บทที่ 8 2/1

หญิงสาวหันมามองคนยั่วตาเขียว แต่พอหันมาไม่ทันตั้งตัวสรัชก็ยึดต้นคอเธอไว้ให้โน้มลงไปหาเขา กว่าจะรู้ตัวก็คือกลีบปากเขาปะทะเข้ากับริมฝีปากของเธอแล้ว

“อื๊อ!” มนพัทธ์ประท้วง  แต่หมอหนุ่มไม่สน เขาและเล็มริมฝีปากอิ่ม

นั่นอย่างเชื่องช้า และกิริยาหลอกล่อที่มาพร้อมทั้งมือทั้งปากนั่นก็ทำให้หญิงสาวเริ่มหมดแรง สรัชยิ้มมุมปากเมื่อเรียวปากอิ่มเปิดรับ เขาแทรกผ่านปลายลิ้นเข้าไปเสาะหาความหวาน และทำให้มนพัทธ์หลงอยู่ในดงเสน่หาที่เขาจงใจสร้างขึ้น ชายหนุ่มลากฝ่ามือเลื่อนลูบเอวคอด ยกเธอให้เข้ามาแนบชิดยิ่งกว่า ขยับเป็นจังหวะให้เธอรู้ว่าเขาต้องการเธอมากกว่าใคร และไม่ลืมจะเชยชิดทรวงอกขนาดเหมาะมือที่เกยอยู่บนอกเขา  มนพัทธ์สะดุ้ง และเขาปลอบเธอด้วยจูบ  สองมือ

ประคองอกอิ่มเคล้นคลึงอย่างเคยคุ้น

เขาถอนจูบเมื่อแม่เสือสาวบนตักหมดฤทธิ์ ตามนพัทธ์หวานเชื่อมทีเดียวเวลามึนๆ แบบนี้

สรัชยิ้มขำ กดจูบกับลำคอขาวผ่อง มนพัทธ์สะดุ้ง เธอเกร็งยามเขาจูบไล้ขึ้นไปและขบเม้มที่ใบหูเบาๆ แรกที่เธอกล้ามายั่วเขา มนพัทธ์คงนึกว่าเขาเป็นหนุ่มแว่นคงแก่เรียน หลังผ่านคืนแรกเธอก็ยังคงคิดเช่นนั้น และเขาก็จงใจให้เธอเข้าใจเช่นนั้นตลอดมา จนเมื่อหนึ่งเดือนกว่าๆ ที่แล้ว

เธอรู้แล้ว เขาไม่ได้ ‘เบเบ’ เหมือนที่เธอเข้าใจ!

จูบที่สองร้อนแรงมากขึ้นเมื่อมือเรียวเลื่อนลูบทั่วอกกว้าง เขาขยับสะโพกเร็วขึ้นทั้งๆ ที่มีเสื้อผ้ากั้นขวางขณะมือน้อยเลื่อนไล้ผ่านลอนหน้าท้องแสนแน่น และต่ำลง ต่ำลง

ขอบกางเกงคือเป้าหมาย มนพัทธ์ขบริมฝีปากบางเฉียบเลียนแบบเขาขณะโหย่งตัวขึ้นตามจังหวะ มือเธอเลื่อนลูบเข้าไปในกางเกง และลงไปจนถึงมังกือดิน แม้จะอายแต่อย่างไรเธอก็ผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้ว กลั้นใจเหยียบความอายไว้ใต้เท้า แล้วจากนั้นมนพัทธ์ก็คว้าหมับและ... บีบสุดแรง!

“โอ๊ย!”

สรัชหน้าเขียวหน้าเหลือง ล้มลงนอนตัวงอมือกุมเป้า เมื่อมนพัทธ์กระเด้งตัวออกลงไปยืนพื้นอย่างสวยงาม

นี่ไง จับพลิกทุ่มไม่ได้ แต่เธอยังมีไม้ตาย วิชามือมาร วิชานี่ก็ง่ายๆ คือบีบให้เละคามือ!

“โถ” มนพัทธ์ยกมือกอดอกหัวเราะเสียงใส “น่าสงสาร คุณหมอก็รักษาตัวเองไปแล้วกันนะคะ ดูท่าไส้เดือนดินจะเจ็บหนัก คงต้องพักไปอีกนาน!”

เย้ยหยันเสร็จ หญิงสาวก็เดินสวย ๆ ตรงไปที่ประตูห้อง เปิดมันออกและก้าวผ่านไป กระนั้นก็ยังไม่วายที่จะมองกลับเข้าไปยังคนที่จุกแอ็ดแทบไม่

ขยับ ทิ้งท้ายไว้ให้สรัชเจ็บกระดองใจยิ่งกว่า

“แหม คุณรัชอุตส่าห์โฆษณาว่าเป็นมังกร แต่ฉันว่า” เธอก้มมองมือตัวเอง ขยับอยู่สองสามครั้ง และพอมองเขาก็ทำสีหน้าผิดหวังเสียเต็มประดา “ไส้เดือนยังใหญ่ไปด้วยซ้ำนะคะ ถ้าให้ดีแนะนำไปฉีดให้เป็นหนมปังไส้กรอกแล้วปล่อยให้มันเน่าตายไปเลย!”

