ปรปักษ์รักคำลวง

บทที่1

พบหน้าคู่หมั้นครั้งแรก.

@ศูนย์ศิลปะ

พิพิธภัณฑ์ศูนย์ศิลปะขนาดใหญ่ถูกก่อสร้างอยู่ใจกลางเมืองกรุง แต่ละปีจะจัดตั้งนิทรรศการโอ่อ่าอลังการเป็นจุดเด่นน่าสนใจดึงดูดกลุ่มนักศึกษาทุกเพศทุกวัยเดินเข้ามาเที่ยวชมงานศิลปะที่มีความหมาย และยังได้รับเกียรติจากคุณนัฐธฤทธิ์ประธานศูนย์ศิลปะมากล่าวเปิดงาน สื่อข่าวหลายสำนักให้ความสนใจเป็นอย่างมากกับข่าวลือที่ว่าประธานศูนย์ศิลปะกำลังจะประกาศแต่งงานกับนักธุรกิจจบนอกอย่างภีมวัจน์ ไม่ว่าสื่อช่องไหนที่เล่นข่าวของทั้งคู่เรตติ้งรายการเป็นต้องพุ่งทะยาน

( นั่นไงๆ คุณนัฐเดินมาแล้ว )

เสียงของผู้สื่อข่าวหญิงรายหนึ่งตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีมตนให้จับตามองไปยังเป้าหมายหลักอย่างคุณนัฐธฤทธิ์ที่เดินอย่างสง่าผ่าเผยมาพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองท่านขนาบข้างกาย เขาทั้งสูงโปร่งรูปร่างดูดีและยังมีใบหน้าที่งดงามหวานราวน้ำผึ้ง ตัดทรงผมWolf Cut เข้ากับรูปลักษณ์ได้อย่างเพอร์เฟค จมูกสันทรงหยดน้ำริมฝีปากกระจับสวยจนผู้หญิงยังต้องอาย ไม่ว่าจะมองมุมไหนนัฐธฤทธิ์ลูกชายคนเดียวของตระกูลคุณนาลักษณ์ก็ดูดีไปหมดไร้ที่ติเตียน ยิ่งเป็นสิ่งของบนเรือนร่างที่สวมใส่ก็ติดแบนด์เนมทั้งนั้นคิดเป็นเงินราวๆ ไม่ต่ำกว่า10ล้านบาท 

แซ๊ะ!

แซ๊ะ!

แซ๊ะ!!

ทันทีที่เข้ามาในงานเสียงซัตเตอร์กดดังไม่เว้นช่องว่างรวมไปถึงแสงแฟลชที่มาจากกล้องผู้สื่อข่าวหลายสำนัก สร้างความรำคาญใจให้แก่ประธานศูนย์นัฐธฤทธิ์ถึงได้ยกฝ่ามือขึ้นมาป้องกันแสงจ้า นั่นจึงทำให้การ์ดที่คอยยืนคุ้มกันรีบห้ามปรามนักข่าวสำนักนั้นทันที ก่อนจะถูกสั่งไม่ให้ถามทำไม

“ สวัสดีทุกท่านนะครับ วันนี้ถือว่าเป็นเกียรติอย่างมากที่พี่ๆ นักข่าวหลายสำนักให้ความสนใจกับงานศิลปะทุกชิ้นที่นำมาจัดแสดง ก็อย่างที่ทุกคนทราบกันดีว่า จุดประสงค์ที่นัฐจัดตั้งงานนี้ขึ้นมาเพราะอะไร ส่วนตัวนัฐชอบและหลงรักในงานศิลปะมาก  เพราะมันจรรโลงจิตใจของมนุษย์ ช่วยให้มนุษย์มีจิตใจที่อ่อนโยนไม่หยาบกระด้างและก็...สงบครับ ”

นัฐธฤทธิ์กล่าวเปิดงานได้อย่างสวยงามพร้อมกับรอยยิ้มหวานละมุนละไม ก่อนจะมีนักข่าวหญิงท่านนึงถามแทรกขึ้นมานอกประเด็น จากสีหน้าที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มกับหุบลงโดยอัตโนมัติ

