บทที่ 7 ไม่ได้หวง

ผัวเถื่อน 7

ไลน์ ไลน์

เสียงไลน์ทำให้ฉันละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า

กอล์ฟ : วันนี้กูจัดวันเกิดนะคะชะนี

ตายแล้ว สองอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันมัวแต่หมกตัวทำรายงานจนลืมไปเลยว่าวันนี้วันเกิดกอล์ฟ

ดาร์ลิง : ที่ไหนคะกะเทย

กอล์ฟ : ร้าน Blue สามทุ่ม ห้ามเลท ใครเลทเจอตบ

สายฝน : มีใครไปบ้าง?

กอล์ฟ : กูชวนไม่เยอะ มีพวกมึงแล้วก็เพื่อนในสาขา

ดาร์ลิง : น้องออมไปไหม

น้องออมคือน้องรหัสแสนน่ารักของอิกอล์ฟ เด็กอะไรไม่รู้น่ารัก น่าหยิกจริงเชียว

กอล์ฟ : มาสิย่ะ

ดาร์ลิง : โอเค นั้นฉันปัด

สายฝน : ปฏิเสธ?

ดาร์ลิง : ปัดมาสคาร่าแป๊บ 555+

กอล์ฟ : ฉันละเพลียใจกับพวกชะนีหิวเด็ก

ถือว่าพระเจ้ายังเข้าข้างฉัน หลังจากกลั่นแกล้งฉันมาสองอาทิตย์เต็มให้ฉันต้องนั่งปั่นรายงานของอาจารย์แม่จนหัวฟูมาสองอาทิตย์เต็ม

อย่างน้อยวันนี้ รายงานฉันก็เสร็จสมบูรณ์พอดี นั่นหมายความว่า คืนนี้แม่สามารถสนุกสุดเหวี่ยงได้เลยจ้ะพี่จ๋า >_<

“อยู่หน้าร้านละเนี่ย กำลังเข้าไป”

กะเทยโทรตามฉันยิก ๆ ตั้งแต่สองทุ่ม ไม่รู้จะรีบอะไรกันนักกันหนา คนงามเพราะขน ไก่งามเพราะแต่งไม่เคยได้ยินหรือยังไง

เอ๊ะ ฉันว่าสำนวนมันฟังดูแปลก ๆ นะแต่ช่างเถอะรีบเข้าร้านดีกว่าก่อนจะโดนกะเทยกินหัว

“สวัสดีครับ จองโต๊ะไว้หรือยังครับ”

“อ๋อ มีโต๊ะเพื่อนแล้วค่ะ”

ปกติฉันจะเดินเข้าร้านเหล้าพร้อมเพื่อนตลอด พอวันนี้เดินเข้ามาคนเดียวแอบประหม่ากับสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาทางฉันอยู่เหมือนกันนะ

“นั่นน้องดาร์ลิงดาวมหาลัยปะวะ”

“ใช่แน่ สวยขนาดนี้มีคนเดียวแหละ”

ฉันพยายามชะเง้อหาโต๊ะอิกอล์ฟ อยากจะเดินไปถึงโต๊ะให้เร็วที่สุดแต่แล้วสายตาดันไปสบเข้ากับดวงตาคม สีดำสนิทซึ่งเจ้าของดวงตาคู่นั้นเป็นคนเดียวกับคนที่ทำให้ใจฉันรู้สึกปั่นป่วนมาตลอดสองอาทิตย์

“สวัสดีครับ ถ้าไม่รังเกียจเชิญโต๊ะผมก่อนไหม”

“เอ่อ ขอโทษนะคะ พอดีรีบไปหาเพื่อน”

พูดจบฉันเลยรีบเดินออกห่างผู้ชายคนนั้นและความซวยซ้ำซวยซ้อนคือฉันดันเดินมาทางโต๊ะของฮันเตอร์

หมับ!! มือหนาคว้าเข้าที่แขนฉันไว้แน่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

“แต่งตัวอะไรของเธอ”

ฉันกลอกตามองบนอย่างเซ็ง ๆ พยายามบิดข้อมือออกจากการจับกุมของฮันเตอร์แต่ก็ไม่สำเร็จ

“ฮันเตอร์ปล่อย ไม่หาเรื่องกันจะตายไหม”

ใครจะไปคิดว่าวันนี้ ฉันจะดวงซวยมาเจออิตาฮันเตอร์ที่ร้านเหล้า ไม่เจอกันมาเกือบสองอาทิตย์แล้วแท้ ๆ

“น่าเกลียด”

“นายว่าใคร?”

