บทนำ
รสิกา หญิงสาวผู้มีดวงหน้างามประหลาดล้ำ
เพราะหญิงสาวแตกต่าง...ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและถือตัวจึงรู้สึกถูกชะตา
และเปลี่ยนจากคนพูดน้อยให้กลายเป็นคนพูดมาก
เพราะหน้าตาเขาเหมือน " ท่านชายก้อง " ...พระเอกในหนังสือนิยายเรื่องโปรด
เธอจึงหลงเสน่ห์เขาโดยไม่รู้ตัว
เพราะอะไรกันแน่...ที่ทำให้เกิดเรื่องราวมากมาย
จนนำไปสู่บทสรุปของความรัก
เป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ
หรือเพราะทางเดินแห่ง ‘พรหมลิขิต’
บท 1
“เฮ้อ...จบซะที ถ้าฉันไม่ช่วยเธอนะการะเกด ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างหนอ ให้ตายสิ...อยากเจอผู้ชายแบบท่านชายก้องจริงๆ เลย แต่ผู้ชายแสนดีแบบนั้นคงมีแต่ในหนังสือ”
คนอ่านหนังสือเพิ่งจบและเรื่องราวในเล่มยังคงค้างในความรู้สึกบ่นงึมงำ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วปิดหนังสือในมือลง รสิกาคิดว่าคงมีใครอีกหลายคนที่เป็นเช่นเธอ เวลาอ่านนิยายแล้วเกิดอาการขัดอกขัดใจตัวพระนางที่ไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย
นางเอกที่ไม่ว่าใครจะพูดอะไรให้ฟังก็เชื่อหมดยกเว้นพระเอก หรือตัวพระเอกที่หูเบาไม่ต่างกัน
เจ้าของดวงหน้าสวยประหลาดก้มลงมองนาฬิกาข้อมือแล้วก็ตกใจไม่น้อย นี่เธอติดอยู่ในรถและจมอยู่กับนิยายในมือร่วมสามชั่วโมงเชียวหรือนี่!
หญิงสาวเพิ่งรับรู้ถึงอาการเมื่อยขบก็เมื่อตอนอ่านหนังสือจบนี่เอง เพราะขณะอ่านแทบไม่ได้ให้ความสนใจกับสิ่งต่างๆ รอบตัวเลยแม้แต่น้อย ในใจจดจ่อและดื่มด่ำกับเรื่องราวที่พาตัวเองเข้าไปโลดแล่นเป็นนางเอกในหนังสือ ทำให้เรื่องราวในหนังสือมีสีสันและชีวิตชีวา ไม่จืดชืดอย่างที่เป็นอยู่
หลังจากขยับเขยื้อนกายไล่ความเมื่อยขบออกไปจากตัว ดวงตาคู่สวยก็ค่อยๆ เหลียวมองไปรอบๆ พลางอมยิ้มเมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงบ้าน
ครั้นรถเมล์จอดสนิท สาวร่างสูงเพรียวเกินมาตรฐานหญิงไทยก็หอบหนังสือลงจากรถ เดินข้ามไปยังอีกฝั่งของถนนเพื่อกลับบ้าน แต่เป็นเพราะยังตกอยู่ในอารมณ์เคลิบเคลิ้มระคนอิ่มเอมกับเหตุการณ์ในหนังสือ จึงไม่ทันได้ระมัดระวัง รถยนต์ที่แล่นตรงมาด้วยความเร็วส่งเสียงเบรกดังลั่น หญิงสาวรู้สึกตัวเมื่อถูกรถคันดังกล่าวเฉี่ยวจนเสียหลักล้มลงกับพื้น ท่ามกลางเสียงร้องอย่างตกอกตกใจจากคนรอบข้าง หนังสือที่ถืออยู่ในมือบัดนี้กระจายอยู่บนพื้นถนน
ไม่ถึงอึดใจต่อมาประตูรถยนต์คันหรูก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทก้าวลงมา
“เป็นยังไงบ้าง ทำไมเดินข้ามถนนไม่รู้จักมองรถ”
เสียงดุฉายแววตำหนิที่ได้ยินทำให้รสิกาที่กำลังพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็เบิกตากว้างราวกับเห็นผีเมื่อเห็นดวงหน้าของคนพูด จนต้องรีบลุกพรวดพราดขึ้นมายืนจ้องตาไม่กะพริบ เพราะใบหน้าของชายหนุ่มผู้นี้เหมือนกับพระเอกในนิยายที่เธอจินตนาการเอาไว้ในหัวไม่มีผิด เหมือนกระทั่งเสียงดุที่ได้ยินเมื่อครู่