( ไม่ทราบคุณนัฐกับคุณภีมจะมีข่าวดีกันเมื่อไหร่คะ เห็นข่าวลือบอกว่าแอบไปคุยเรื่องงายหมั้นกันแล้วนี่จริงใช่มั้ยคะ )

“ ... ”

( กำหนดการจะถูกจัดขึ้นเมื่อไหร่คะเร็วๆ นี้หรือเปล่า แล้วถ้าแต่งไปแล้วทั้งสองบริษัทจะรวมเข้ากันเลยไหมคะ )

“ ผมว่าคุณถามนอกเรื่องนะ วันนี้เป็นวันเปิดงานนิทรรศการคุณมาถามนอกประเด็นทำไม ”

( เอ่อ...คือว่า )

“ แล้วเรื่องงานหมั้นมันเป็นเรื่องส่วนตัวของในครอบครัว คุณรู้มาได้ยังสำนักข่าวไหนผมขออนุญาตไม่ให้คุณสัมภาษณ์ต่อนะครับ ”

ทันทีที่นัฐธฤทธิ์พูดจบการ์ดก็รีบนำตัวนักข่าวท่านนั้นออกไปพร้อมกับเสียงโวยวายถามแต่เรื่องเดิมๆ สายตาพราวประกายมองจิกหญิงสาวคนนั้นจนออกไปพ้นห้องจัดแสดง ก่อนสถานการณ์จะกลับมาสู่โหมดปกติ ในฐานะที่เขาเป็นประธานศูนย์ศิลปะเขายังคงให้สัมภาษณ์จนคำกล่าวไปถึงเปิดงานอย่างเป็นทางการ

 นักศึกษาทุกเพศทุกวัยต่างหลั่งไหลกันเข้ามาชมงานมากมาย เขาได้แต่ยืนกอดอกมองดูเด็กๆ อยู่ห่างๆ จนกระทั่งมีใครคนนึงกำลังเดินเข้ามาภายในงาน ทำให้ผู้สื่อข่าวหลายสำนักแตกตื่นกันอีกครั้งรีบยกกล้องขึ้นมาถ่ายกันจ้าละหวั่น

ความแพรวพราวออร่าของอีกบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญมาในงานพุ่งทะยานมาแต่ไกล ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ภีมวัจน์ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงดีกรีนักเรียนนอกเพิ่งเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทขนส่งทางเรือแทนบิดาเมื่อไม่นานมานี้ และยังเป็นเจ้าของสายการบิน SPW Airline ชื่อดังในประเทศไทยที่เอ่ยชื่อออกไปใครๆ ต่างก็ต้องร้องอ๋อ

 ของดีที่เขามีมันฟ้องอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาใครเห็นเป็นต้องกรี๊ดกร๊าดเพราะเรียกได้ว่าเขาเป็นต้นแบบผู้ชายในฝันของผู้หญิงหลายคน ไม่ใช่แค่ฮอตในหมู่แวดวงไฮโซแต่หน้าตาของเขายังหว่านเสน่ห์ไปทั่วทั้งวงการ

“ เหอะ! ”

นัฐธฤทธิ์ยืนกอดอกมองดูรัศมีของชายคู่หมั้นกำลังเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ดูท่าทางยียวนกวนประสาทกิริยาแบบนี้เขาไม่เคยชอบเลยสักครั้ง

“ จัดงานใหญ่โตแบบนี้ขาดคนสำคัญอย่างพี่ได้ยังไงครับน้องนัฐ...เอาจริงดิ จะไม่ชวนกันหน่อยเหรอ ”

ภีมวัจน์โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูว่าที่คู่หมั้นอย่างถือวิสาสะ และใช้มือของตนจัดแต่งคอเสื้อให้คนน้องแสดงให้เห็นถึงท่าทีความห่วงใยจนใครๆ ก็ต่างพากันอิจฉาตาร้อน 

ฟรึ่บ!

