บทนำ
!! คำเตือน พระเอกเถื่อนไม่อ่อนโยน นางเอกแรงไม่อ่อนหวาน !!
ฮันเตอร์
บริหารปี 4 ผู้ชายที่มีพร้อมทุกอย่างไม่ว่าจะหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูล มีเพียงสิ่งเดียวที่หาไม่ได้จากผู้ชายคนนี้คือ ‘ความอ่อนโยน’
แต่น่าแปลกที่ผู้หญิงต่างยังวิ่งเข้าหาเขาไม่เว้นแต่ล่ะวัน
‘นางร้ายอย่างเธอเหมาะกับผัวเถื่อนๆอย่างฉันที่สุดแล้วที่รัก’
ดาร์ลิง
สาวสวย ดีกรีดาวคณะศิลปศาสตร์ปี 3 ใครๆต่างเรียกเธอว่าองค์แม่เพราะเธอสวย เธอรวย เธอเก่ง
ไม่เคยแพ้ใคร และคนอย่างเธอไม่มีวันยอมแพ้ด้วย!!
บท 1
ผัวเถื่อน 1
‘ทำไมเต้ทำกับเราแบบนี้’
ฉันยืนมองผู้ชายที่ได้ชื่อว่าแฟนผู้แสนดีมาตลอดสองปีด้วยความผิดหวัง
‘เราทิ้งน้องเขาไม่ได้จริง ๆ’
‘แล้วเธอทิ้งเราได้อย่างนั้นเหรอ’
เขาจับไหล่ฉันไว้ด้วยสัมผัสอ่อนโยนดั่งเช่นทุกครั้ง
‘เต้รู้ว่าดาร์ลิงเข้มแข็ง ดาร์ลิงอยู่ได้แน่แต่น้องเขาเปราะบาง เต้ต้องดูแลน้องเขา’
นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่เขาพูดกับฉันก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับชะนีน้อยคนนั้น
“เฮงซวย!!”
แก้วในมือฉันถูกเขวี้ยงออกไปสุดแรง ผู้คนในร้านพากันแตกตื่นแต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น ฉันอยากดื่ม ดื่มให้ลืมผู้ชายเฮงซวย
“พี่เอาเหล้ามาอีก”
“เอ่อ ผมว่า”
“เอามา!!”
“ครับ ๆ ได้ครับ”
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าดื่มไปกี่แก้ว แต่ที่รู้ ๆ คือตอนนี้ฉันยังไม่ลืมผู้ชายเฮงซวยคนนั้นเลย
“ฮือ ฮือ”
“เฮ้ ยัยหน้าสวยมาแหกปากอะไรแถวนี้”
น้ำเสียงแข็งกระด้างฟังดูไม่ลื่นหูส่งผลให้ฉันต้องตวัดสายตามองเขาด้วยความหงุดหงิด
“แล้วนายยุ่งอะไรด้วย”
“ถ้าลูกค้าไม่ร้องเรียน ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับขี้เมาแบบเธอหรอก”
ปากคอเราะร้ายเป็นที่สุด! ฉันพยายามถ่างตาเพื่อจะดูหน้าเขาชัด ๆ และสิ่งที่เห็นไม่มีอะไรเลยนอกจากความหล่อ
“ทำไม นายเป็นเจ้าของร้านหรือไง”
“เออ แล้วถ้าอีกสิบนาทีเธอไม่ย้ายก้นเด้ง ๆ ของเธอออกไปจากร้านฉัน ฉันจะให้ลูกน้องจับเธอโยนออกไป”
“ไอ้ ไอ้มังคุด ไอ้เงาะ ไอ้ทุเรียน”
“ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอ ออกไปได้แล้ว”
พูดเพียงเท่านั้น เขาก็เดินออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิด
(ฮันเตอร์)
วันนี้เป็นวันอัปมงคลอะไรของผมกันวะ แทนที่จะได้นั่งดูบอลสบาย ๆ กลับต้องลงไปจัดการขี้เมาที่ลูกน้องผมไม่กล้าจัดการ
ทุกคนให้เหตุผลเดียวกันว่า เธอสวยเกินไป พวกมันเลยไม่กล้าเข้าไปจัดการ ให้ตายเถอะ ผมจ้างพวกมันมาทำแมวอะไรวะ
“คนไหน”
“อยู่หน้าบาร์ครับเฮีย”
ทันทีที่ผมเดินมาถึงหน้าบาร์และเจอกับผู้หญิงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ ต้องยอมรับว่าทรวดทรงองเอวเธอดูน่าหลงใหลจริง ๆ
“เธอสวยมากใช่ไหมครับเฮีย”
“งั้น ๆ”
ก็ไม่ได้สวยอะไรมาก แค่ผิวขาวเนียนละเอียด คิ้วสวยได้รูป ดวงตากลมโต จมูกโด่งมน ริมฝีปากเป็นกระจับ คางเรียวสวย แค่นี้เองไม่ได้สวยอะไรขนาดนั้นสักหน่อย
