บทที่ 120 22/3

ความเจ็บทำให้หน้ามืด อาภากรกระโจนเข้าหาสนฉัตรที่ยังกองอยู่กับพื้น แต่แล้วก็ผงะหงายยกมือชูสูงถอยหลังตรงไปประตูช้าๆ ไวเท่าความคิดมือที่เอื้อมจะไปจับลูกบิดก็ถูกยิง เสียงดังปังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วบ้านหลังใหญ่

อาภากรร้องโอดโอยกุมมือข้างที่ถูกยิงทะลุ

“คุ...คุณสน ปล่อยผมไปเถอะ อยะ...อย่าทำอะไรผมเลย”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