“ เอามือไป อย่ามาทำรุ่มร่ามนัฐไม่ชอบ ”

ทว่า ร่างเล็กรู้สึกไม่อินกับการกระทำแบบนี้จึงใช้มือปัดออกอย่างไม่ชอบใจ 

“ หึ...นัฐไม่ชอบแต่ดูเหมือนว่านักข่าวพวกนั้นชอบนะ ”

แต่ดูเหมือนการกระทำของนัฐธฤทธิ์เมื่อครู่กลับสร้างความประทับใจให้พวกนักข่าวยกกล้องขึ้นมาถ่ายเก็บภาพทีเด็ดไปตีความหมายกันเองว่ามันดูน่ารัก

นัฐเปรยตามองนักข่าวตามที่อีกฝ่ายพูดถึงเขาคนนั้นกำลังเขียนพาดหัวข่าวของพวกเราสองคนอย่างขะมักเขม้น ร่างเล็กทำได้แค่ค้อนสายตามองอีกฝ่ายพลางถอนหายใจ เพราะทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อย และก็ดูเหมือนว่าคนที่คอยสร้างเรื่องคงชอบใจอยู่ไม่น้อย ถึงได้ยิ้มระรื่นโบกไม้โบกมือหัวเราะเล่นกับกล้องไม่เลิก เขาเลยจะทิ้งให้คนพี่ยืนอยู่ตรงนี้คนเดียวให้ได้หน้าสมใจไปเลย

“ ถ้าชอบก็ยืนรับหน้าคนเดียวไปล่ะกัน! นัฐขอตัว ”

ร่างเล็กปลีกตัวเดินออกไปภีมวัจน์จะคว้ามือไว้ก็ไม่ทันเสียแล้ว 

“ เดี๋ยวสิ! ”

ภีมวัจน์ไม่ทันได้บอกเรื่องสำคัญให้น้องฟัง รายนั้นก็ชิ่งเดินหนีไปก่อน ทำเหมือนกับไม่อยากรับฟังเรื่องที่เขาจะพูด

“ พยศไปเถอะ...ได้แต่งงานกันเมื่อไหร่ฉันจะสยบนายเอง ”

ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหายออกไป พร้อมกับย้ำเตือนกับตัวเองในใจว่าอีกไม่นานเขาจะปราบพยศกวางน้อยตรงหน้าให้สิ้นลาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายรูปหล่อ หลายครั้งที่คนน้องทำนิสัยเหมือนไม่ชอบขี้หน้าเขา จนบางครั้งภีมวัจน์เองรู้สึกอึดอัดไม่แพ้กันคงไม่ใช่แค่น้องฝ่ายเดียวหรอก

จะทำยังไงได้ล่ะก็เราสองคนถูกจับให้หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กเขาเองก็ไม่ได้พิศวาสอีกฝ่ายเท่าไรนักหรอก ถ้าไม่ประสบปัญหาใหญ่บริษัทขนส่งที่เขาบริหารอยู่ใกล้ล้มละลายเต็มทน ไหนจะสายการบินที่พึ่งเกิดปัญหาจนทำให้หุ้นตกลงมากระทันหัน เขาจะไม่ยอมฝืนทนหลับหูหลับตาตกลงแต่งงานกับผู้ชายอวดดีอย่างนัฐธฤทธิ์เด็ดขาด ที่เขาคอยตามตื้ออยู่ทุกวันนี้ก็แค่อยากให้เหยื่อใจอ่อนก็เท่านั้นเอง แต่ถ้ายังแข็งทั้งนอกและในแบบนี้วิธีเข้าหาแบบปกติคงใช้ไม่ได้อีกต่อไป...

ร่างเล็กปลีกตัวออกมาจากฝูงชนมากมายเพื่อมานั่งหาความสงบหลบอยู่ตรงทางบันไดหนีไฟ พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจุดประสงค์ที่ภีมวัจน์มาวันนี้ทำไมเขาจะเดาไม่ออกมาว่าต้องการอะไรถ้าไม่อยากได้หน้าเซนต์มันบอกแบบนั้น

ภีมวัจน์และนัฐธฤทธิ์รู้จักกันตั้งแต่เด็กเพราะพ่อเราทั้งสองเป็นเพื่อนกัน แค่คำว่าถูกชะตาเราทั้งคู่โดนจับหมั้นหม้ายกันด้วยปากเปล่าในตอนที่ยังเป็นเด็กแต่ไม่คิดจริงจัง จากนั้นเราทั้งคู่ก็ต่างคนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตพี่เขาก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ นั่นคือจุดที่เราไม่ได้ติดต่อกันเลย เพิ่งได้มาเจอกันวันงานเลี้ยงต้อนรับพี่ภีมกลับบ้านหลังจากไปใช้ชีวิตอยู่ที่ชิคาโกจนอายุครึ่งคน จากนั้นก็ได้ข่าวจากปากพ่อมาบ้างว่าพี่เขารับตำแหน่งประธานบริษัทบริหารงานแทนพ่อธุรกิจทั้งสองเครือภีมวัจน์ล้วนแต่ดูแลเองทั้งสิ้น 