“เฮ้ ยัยหน้าสวยมาแหกปากอะไรแถวนี้”
ผมเข้าไปสะกิดไหล่เธอ จังหวะที่เธอหันมาต้องยอมรับว่าแอบตะลึงนิด ๆ
“แล้วนายยุ่งอะไรด้วย”
แต่ปากแบบนี้น่าจับกัดให้แตก
“ถ้าลูกค้าไม่ร้องเรียน ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับขี้เมาแบบเธอหรอก”
ท่าพยายามถ่างตาตัวเองของเธอทำให้ผมแอบขำออกมาก่อนจะกลับมาตีหน้านิ่ง
“ทำไม นายเป็นเจ้าของร้านหรือไง”
“เออ แล้วถ้าอีกสิบนาทีเธอไม่ย้ายก้นเด้ง ๆ ของเธอออกไปจากร้านฉัน ฉันจะให้ลูกน้องจับเธอโยนออกไป”
“ไอ้ ไอ้มังคุด ไอ้เงาะ ไอ้ทุเรียน”
“ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอ ออกไปได้แล้ว”
ให้ตายเถอะ ผู้หญิงอะไรเพี้ยนชะมัด เมื่อจัดการเสร็จจึงรีบเดินออกมาไม่อยากเสวนากับเธอมากนัก
ตึก ตึก ตึก
ขณะผมกำลังเดินกลับไปห้องทำงาน ผมรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังเดินตามมา พอผมหยุด มันก็หยุดด้วย
“มึงเป็นใคร”
ผมหันหลังกลับไปถามเสียงเข้มแต่สิ่งที่เห็นทำเอาผมแทบเอาหัวเขกขอบโต๊ะ
“เธอมาทำบ้าอะไรตรงนี้”
ยัยคนสวยนั่นแหละครับ ตอนนี้คุณเธอกำลังคลานเข้ามาหาผมเหมือนผีจูออนในหนังญี่ปุ่น
“ห้องน้ำ ห้องน้ำ”
บอกตามตรงว่าสภาพเธอตอนนี้อนาถสุด ๆ ครั้นจะทิ้งไว้แบนนี้ก็ดูจะใจดำเกินไป ดังนั้นผู้ชายดี ๆ อย่างผมจึงอนุเคราะห์เธอโดยการลากเธอเข้ามาในห้องทำงาน
“เธอนี่มันภาระจริง ๆ”
เมื่อลากเธอมาถึงห้องน้ำในห้องทำงานเรียบร้อยเลยอนุเคราะห์ด้วยการอุ้มเธอนั่งบนชักโครกอีกนิด เดี๋ยวฉี่เลอะเทอะ ลำบากผมอีก
“อื้อ สุดหล่อถอดกกน.ให้เค้าหน่อย”
ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยายามไม่หันมองร่างและสีหน้าแสนยั่วยวนของอีกคน
“ทำเองละกัน”
หมับ
นั่นปะไร แม้ผมจะพยายามเลี่ยงแต่คุณเธอยังดึงมือผมไปสัมผัสเรียวขาเนียนละมุนนั่นจนได้
“นะ นะ ช่วยดาร์ลิงหน่อย”
มือนุ่มค่อย ๆ ลูบไล้ตามสันกรามอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะดึงหน้าผมเข้าไปประกบจูบโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว
รสเชอร์รี่แสนหวานจากปากอวบอิ่มทำให้สติผมขาดลงในที่สุด จูบที่เริ่มจากเธอตอนนี้มันถูกแทนที่ด้วยความร้อนแรงจากผม
“อื้อ ช่วย ช่วยให้ดาร์ลิงลืมหน่อย”
ผมจูบซับน้ำตาเธอด้วยความเอ็นดู จากตอนแรกที่จะหยุดเพียงเท่านี้กลับหยุดไม่ได้เมื่อขาเรียวเกี่ยวเข้ากับเอวผม
“นี่เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไร”
ดวงตาคู่สวยสบกับตาผมครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะคลี่ยิ้มออกมา
“ปล้ำสุดหล่อไงคะ”
ให้ตายเถอะ มีผู้หญิงที่ไหน เมาแล้วรั่วขนาดนี้วะเนี่ย ผมพยายามแงะขาเธอออกอีกครั้งแต่ดูเหมือนมันยากกว่าที่คิด ที่สำคัญคุณเธอยังเบียดตัวเข้ามาอีก
“อื้ม ฉันจะอดทนไม่ไหวแล้วนะ”
“ดาร์ลิงก็ไม่ไหวเหมือนกัน”
ไม่พูดเปล่า มือเล็กยังเลื่อนมาปลดเข็มขัดผมออก ผมแทบดึงมือเธอออกไม่ทัน
“อะไรอ่า หวงเหรอ”
“โอ๊ย วันอะไรของกูวะเนี่ย”
ผมพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ ประคองเธอออกจากห้องน้ำโดยระวังไม่ให้เธอประทุษร้ายผมได้อีก
