บทที่ 48 ​ยุงตัวใหญ่เท่าท่านประธาน

เที่ยงคืนกว่าแล้ว แต่ในห้องนอนเล็กๆ ที่บ้านสวน ฉันยังนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง มือถือในมือเปิดดูหน้าแชทที่ว่างเปล่าเป็นรอบที่ร้อย ความเป็นห่วงพี่คินที่อยู่ไกลถึงกรุงเทพฯ ทำให้ฉันข่มตาหลับไม่ลงจริงๆ

ติ๊ด... ติ๊ด...

จู่ๆ หน้าจอก็สว่างวาบพร้อมกับวิดีโอคอลที่เด้งขึ้นมา ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบจัดแจงเสื้อผ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