บทที่ 19 19

19

ภีมวัจน์รับปากเสียงเรียบภายใต้สีหน้าที่ซ่อนความดีใจเอาไว้ ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปยังทางที่เขารู้ว่าคนที่ถูกพูดถึงอยู่ตรงไหน โดยมีสายตาของกรวิชญ์มองตามไปอย่างงงๆ ในตอนแรก แล้วก็เข้าใจกระจ่างในเวลาต่อมา

รสิกากำลังจะเดินไปหยิบจานเพื่อตักอาหารตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก แต่ถูกผู้เป็นเพื่อนสะกิดแขนเสียก่อน

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