ประตูปิดดังปัง สรัชยังเจ็บยังจุกไม่หาย กระนั้นก็อดจะหัวเราะไม่ได้

“ยายตัวแสบ!”

ปิดประตูลงมนพัทธ์ก็หันหลังพิงกำแพง สองมือยกขึ้นอังแก้มที่ไม่รู้ว่าแดงขนาดไหนแล้ว ใจเธอยังเต้นตึกตักไม่หาย ทั่วทั้งตัวเหมือนถูกหุ้มด้วยไออุ่นจากมือปลาหมึกของเขาอยู่เลย!

หมอบ้าอะไรหื้นหื่น

คิดมาแล้วหน้าก็ร้อนอีก ยิ่งตอนกำ... นั่นน่ะ คิดๆ มาแล้วมนพัทธ์ก็อยากจะกรี๊ด ต้องบอกว่าเขาเป็นผู้ชายที่เกินมาตรฐานไปมากเหมือนเจ้าตัวพูดแหละ แต่ทำไงได้ ถ้าอยากให้เขาเจ็บใจเล่นๆ มีหรือเธอจะยอมบอก ดีเท่าไหร่ที่ไม่วัดขนาดแล้วบอกเขาไปว่าใหญ่กว่าไม้จิ้มฟันนิดเดียว

“เฮ้อ”

หญิงสาวประสานมือวางบนหน้าท้อง ไหล่ลู่และแหงนหน้ามองเพดานระเบียงทางเดินหน้าห้อง

ต่อไปเธอจะทำอย่างไรดี มนพัทธ์ได้แต่หวัง หวังว่าเขาจะไปเรียนต่อเหมือนที่ตั้งใจไว้ หวังว่าเวลามันจะไม่ถึงตอนที่ต้องตรวจดีเอ็นเอ

ถึงเธอจะท้องโดยไม่พร้อมแต่เธอก็เป็นแม่ของเด็กคนนี้ มนพัทธ์รู้อยู่ ว่ากว่าจะเลี้ยงคนคนหนึ่งให้เติบโตมาเป็นคนดีมันยาก แต่เธอก็อยากจะเลี้ยงเขาด้วยตัวเอง เธอรู้สรัชจะเลี้ยงเขาได้ดีกว่าเธอมากแน่ ๆ แต่... เธอก็ไม่อยาก

ให้ลูกเรียกคนอื่นว่าแม่ โดยเฉพาะพี่สาวต่างมารดา

สลิลฉัตรเป็นคนดี ข้อนี้มนพัทธ์ก็พอรู้ แต่ถึงเป็นคนดีขนาดไหนเธอก็จะไม่ยกลูกให้พวกเขาเด็ดขาด

แต่แล้วจะทำอย่างไรดี

มนพัทธ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตอนนี้นึกอยากให้สลิลฉัตรกับสรัชหมั้นๆ แต่งๆ กันไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด เธอจะได้รอดไปจากบ้านนี้เสียที

ดูสิ อุตส่าห์คิดหาทางจนหัวแทบแตก คิดว่าจะได้ไปใช้ชีวิตดราม่าเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเหมือนในนิยาย แล้วเจอผู้ชายดีๆ สักคนก้าวเข้ามาในชีวิต ที่ไหนได้ดันหนีอีตาหมอบ้ากามไม่พ้นเสียนี่!

หกโมงเย็นคือเวลารับประทานอาหารค่ำของบ้านรชานนท์ พักตร์พิไลนั่งหัวโต๊ะเหมือนเคย ฝั่งซ้ายก็ยังคงเป็นลูกชายแต่วันนี้ฝั่งขวามีเพิ่มเติมคือว่าที่สะใภ้ เด็กในบ้านที่เธอเลี้ยงมากับมือ

หลังได้ตำแหน่งแม่ผัวมาหมาดๆ พักตร์พิไลก็บอกไม่ถูกนักหรอกว่ารู้สึกอย่างไรกับมนพัทธ์ในตอนนี้ จะรังเกียจหรือก็ไม่ใช่ แต่จะชอบก็ยังไม่ใช่ เธอก็บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร ก็อาจจะมีผิดหวังนิดๆ เพราะถึงอย่างไรก็อยากให้สรัชได้กับคนที่เหมาะสมมากกว่านี้

มนพัทธ์ยังเด็กมาก และเด็กเกินไป ดูแล้วไม่มีอะไรที่เข้ากันได้กับสรัชเลย ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ เป็นแม่ พักตร์พิไลกลัวว่าทั้งคู่จะไปด้วยกันไม่ได้ตลอดรอดฝั่ง

“แล้วจะทำยังไงต่อไป ฮึ เรื่องตบเรื่องแต่ง”