บทที่ 76 วันครบรอบที่เรือนกระจก

"ปล่อยมือเลยภัทร พี่เดินเองได้"

ผมส่งเสียงบอกไอ้ภัทรที่ยืนประกบอยู่ด้านหลัง มันค่อยๆ คลายมือที่จับประคองเอวผมออกอย่างระมัดระวัง

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด มือซ้ายกำด้ามจับของไม้เท้าเอาไว้แน่น ส่วนมือขวาผมกำหมัดทิ้งไว้ข้างลำตัวเพื่อรักษาสมดุล เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมจากขมับลงมาตามสันกรามจนเสื้อยืดชุ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