ”
อัจฉริยานิ่ง ไม่พูด
“เฮ้ย...จะแต่งงานกันอยู่แล้ว มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกัน ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟน แต่ฉันก็รู้ว่า แกกับเขารักกันมาก ไม่งั้นจะมีแพลนแต่งงานเหรอ ทำอะไรก็ให้คิดเยอะ ๆ คนดี ๆ หล่อด้วย รวยด้วยแบบนั้นหายากนะ”
“แกจะเอาไหมล่ะ ฉันจะได้ยกให้”
“นี่ ทำไมพูดแบบนี้ว่ะ คนเป็นห่วงนะเว้ย...”
“เอ่อ...ขอโทษนิกกี้ ฉัน....”
นิกกี้เดินเข้ามาตบหลัง นั่งลงใกล้ ๆ
“อย่าหนีความจริง หนีอะไรก็หนีได้ แต่หนีหัวใจตัวเอง สิบปี ยี่สิบปีก็ยังไม่ลืม”
“เหมือนแกที่หนีแฟนคนแรกนะเหรอ”
“ก็เอ่อสิ ไม่งั้นฉันก็หาแฟนแต่งงานไปได้นานแล้ว”
“ฉันไม่ได้หนี”
“แต่ฉันรู้ว่าแกไม่ได้ไปทำงานต่างจังหวัด” นิกกี้ดักคอ
“นิก ฉันถามแกจริง ๆ ถ้าแกไปเจอเขานอนกับผู้หญิงอื่น แกยังจะให้อภัยเขาไหม”
นิกกี้ตกใจไปกับคำถามของเพื่อนเหมือนกัน
“นี่แกไปเจอเขานอนอยู่กับใคร”
“มันไม่สำคัญหรอก มันนอกใจหรือเปล่าวะแบบนั้น” มิกิน้ำตาคลอ
นิกกี้ถึงกลับพูดไม่ออก ถ้าเป็นเธอจะรับได้ไหม
‘ฉันก็รับไม่ได้’ นิ้กกี้ตอบตัวเองในใจ
“ฉันคิดมาทั้งคืน ฉันคิดดีแล้ว คิดมาหลายตลบแล้ว ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขา”
“เฮ้ย...มิกิ” เธอตกใจในท่าทีของเพื่อน
“ขอบใจนะนิกกี้ ของที่เหลือฉันฝากแกเอาไว้ก่อนนะ” นิกกี้ได้แต่พยักหน้า
“เอายังงั้นหรือแก” เธอเห็นใจมิกิมาก ๆ
“แล้วแกจะไปไหน” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง
“ถ้าฉันบอกแก แกจะบอกใคร ๆ ไหม เพราะฉันรู้ว่ายังไงเขาก็คงมาตามหาฉันอยู่ดี”
“เฮ้อ....” นิ้กกี้ถอนหายใจออกมาดัง ๆ
“งั้นแกก็ไม่ต้องบอกฉันแล้วกันนะ ลาก่อนเพื่อน”
มิกิโผล่เข้ากอดนิกกี้ ร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาไหลพราก ๆ
“ฉันไปนะ” พูดพลางเช็ดน้ำตาพลาง อัจฉริยาผละตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว นิกกี้โบกมือให้เพื่อนอย่างงง ๆ สายตามองตามมิกิจนบานประตูปิดลงไป
“เฮ้อ...ดีนะที่ฉันไม่มีใครมาทำให้หัวใจต้องเจ็บปวด” นิกกี้พูดขึ้นมาเสียงดัง
“เฮ้ย...ฉันไม่มีคู่นะดีแล้วโว้ย เห่อ ๆ สาปส่งผู้ชายเฮงซวย ไอ้คนสารเลว” เธอหัวเราะออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่ขมขื่นอยู่ภายในหัวใจ
และเรื่องราวเมื่อเก้าปีก่อนก็ผุดพรายขึ้นมาในสมอง ตอนที่นิกกี้จบ ม.หก
“ทำไมสองคนนั้นมันยังไม่มากันอีกนะ” นิกกี้พูดขึ้นสีหน้ากระสับกระส่าย
นิธาน เอกสงคราม หรือ ปืนยืนมองหน้าของเธอ แววตาของเขาก็มีแวววิตกกังวลเช่นกัน
“เอาไงดี เกิดพวกมันสองคนไม่มากันจริง ๆ แล้วเอ่อ...” ปืนถามขึ้น สองคนสบตากันนิ่ง
“ต้องขึ้นเครื่องแล้วนะ” เขาถามเธออีกคราด้วยอาการเร่งเร้าเพราะเห็นว่าเหลือผู้โดยสารเพียงสองคนที่ยืนรอขึ้นเครื่อง คือ เขากับเธอ
“ก็ไปสิ รออะไร แม่งเชี่ยจริง ๆ ไอ้สองตัวนั้น แทนที่มันจะมากันล่วงหน้า แม่กลับมาจะจัดการให้หนัก" เธอลากกระเป๋านำหน้าเขา พร้อมกับยื่นตั๋วและบัตรประชาชนในมือให้กับพนักงานที่รออยู่
“เอางั้นหรือ” ปืนก็ยังไม่แน่ใจ แกล้งเกาหัวแกรก ๆ
“หรือนายจะไม่ไป” เธอถามเสียงขุ่น หน้ายังเง้างอด
“ไปดิ ปืนไปด้วย ไหน ๆ ห้องก็จองแล้ว รถก็จองแล้ว ไปกันสองคนก็ได้เนอะ” ปืนยิ้มกว้าง
“แล้วนายจะยืนหาอะไร ตามมาสิ” เธอแว้ดเสียงเบา ๆ เดินดุ่ย ๆ ทำหน้ามุ่ยนำหน้าเขาเข้าไปก่อน
นิธานรีบเดินตาม ยังหันไปมองหาเพื่อนสองหนุ่มที่แอบอยู่ตรงเสาต้นใหญ่ในอาคารแห่งนั้น และยกมือโบกไล่เขาทั้งสองคนให้ไปไกล ๆ
"ตามไปสิ" ไปร์ทขยับปาก ยกมือโบกไล่ปืนให้เดินตามหญิงสาวเข้าไปข้างใน
"ไปสิ" รถด่วนก็เช่นเดียวกัน
ทั้งคู่ทำมือว่าโอเค ปืนก็ทำสัญลักษณ์ว่าโอเคให้เพื่อนทั้งสองด้วยเช่นกัน พร้อมกับรอยยิ้มที่ฉายชัดบนใบหน้า
"โชคดี ๆ” สองหนุ่มโบกมือบาย ๆ