“ชุดเธอ เฮอะ น่าเกลียดจริง”

เขาว่าพลางถอดแจ๊คเก็ตยีนของตัวเองออกมาโยนใส่ฉัน ฉันดึงเสื้อคลุมเขาออกก่อนจะโยนกลับไปให้เจ้าของ

“นายอย่ามาโยนเสื้อใส่ฉันแบบนี้นะ”

“ใส่เข้าไป!”

“ไม่!!”

ฮันเตอร์ขบกรามตัวเองแน่น เพิ่มแรงบีบที่ข้อมือฉันมากกว่าเดิม

“โอ๊ย ฮันเตอร์เจ็บนะ”

“เฮ้ย ๆ หยุดเลยไอ้ฮันเตอร์ มึงไปหาเรื่องเขาทำไมวะ”

ผู้ชายหน้าหวานซึ่งนั่งอยู่ข้างฮันเตอร์รีบหันมาช่วยดึงมือเขาออก

“แดงหมดเลย เธอนั่งก่อนเดี๋ยวให้เด็กไปเอายามาให้”

ฉันกำลังจะปฏิเสธแต่ผู้ชายคนนั้นกลับหันไปสั่งพนักงานให้ไปเอายามาให้เสียก่อน ด้วยความที่ไม่อยากเสียมารยาท ฉันเลยนั่งลงข้างฮันเตอร์พร้อมด้วยการส่งสายตาอาฆาตแค้นไปให้เขา

“สวัสดีเราชื่อภีมนะเป็นเพื่อนฮันเตอร์ เธอคงเป็นดาร์ลิงสาวสวยที่ไอ้เตอร์มันพาเข้าบ้านเมื่อสองอาทิตย์ก่อนใช่ไหม”

ว่าแล้ว ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าเขานัก ที่แท้เขาก็คือคนที่อยู่ในกรอบรูป บ้านฮันเตอร์นี่เอง ตัวจริงดูหน้าหวานกว่าในรูปเยอะเลยนะเนี่ย

“น่าจะใช่นะ ถ้าเขาพาผู้หญิงเข้าบ้านแค่คนเดียว”

“ฮ่า ๆ ไอ้เตอร์มันไม่เคยพาใครเข้าบ้านหรอก เธอเป็นคนแรกเลย”

ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกร้อน ๆ ตรงใบหน้าหลังจากได้ยินประโยคที่ภีมพูด สงสัยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แน่เลย (เธอยังไม่ได้กินอะไรนะดาร์ลิง)

“ยามาแล้วครับพี่ภีม”

“เออ ขอบใจ”

ภีมรับยาจากพนักงานก่อนจะยื่นมันให้ฮันเตอร์ ฮันเตอร์มองยาในมือเพื่อนพลางขมวดคิ้ว

“มองอะไร มึงทำดาร์ลิงเจ็บก็ทายาให้เขาเลย ดูสิยิ่งขาว ๆ อยู่ด้วย เห็นรอยแดงชัดเลย”

ฮันเตอร์หันมองข้อมือฉันด้วยใบหน้าเซ็ง ๆ

ฉันเลยรีบตัดบท เฮอะ ยังไงฉันไม่ได้หวังให้คนป่าเถื่อนอย่างเขามารับผิดชอบอะไรอยู่แล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ภีม เดี๋ยวดาร์ลิงเอาไปทาเองก็ได้”

ฉันว่าพลางเอื้อมไปหยิบยาจากพี่ภีมแต่ฮันเตอร์กลับแย่งมันไปหน้าตาเฉย

“ยื่นมือมา”

“ฮะ?”