 ทว่า ทางฝั่งนั้นเป็นคนติดต่อพ่อมาคุยเรื่องสัญญาในวัยเด็ก การหมั้นหมายบ้าบออะไรนั่นจนเขาเกือบลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ ทางนั้นยืนยันว่าจะทำตามคำพูดที่ให้สัญญาไว้ นัฐธฤทธิ์เองก็ไม่ได้รู้สึกยินดีอะไรทั้งนั้นงงด้วยซ้ำ มันคือการจับคลุมถุงชนด้วยซ้ำ

 นิสัยใจคอพี่ภีมเป็นไงเขาก็ไม่รู้ โลกนี้มันเปลี่ยนไปแล้วจะมองแค่เขาดูดีเพียงผิวเผินก็เป็นไปไม่ได้.... ร่างเล็กนั่งอยู่ตรงทางลงบันไดเอาศรีษะพิงราวเหล็กคิดอะไรเรื่อยเปื่อย 

“ แฮ่ก!!แค่กๆ ”

ทว่า นั่งคิดอะไรไปเพลินๆ กับมีบางอย่างมาทำให้เขาหยุดคิดก็เพราะได้กลิ่นควันบุหรี่ลอยมาเตะจมูก เจ้าของใบหน้าหวานพยายามจ้องมองตำแหน่งละอองสีเทาลอยขึ้นมาชั้นที่เขานั่งอยู่ ก่อนจะชะโงกออกไปดูให้เห็นกับตาว่าใครกันที่มาทำเสียบรรยากาศ

“ นี่!!..นักศึกษาใครอนุญาตให้นายเข้ามาสูบบุหรี่ในนี้ ”

“ !! ”

ฟึ่บ

เจ้าของต้นตอของกลิ่นนั้นเป็นเพียงนักศึกษาชายหนุ่มที่หลบมาสูบบุหรี่ในที่ลับตาคน พอรู้ว่ามีคนจับได้เขาก็รีบทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นและใช้เท้ายีทันทีเพื่อไม่ให้เกิดประกายไฟ

“ รู้มั้ยว่ามันอันตรายแค่ไหน ป้ายก็เขียนชัดเจนนะว่าห้ามสูบ ”

“ .... ”

“ นี่นักศึกษาผู้ใหญ่พูดก็หันมาคุยสิ..ยืนหันหลังให้กันแบบนี้มันไร้มารยาทนะรู้มั้ย ”

ร่างเล็กยืนเอามือค้ำเอว ริมฝีปากหยักก็พร่ำบ่นบอกไปด้วยความโมโห อีกฝ่ายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหันหน้ามาเจรจา มีเพียงเสียงตอบกลับมาเบาๆ เป็นภาษาอังกฤษ

“ Sorry for making you uncomfortable, I won't do it again next time. ” ( ขอโทษที่ทำให้คุณไม่สบายใจ ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกในครั้งต่อไป )

พูดจบประโยคนักศึกษาชายคนนั้นก็เดินลงไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้นัฐธฤทธิ์ยืนหงุดหงิดอารมณ์เสียกับวาจาห้วนไร้หางเสียงเช่นนี้ 

“ เด็กสมัยนี้ไร้มารยาทจริงๆ ”

นัฐธฤทธิ์พรูลมหายใจออกมาพลางกรอกตามองบน เด็กหนุ่มคนนั้นพูดอย่างกับว่าเราคงมีโอกาสได้พบกันอีกซึ่งความเป็นไปได้แทบเป็นศูนย์ ใครมันจะอยากเจอคนไร้มารยาทแบบนี้อีกรอบกันล่ะ แต่ฟังจากสำเนียงพูดอังกฤษดูคล่องเหมือนไม่ใช่คนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาพยายามไม่ถือสาแต่มันก็อดโมโหไม่ได้จริงๆ