“ท่านชายก้อง” หญิงสาวอุทานออกมาน้ำเสียงเบาหวิว
ภีมวัจน์กวาดสายตาคมมองสำรวจร่างของหญิงสาวที่ลุกพรวดพราดขึ้นยืนด้วยสายตาตระหนกในคราแรก แต่ครั้นเห็นเจ้าตัวไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่คิดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่แล้วก็เริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นดวงตาโตๆ ของเจ้าหล่อนมองมายังเขาอย่างกับเห็นผี
“ตกลงจะเรียกค่าเสียหายเท่าไหร่ ผมต้องรีบไป ไม่มีเวลามากนัก” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงดุๆ อีกครั้ง แล้วก็พูดต่อไปโดยไม่รอคำตอบ เมื่อเห็นเจ้าของดวงตาโตๆ ยังยืนจ้องเขาด้วยกิริยาเช่นเดิม “เอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวผมให้นามบัตรไว้ มีอะไรให้ช่วยเหลือก็โทร. หาได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”
พูดจบเจ้าของร่างสูงก็เดินกลับไปหยิบนามบัตรในรถมายื่นส่งให้ ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกเสียวปลาบที่มือคล้ายประจุไฟฟ้าแล่นปราด จนยืนตะลึงอยู่กับที่ก่อนจะผละไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที ทิ้งให้รสิกามองตามไปจนรถคันหรูแล่นลับหายไปจากสายตา ด้วยยังงุนงงระคนประหลาดใจไม่หายต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็ว เธอก้มลงมองมืออย่างงงๆ เมื่อกี้เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากมือเขาสู่มือเธอ
มันคืออะไรกัน! กระทั่งลืมความเจ็บแปลบตรงช่วงสะโพกขวา ซึ่งคาดว่ามีสาเหตุมาจากการเสียหลักล้มกระแทกกับพื้นถนนจนสิ้น
“อะไรวะ พูด...พูด แล้วก็ไป”
หญิงสาวบ่นงึมงำพลางก้มลงมองนามบัตรในมือ ภีมวัจน์ อรรถเศรษฐ์สุนทร เธอหย่อนนามบัตรใบนั้นลงกระเป๋าสะพายอย่างไม่สนใจไยดีนัก เพราะมีเรื่องสำคัญให้คิดมากกว่า
‘ตกลงตาเธอฝาดกระทั่งมองหน้าผู้ชายคนเมื่อกี้เป็นพระเอกในนิยายไปได้เชียวหรือยายโรส’
แต่คงจะตาฝาดจริงๆ นั่นแหละ ท่านก้องนั่นเป็นพระเอกในจินตนาการล้ำเลิศของเธอ ผู้ชายคนเมื่อกี้แค่บังเอิญหน้าเหมือนเท่านั้น แถมนิสัยก็ไม่ค่อยดีอีกต่างหาก
รสิกาถามเองตอบเองอยู่ในใจ และอาจจะยังคงยืนงงอยู่อย่างนั้นไปอีกนานสองนาน ถ้าไม่ได้ยินเสียงซักไซ้ไล่เลียงจากผู้เห็นเหตุการณ์ที่วิ่งกรูเข้ามารายล้อม
“หนูโรส เป็นอะไรมากหรือเปล่า นังสายพิณกับนังส้มจุกมันร้องเสียจนป้าตกอกตกใจ”
ป้าสมใจคนขายผลไม้ที่รู้จักคุ้นเคยกับหญิงสาวเป็นอย่างดีเอ่ยถามน้ำเสียงเป็นห่วง ก่อนจะก้มลงเก็บหนังสือที่หล่นบนพื้นถนนมาถือไว้ในมือ “ดีนะที่ถนนตรงนี้ไม่ค่อยมีรถวิ่งพลุกพล่านนัก”
“แหม...ป้า ใครจะไม่ร้องได้เล่า เสียงเบรกดังออกขนาดนั้น” สายพิณแม่ค้าส้มตำเจ้าของเสียงร้องบอก
“จริงอย่างนังสายพิณมันว่าแหละป้า เสียงเบรกมันดังมากจนฉันนึกว่าหนูโรสคงต้องเจ็บหนักเป็นแน่” ส้มจุกเจ้าของเสียงร้องอีกคนซึ่งขายลูกชิ้นปิ้งอยู่ใกล้ๆ พูดน้ำเสียงสั่นเพราะยังตกใจกับเหตุการณ์ไม่หาย
