บทที่ 29 -

“ปล่อยฉัน ! พวกแกเป็นแค่ขี้ข้า มีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องตัวฉัน ! กรี๊ดดดดดดดด !”

เสียงหวีดร้องแหลมสูงราวกับคนวิปลาสของมธุรสดังลากยาวมาตลอดทางเดินหินอ่อน ตั้งแต่ห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราจนถึงลานจอดรถกว้างขวาง ร่างระหงในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำไวน์แดงจนดูสกปรกซอมซ่อ ถูกบอดีการ์ดร่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