บทที่ 69 ​ว่าที่ลูกเขยสายรุก

เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามไรผม จนแสบตาไปหมด แผ่นหลังใต้เสื้อยืดสีเข้มมันเปียกชุ่มจนผมรู้สึกได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่กำลังทำงานหนัก ผมกัดฟันแน่น ใช้เพียงไม้เท้าคู่ใจประคองร่างให้ยืนหยัดอยู่บนขาของตัวเอง

ตึก ตึก ตึก

เสียงไม้เท้ากระทบพื้นยางในห้องกายภาพดังไปทั่ว รอบที่ห้าแล้ว... ขาที่เคยไร้ความรู้สึกบัดนี้...