“ตกลงได้เรียกค่าเสียหายไปหรือเปล่าหนูโรส แล้วเจ็บตรงไหนบ้าง”
ป้าสมใจพูดพลางมองสำรวจร่างระหงของหญิงสาวที่ยังยืนงงอยู่ ในขณะที่คนถูกถามเพิ่งรู้สึกถึงอาการเจ็บตรงสะโพกขวาก็ตอนถูกซักถามนี่เองจนเผลอร้องโอดโอยออกมา
“โอย เจ็บสะโพกจังเลยค่ะป้าใจ”
ป้าสมใจส่ายหน้าไปมา “มันก็น่าเจ็บอยู่หรอก เพราะตอนเห็นหนูโรสล้มลงไปป้ายังคิดว่าจะเจ็บหนัก แล้วก็มัวแต่ตกใจเลยไม่ได้วิ่งมาดูแต่แรก ตกลงได้เรียกค่าเสียหายไปหรือเปล่า”
คนถูกถามยิ้มแห้งๆ พลางส่ายหน้า ก่อนบอกผู้หวังดีเสียงอ่อย
“เปล่าหรอกค่ะ เพราะถ้าพูดกันตามความเป็นจริงโรสก็เป็นฝ่ายผิด เดินไม่มองรถอย่างที่เขาว่าจริงๆ นั่นแหละ ดีที่เขาเบรกทันไม่งั้นคงเจ็บหนักกว่านี้แน่นอน”
แม้ปากจะพูดออกไปอย่างนั้น รวมทั้งรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดเต็มประตูที่เดินไม่ระมัดระวัง ทว่าเมื่อนึกถึงน้ำเสียงดุๆ ของเจ้าของรถ ที่เธอมองว่าหน้าเหมือนพระเอกในนิยายที่เพิ่งอ่านจบ ก็สร้างความขุ่นเคืองใจให้เธอไม่น้อย เพราะคิดว่าเขาน่าจะพูดให้มันเข้าหูมากกว่านี้
บทล่าสุด
#119 บทที่ 119 119
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#118 บทที่ 118 118
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#117 บทที่ 117 117
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#116 บทที่ 116 116
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#115 บทที่ 115 115
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#114 บทที่ 114 114
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#113 บทที่ 113 113
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#112 บทที่ 112 112
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#111 บทที่ 111 111
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#110 บทที่ 110 110
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026
คุณอาจชอบ 😍
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
รักไม่หลอก
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
(เซ็ท Three Flags) อาณัติร้ายนายวิศวะ
เมื่อค่ำคืนที่แสนธรรมดา กลับกลายเป็นตราบาปที่ไม่อาจลบเลือน
'น้ำพิง' หญิงสาวสู้ชีวิตที่ดิ้นรนหาเช้ากินค่ำ ตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียงเดียวกับ 'เรด' ทายาทเจ้าพ่อคาสิโนผู้ทรงอิทธิพล โดยที่ทั้งคู่ต่างถูกวางยา!
แต่โชคชะตากลับต้อนเธอให้จนมุม เมื่อรูปถ่ายหลุดว่อน และเรดปักใจเชื่อว่าเธอคือผู้หญิงหิวเงินที่จัดฉากเพื่อจับเขาหวังรวยทางลัด
เพื่อปกปิดข่าวฉาว ผู้ใหญ่จึงยื่นคำขาดให้ทั้งคู่ต้องรับบทแฟนกำมะลอ
สำหรับน้ำพิง... มันคือทางออกเพื่อเอาชีวิตรอด
แต่สำหรับเรด... มันคือจุดเริ่มต้นของการจองจำและเอาคืน













