บทที่ 37 จำคำพูดตัวเองไว้

ภีมวัจน์ลงไปยืนข้างเตียงด้วยสภาพที่เปลือยกาย เขาเห็นอีกฝ่ายเอาแต่นั่งตัวสั่นร้องไห้มองดูแล้วขัดตาจริงๆ มือสากเอื้อมไปดึงทึ้งเส้นผมเงาสลวยหวังจะลากลงมาจากเตียงถ้าไม่ยอมเดินลงมาดีๆ 

นัฐธฤทธิ์ลุกเดินลงมาอยากทุลักทุเลมือคู่สวยก็พลอยจับประกบมือคนพี่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย เขากดหัวคนตัวเล็กหันเข้าหากำแพง ก่อนจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