สรุปเป็นการวางแผนของนิธานที่อยากจะไปเที่ยวตามลำพังกับนิกกี้ และได้รับการสนับสนุนจากสองหนุ่ม ไปร์ทและรถด่วน
บนเครื่องบิน
“นายว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้น” นิกกี้หันไปถามปืนด้วยความสงสัย ทั้งคู่พยายามโทรหาสองหนุ่มนั้นแล้วแต่เหมือนปิดเครื่อง
“นั่นสิ ปืนก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขายังเกาหัว
“สงสัยนอนไม่ตื่นกันนะดิ ไฟลท์เช้าขนาดนี้” เขายกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู
“ว่าแต่ว่า เธอไปเที่ยวกับเราสองคนได้นะ ไม่เป็นไรใช่ไหม”"
เขาทำสีหน้าและท่าทีเป็นห่วงใยในความรู้สึกของหญิงสาว เธอส่ายหน้านิด ๆ ตอนนี้ชักหนักใจแล้วสิที่จะต้องอยู่กับปืนสองคนตามลำพังเป็นเวลาหลายวัน
“จะเป็นไรไป ก็เราสองคนเป็นเพื่อนกันนิ ใช่ไหม ดี... สมน้ำหน้า ไปร์ทกับรถด่วนมาไม่ทันกันเอง ชิ... เราสองคนต้องถ่ายรูปสวย ๆ เยอะ ๆ เอาไปอวดเสียให้เข็ด เอาให้อิจฉาตาร้อนไปเลย”
“อือ...” เขารับคำสั้น ๆ ยิ้มปากกว้าง และมองหน้าของนิกกี้อยู่ตลอดเวลา หัวใจพองโตอิ่มเอมไปด้วยความสุข
กริ๊ง... มือถือของไศลทิพย์ดังสนั่น ทำให้เธอตื่นจากภวังค์
“โอ๊ย... ตกใจหมดเลย ใครโทรมาแต่เช้า” เธอรีบหยิบมันขึ้นมาดู
กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง... เสียงมันยังดังอย่างต่อเนื่อง
“เบอร์ใครไม่เห็นรู้จักเลย ศูนย์...สอง...”
บทล่าสุด
#93 บทที่ 93 จบแล้วจ้า
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#92 บทที่ 92 ลมหายใจกระเส่า
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#91 บทที่ 91 หวานในงานแต่งงาน
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#90 บทที่ 90 แรงอีกค่ะ
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#89 บทที่ 89 ไปสเปน
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#88 บทที่ 88 ลูกจะออก
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#87 บทที่ 87 คลอดแล้ว
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#86 บทที่ 86 เลิฟ
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#85 บทที่ 85 เบนขา เกรทรักคุณ
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026#84 บทที่ 84 เอาคืนสิครับ
อัปเดตล่าสุด: 6/11/2026
คุณอาจชอบ 😍
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
เด็กเนิร์ด - มาเฟียกับเมียเด็กแว่น
แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด
"ปากดีนัก ทีนี้จะกล้าล้อฉันว่าเป็นเด็กเนิร์ดอีกมั้ย หื้มม...."
กับดักรักท่านประธาน
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด
อริรักท่านประธาน
ส่วนเธอ...คู่แข่งตัวเล็กๆที่เกลียดชังเขาเพราะถูกเขากลั่นแกล้ง
เมื่อคู่อริอย่างเธอและเขาที่ชังกันมาตลอด....แต่จู่ๆในวันหนึ่งต้องมานอนเตียงเดียวกัน...เรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นใด!?
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
MY HONEY ของรักวิศวะ
“มันไม่รับหรอก ก็ว่าทำไมไม่บอกว่าของข้างในเป็นอะไร ที่แท้ก็เอาแฟนกับรถมาลงเดิมพัน หึ…ตลกดี”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ลองโทรหามันดูสิ ถ้ามันรับฉันจะส่งเธอหามัน แต่ถ้าไม่…ก็ช่วยไม่ได้”
“พี่เจฟเป็นแฟนเมล แฟนเมลไม่ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”
“หึ เออเอา แล้วแต่เธอเลย แต่ฉันจะเอารถคันนี้กลับ”
เมล รีบเดินอ้อมมาหาซาน เอาตัวเองดันตัวเขาออกห่างจากรถแล้วกางมือออกห้ามไว้
“ไม่ได้ค่ะ รถแฟนเมล”
ซานยกมือขึ้นเกาหางคิ้วเบาๆ มองท่าทางดื้อดึงอีกฝ่ายอย่างถอดใจ
“มันเอารถคันนี้เดิมพัน…รวมถึง เธอ ด้วย”
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว













