บทที่ 60 ตอนพิเศษ แกล้ง(งอน)ผัว
ตอนพิเศษ แกล้ง(งอน)ผัว
“ฮันเตอร์วันนี้เข้าร้านปะ”
ดาร์ลิงเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังนั่งรออาหารจากเธออยู่บนโต๊ะอาหาร
“เข้า ทำไม?”
ดวงตาคมหรี่มองใบหน้ายิ้มแย้มของคนรักอย่างจับผิด
“ขอเข้าไปด้วยดิ นัดพวกไอบุ้งไว้”
“ไม่ได้”
“ทำไมไม่ได้อะ”
ดาร์ลิงหันไปปิดเตาแก๊สก่อนจะหันกลับมาทำหน้ามุ่ยใส่ฮันเตอร์
“วันนี้ฉันมีแขก ไม่มีเวลามาดูแลเธอ”
“ฮันเตอร์ ฉันโตแล้วนะ”
ฮันเตอร์เหลือบมองหน้าตาบึ้งตึงของอีกคนเล็กน้อย
“ไม่ได้ก็คือไม่ได้”
“ไม่ ฉันจะไป”
ดาร์ลิงประกาศเสียงกร้าว
“อย่ามางี่เง่านะที่รัก”
“นี่นายกล้าว่าฉันงี่เง่าหรอ”
ฮันเตอร์กำลังจะเดินเข้ามาดาร์ลิงแต่ภีมดันเดินเข้ามาขัดเสียก่อน
“ดาร์ลิงทำอะไรอะ หอมเชียว”
ภีมเดินผ่านฮันเตอร์เข้ามาในครัวเพื่อมองอาหาร
“ราดหน้าทะเลค่ะ”
“ฮันเตอร์มึงนี่โชคดีวะ เมื่อวานบ่นอยากกินราดหน้าก็ได้กิน”
“ฮันเตอร์เขาไม่กินหรอกค่ะ พี่ภีมกินเถอะถ้าเหลือก็เทให้หมาก็ได้”
พูดจบร่างบางก็เดินกระแทกไหล่แกร่งออกจากครัวไป
“ที่รัก ที่รัก โธ่โว้ย!”
“มีเรื่องอะไรกันวะ”
เลิฟ เลิฟเดินเข้ามาในครัวอีกคนซึ่งสวนทางกับน้องสาวหน้าครัวพอดี
“น้องมึงอะแมร่ง”
“อ้าวไอเหี้ยนี่ ว่าน้องกู”
“งี่เง่าชิบหาย”
ฮันเตอร์ว่าพลางกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิด
“มึงไม่ไปง้อหรอวะ” ภีมถาม
“ไม่ ตามใจมากแมร่งเคยตัว”
สองทุ่ม
ตั้งแต่หกโมงดาร์ลิงไม่ลงมาด้านล่างเลย เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง
สุดท้ายฮันเตอร์ก็ทนไม่ไหวต้องถือข้าวขึ้นไปให้กลัวเธอจะเป็นลมเป็นแรงไปเสียก่อน
“อ้าว ไหนไม่ง้อไงครับคุณฮันเตอร์”
“เสือก”
ดาร์ลิงล็อกประตูห้องนอนแต่โชคดีที่ฮันเตอร์มีกุญแจเลยสามารถไขเข้าไปได้
ภายในห้องมืดสนิท ร่างบางนอนคลุมโปงอยู่บนเตียง ทุกอย่างเกือบจะเนียนว่าเธอน้อยใจจริงๆแล้วถ้าเธอไม่ลืมปิดซีรี่ย์ในคอมที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง
“ที่รักกินข้าว”
“...”
“ที่รักอย่าให้ต้องพูดซ้ำ”
“ไม่กิน”
“ที่รัก”
ฮันเตอร์เรียกเธอเสียงต่ำเป็นเหตุให้ดาร์ลิงต้องจำใจลุกขึ้นนั่งด้วยหน้าตาบึ้งตึง
“ไม่หิว ไม่กิน”
“จะดื้อทำไมวะ หึ”
ฮันเตอร์นั่งลงบนพื้นตรงหน้าดาร์ลิงก่อนจะคว้าดวงหน้าเล็กลงมาจูบ
“นายใจร้าย แค่ไปเที่ยวแค่นี้เอง ร้านก็ร้านนาย”
“คือจะไปให้ได้?”
“ก็ฉันอยากเจอเพื่อน”
เจ้าของใบหน้าดุดันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตักข้าวป้อนให้คนบนเตียงกินซึ่งเธอก็อ้าปากรับ ไม่อิดออดเพราะหิว
“ง้ำๆ อร่อยจัง”
“กินข้าว ไม่ต้องพูดเดี๋ยวก็ติดคอตาย”
“ตกลงนายให้ฉันไปจริงหรอ”
หลังจากทานข้าวเสร็จได้สักพัก ดาร์ลิงก็ถามขึ้นอีกครั้ง เธออุส่าต์เกรงงอนขนาดนี้ มันต้องได้ผลสิ
“อืม จะไปกี่ชั่วโมง”
“4 ชั่วโมงมั้ง ถามทำไมอะ”
ฮันเตอร์จับร่างบางโยนลงบนเตียงแทนคำตอบ
“นะ...นายจะทำอะไร”
ดาร์ลิงถามเสียงสั่น กระเถิบหนีจนชิดขอบเตียงเมื่อเห็นรอยยิ้มร้ายของคนตรงหน้าและเห็นว่าเขากำลังดึงเข็มขัดออก
“4 ชั่วโมงก็ 4 ยก”
“ห๊ะ!!?”
ดวงตากลมโตเบิกกว้างแต่ไม่ทันที่เธอจะได้หนี ขาเรียวก็ถูกแยกออกกว้าง กางเกงขาสั้นถูกดึงออกอย่างรวดเร็ว
“ฮันเตอร์ไม่เอาเดี๋ยวไปไม่ไหว”
“หึ นั่นแหละที่ต้องการ”
————————
ดาร์ลิงก็ร้ายแต่ฮันเตอร์ร้ายกว่า 555+
อันนี้เป็นตอนพิเศษที่เชื่อมโยงกัน
ของสามเรื่องนะคะ ^^