“ชักช้า”

เมื่อไม่ได้ดั่งใจเขาเลยดึงแขนฉันวางลงบนขาตัวเองก่อนจะบรรจงป้ายยาลงบนรอยแดงบนข้อมือแผ่วเบา

ความอ่อนโยนของเขาและความตั้งใจในการทายาของเขาทำให้ฉันตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่งก่อนจะหลุดออก

“แขนเธอมันสำออย บีบนิดหน่อยทำเป็นแดง”

ลืมมันไปเถอะค่ะที่ฉันชมไปเมื่อกี้ เขาไม่ใช่ผู้ชายอ่อนโยนอะไร ฮันเตอร์ก็คือฮันเตอร์ ผู้ชายป่านเถื่อนคนเดิม คิดได้ยังไงมาว่าแขนฉันสำออย

“พอแล้ว ฉันจะรีบไปหาเพื่อน”

ฉันดึงมือตัวเองกลับ หันไปบอกลาพี่ภีมแล้วรีบลุกออกมา ไม่อยากอยู่ตรงนั้นนาน

หลังจากดาร์ลิงเดินออกไป เธอจึงไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าฮันเตอร์คอยเอาแต่จ้องเธอไม่วางตา

“หึ มองอะไรวะเพื่อน”

“เปล่า”

ฮันเตอร์ตอบเพื่อนรักนิ่ง ๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทีเดียวหมดแก้ว ชุดเดรสส่ายเดี่ยวโชว์อกอวบอิ่มของดาร์ลิงนั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย

“มึงดูสนใจเธอมากจริง ๆ นะ”

“ก็บอกว่าเปล่าไง”

ฮันเตอร์ยังคงยืนยันคำเดิม ทั้งที่สายตาเขายังคงจับจ้องร่างบางในชุดเดรสสีดำหัวเราะสนุกสนานอยู่กับเพื่อนไม่วางตา

“เฮลโหล เพื่อนฝูง โทษทีมาช้าติดเคส”

พร้อมเดินมานั่งลงก่อนจะหันไปสั่งข้าวกับพนักงานเพราะวันนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลย

“ไอ้ป๋อง เอาข้าวผัดกุ้งพิเศษ ต้มยำทะเล เอ็นไก่ทอดด้วย”

“ไอ้พร้อมมึงแดกขนาดนี้ไปร้านอาหารมะ ไม่ต้องมาหรอกร้านเหล้า”

“ร้านเพื่อนแดกไปเถอะ ใช่ไหมไอ้เตอร์เพื่อนรัก”

“เออ”

พร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำตอบที่ดูฟังไม่สบอารมณ์ของเพื่อน ก่อนจะกระตุกยิ้มเมื่อเห็นสิ่งที่เพื่อนมองอยู่

“นั่นมันน้องดาร์ลิงหนิ เหยด วันนี้สวยว่ะ อย่างขาว ว่าแต่น้องแต่งขนาดนี้มึงไม่หวงแย่เหรอวะไอ้เตอร์”

ปัง!

ฮันเตอร์วางแก้วลงบนโต๊ะแรงน่ากลัวแก้วจะแตกคามือ

“กูจะไปหวงเขาทำไม”

“เหรอ ไม่หวงสักนิดเลยเหรอ ดูสายตาพวกเสือ สิงห์ในร้านมึงดิ”

พร้อมยังไม่วายแกล้งแหย่เพื่อนต่อ

“กูไม่ได้หวงและถ้าพวกมึงยังกวนตีน จะได้แดกตีนกูแทนเหล้า”

• มึงดูสนใจเธอมากจริง ๆ นะ -

ภีม

—————————-

จ้า ไม่หวงก็ไม่หวงจ๊ะพ่อ กลัวแล้ว>_<

ใครบอกฮันเตอร์หวง ระวังได้กินตีนนะ ไรท์ขออนุญาตหลบก่อน 555