“อื้อ มาปล้ำ ปล้ำนะ”
มือเล็กยังคงสะเปะสะปะไปมา และด้วยความที่เธอดิ้นไปมาทำให้ผมเสียหลักล้มลงบนโซฟาโดยมีร่างอีกคนติดมาด้วย
“หึหึ เสร็จดาร์ลิงแน่สุดหล่อ”
รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยนั่นก่อนที่เธอจะคว้าหมับเข้าที่ลูกชายผม
“อ๊า ทำอะไรของเธอ อื้ม”
จับไม่พอเธอยังลูบไล้มันไปมาอีก ส่วนผมน่ะเหรอ อยากจะผลักออกแทบตายแต่ร่างกายแม่งไม่ขยับแถมยังเอื้อมมือไปถอดชุดเธอออกอีก
“อ่า กินละน้า”
สาบานเลยว่าถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคิดจะปล้ำผมแบบนี้ ผมถีบกระเด็นไปแล้วแต่สำหรับคนนี้ ทำไม...ช่างเถอะ เอาเป็นว่าผมกำลังหลงอะไรบ้างอย่างจากตัวเธอละกัน
“ซี๊ด อื้ม กินให้หมดสิ”
มือผมเผลอกดลงบนเส้นผมนุ่มสลวยนั่น หลงเพลิดเพลินไปกับสิ่งที่เธอปรนนิบัติให้
“ทามาย มานหยาย หย่าย”
เต้างามตรงหน้าช่างล่อตาล่อใจผมยิ่งนักให้ผมยื่นมือไปสัมผัสและไวดั่งใจคิด ตอนนี้มือผมกำลังโอบอุ้มความนุ่มนิ่มอยู่เต็มไม้เต็มมือ
“อื้อ อย่าบีบแรง อ๊า”
ใบหน้าเชิดขึ้น ดวงตาปรือยิ่งกระตุ้นอารมณ์ผมให้กระแทกส่วนล่างเข้าปากเธอแรงกว่าเดิม
“อ๊ะ ไม่กินล้าว หย๊าย ดุด้วย”
พูดจบเจ้าของเรือนร่างอรชรก็ลากสังขารตัวเองไปทิ้งลงบนโซฟาอีกตัว ส่วนผมน่ะเหรอ ทำได้เพียงมองตามเธอตาค้าง ผู้หญิงบ้าอะไรวะเนี่ย แล้วใครจะรับผิดชอบตรงนี้ -_-
“ยัยบ้าเอ๊ย”
—————
เปิดมาพระเอกของเราก็โดนนางเอกกระทำชำเราซะอย่างนั้น >_<
บทล่าสุด
#71 บทที่ 71 รวมตอนพิเศษ 6
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#70 บทที่ 70 รวมตอนพิเศษ 4
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#69 บทที่ 69 ตอนพิเศษ 6 ผัวเถื่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#68 บทที่ 68 ตอนพิเศษ 5 ผัวเถื่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#67 บทที่ 67 ตอนพิเศษ 4 ผัวเถื่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#66 บทที่ 66 ตอนพิเศษ 3 ผัวเถื่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#65 บทที่ 65 ตอนพิเศษ 2 ผัวเถื่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#64 บทที่ 64 ตอนพิเศษ 1 ผัวเถื่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#63 บทที่ 63 รวมตอนพิเศษ 3
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026#62 บทที่ 62 รวมตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 6/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
สัญญารักประธานร้าย
แค้นรักเพลิงสวาท
ภาสกร&อัยรินทร์
นิยายซีรี่ส์ชุดทาสรักซานตาน ( เล่ม1 )
เธอหลอกเขา…เพื่อเงิน
เขาทำลายเธอ…เพื่อแค้น
เมื่อความลับถูกเปิดเผย ระหว่าง ภาสกร ซาตานในคราบนักธุรกิจ และ อัยรินทร์ หญิงสาวผู้ขายหัวใจแลกชีวิต ไฟรัก ไฟแค้น และไฟปรารถนากำลังจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้
“อย่าคิดหนี…เพราะซาตานอย่างฉัน จะลากเธอกลับมาชดใช้ทุกหยดน้ำตา!”
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง













