บทที่ 3 1/2
“อย่างอีตาคุณชายนั่นน่ะนะจะมารักมู่ ขนาดปีนขึ้นไปอ่อยบนห้อง อีคุณรัชยังแข็งทื่อเป็นสากกะเบือเลย”
“ว้าย!” ภณยกมือขึ้นอังแก้ม “อะไรนะ ‘แข็ง’ เลยงั้นเหรอ”
หญิงสาวถอนหายใจ “คุยเป็นงานเป็นการ มีปัญหาใหญ่กำลังจะทับหัวตาย เจ้ยังเลี้ยวไปหาเรื่องใต้สะดือได้อีกนะ”
“แร้งส์!”
“มันจะมีอะไรที่ไหนเล่าความรักน่ะเจ้ก็ เจ้ก็รู้คุณรัชก็มีว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้ว ที่มันพลาดนี่ไม่รู้ไปเมามาหรือยังไง มู่ก็ดันไปแหย่รังแตนเข้า นี่เตะเข้าเต็มๆ ที่ท้องละนะเพื่อเรียกสติ”
ภณฟังแล้วเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าพิลึกพิลั่น “เตะเพื่อเรียกสติ อย่างนี้ก็ได้เหรอ”
“เออ เตะเรียกสตินี่แหละ ก็ยังนึกว่าจะจุกจนลุกไม่ขึ้น ที่ไหนได้ยังมีแรงตะกายมาคว้าขามู่ลากไปจนได้”
ภณยกมือขึ้นปิดปากกะมิดกะเมี้ยน “ต๊าย ร้อนแรงมาก ฉันฟิน” แต่พอเห็นสายตามนพัทธ์ภณก็เซ็งไป “เออแล้วไงไม่ได้กินยาคุมฉุกเฉินเหรอ”
“กินแล้ว แต่คุมไม่อยู่”
“หู้ย-ย-ย คุณรัชแข็งแรงนะเนี่ย สเปิร์มถึงได้แรงทะลุยาคุม”
มนพัทธ์ถอนใจยาว “สรุปจะช่วยได้ไหม”
“อะ” ภณถอนใจบ้าง “ก็อ้างไปแล้วนี่ทำไงได้ ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ตีเนียนมึนๆ ไปเดี๋ยวก็จบ”
“เจ้เป็นพี่ที่รักและพึ่งพาของน้องได้ทุกเมื่อจริงๆ มากอดหน่อยมะ”
ภณอ้าแขนออกและรับมนพัทธ์เข้าไปไว้ในวงแขน เขาตบบ่าหญิงสาวสองสามทีก่อนดันตัวออก
“ฉันจะพยายามแอ๊บแมนไม่ให้หลุดแล้วกัน แล้วถ้าสำเร็จแกจะทำยังไงยายมู่ เด็กทั้งคน”
มนพัทธ์ยิ้มพยักหน้า เขย่งเพื่อจะวางมือบนบ่าภณและบีบเบาๆ
“เจ้ไม่ต้องห่วง มู่รับมือได้ ก็แค่ท้องแค่เนี้ยธรรมด๊า!”
คลิปในโทรศัพท์มือถือนั้นเป็นเพราะถ่ายจากระยะค่อนข้างไกล ภาพและเสียงเลยไม่ค่อยชัดสักเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังพอมองดูออกว่าเป็นมนพัทธ์กับเพื่อนสนิทของเธอ
มุมกล้องทำให้รู้ว่าคนแอบถ่าย ถ่ายภาพจากที่สูง ภาพมีสั่นไหวเล็กน้อย นั่นก็มาจากคนแอบถ่ายถูกมดแดงบนต้นไม้ที่ปีนขึ้นไปรุมประชาทัณฑ์เพราะรุกล้ำอาณาเขต แอ้มซึ่งนั่งกับพื้นพรมแม้จะเกายุกยิกตามตัว แต่ก็ยังชะเง้อคอมองผลลัพท์ของเจ้านายที่ได้เห็นคลิป ซึ่งเธอลงทุนไปแอบถ่ายมา
ทั้งมนพัทธ์และภณหันข้างให้กล้อง มนพัทธ์มีสีหน้ากังวลใจและครุ่นคิดไม่วาย ภณนั้นสีหน้าเป็นทุกข์เป็นร้อนยิ่ง เขาค่อยๆ ยื่นมือมาจับมือมนพัทธ์ไปกุมไว้ จากนั้นก็เขยิบเข้าไปยืนแทบชิด มือข้างขวาละจากมือบางมาวางทาบข้างแก้มอิ่มหญิงสาว บังคับประคองกลายๆ ให้ฝ่ายหญิงเงยมอง พวกเขาอยู่กันที่ริมแม่น้ำในสวน ใกล้กับบ้านพักหลังเล็กของมนพัทธ์และผู้เป็นป้า
‘พี่มาเพราะพี่อยากคุยเรื่องของเรา’
มนพัทธ์นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไรเลย
‘พี่รู้ทำไม่ถูก แต่พี่ก็พร้อมที่จะรับผิดชอบถ้าหากมู่รับมันได้ และพี่อยากให้มู่รับได้เพราะมู่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่พี่รัก คนอื่นนอกจากนี้ก็ไม่มีแล้ว’
จากนั้นก็เป็นภาพที่มีแต่เสียงแทรกซ้อน เสียงคลื่นกระทบผนังกั้นคลื่นบ้าง เสียงเครื่องบินที่แว่วมาให้ได้ยินบ้าง เสียงหวูดเรือในแม่น้ำที่แล่นผ่านไปบ้าง แต่เด่นชัดที่สุดคือ ทั้งคู่กระซิบกระซาบราวกับมีเรื่องลับหนักหนา
สรัชคิ้วกระตุกเมื่อเห็นว่าทั้งคู่โอบกอดกันก่อนที่คลิปจะจบลง ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจเหลียวมองไปยังแอ้ม
“แล้วไงแอ้ม ได้ยินที่เขาคุยกันอีกไหม ว่าหลังๆ นั่นเขาคุยอะไรกัน”
เด็กสาวยิ้มแฉ่งเหมือนกับทุกที
“แอ้มได้ยินไม่ถนัดเท่าไหร่ค่ะ”
คล้อยหลังมนพัทธ์ไม่นาน พอแอ้มกลับเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง สรัชก็ยื่นมือถือตัวเองส่งให้เด็กสาว และบอกด้วยสีหน้าที่แทบจะเหมือนกับหุ่นปูนปลาสเตอร์ และน้ำเสียงโมโนโทนที่ไม่มีความอารมณ์อะไรเลยว่า
‘ไปอัดคลิปมาให้ได้นะว่าสองคนนั่นคุยอะไรกันบ้าง’
แอ้มรู้ ความเผือกของคุณรัชก็ไม่เป็นรองใคร!
และแน่นอนว่าค่าจ้างหนึ่งพันไม่ได้ทำให้แอ้มเป็นคนดีได้ แอ้มยินดีขายพี่ขายเชื้อเพื่อเงินหนึ่งพันทันที!
“คุยกันเบามากๆ ขนาดเงี่ยหูฟังแล้วนะคะยังไม่ได้ยินเลย”
คำตอบของเจ้าแม่ขาเผือกในบ้าน ทำให้พักตร์พิไลซึ่งได้สติแล้วแต่ยังดมยาดมอยู่ที่โซฟา กับหม่อนไหมที่หายช็อกและกำลังใช้พัดกระพือลมให้คุณท่าน หันขวับไปมองแอ้มเป็นตาเดียว เด็กสาวจึงยิ่งตัวลีบตัวหนีบ นั่งพับเพียบเก็บแข้งเก็บขาดีจนเหมือนไม่มีขา กระนั้นหล่อนก็ยังอดเกาตามเนื้อตัวไม่ได้ เพราะฤทธิ์รังมดแดงบนต้นมะม่วงที่แอบปีนขึ้นไปแล้วถ่ายคลิปมนพัทธ์กับภณมา
“อันนี้แอ้มสาบาน พี่มู่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแอ้มแอบฟัง แล้วแอ้มก็ไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปบอกพี่มู่หวังเรียกกำไรอีกห้าร้อยนะคะ คราวนี้แอ้มสาบาน แอ้มมีจรรยาบรรณการเผือกในตัวเป็นประกัน”
“อะไรกันยายแอ้ม” พักตร์พิไลหยุดสูดยาดม ชี้นิ้วหย็อยๆ “สกิลการเผือกชั้นสูงของเธอใช้ไม่ได้ผลเลยเหรอ”
แอ้มยิ้มแหย “แหม สกิลการเผือกแอ้มไม่ได้ด้อยประสิทธิภาพนะคะคุณท่าน แต่แอ้มเข้าไปใกล้ไม่ได้เลยค่ะ พี่มู่นะคะมองแล้วมองอีก ส่องต้นไม้ใกล้ๆ จนพรุนกว่าจะยอมพูดกับพี่ภณ นี่ถ้าให้เวลาแอ้มหน่อยก็กะว่าจะขุดอุโมงค์ไปแอบฟังใต้เท้าพี่มู่แล้วนะคะเนี่ย อุ้ย!” แอ้มยิ้มแห้งเมื่อเห็นสายตาเขียวๆ ของหม่อนไหม “เผลอไปหน่อยค่ะ แหะ” หล่อนยกมือเขกหัวตัวเองเพื่อทำโทษโดยไม่รอคำสั่ง “แต่แอ้มก็พอได้ยิน พี่มู่บอกว่าเรื่องท้องแค่นี้พี่มู่รับมือได้สบาย เพราะเรื่องท้องเป็นเรื่องธรรมด๊า อ๋อ” แอ้มร่ายไปด้วยท่าทางแนะนำตัวแบบมิสแกรนด์จนจะจบแล้วนึกได้ “คุณรัชแข็งค่ะ”
