บทที่ 63 63

63

“น้าเพ็ญกับยายแก้มนั่งอยู่ที่นั่น”

พิมพกานต์พูดพลางก็เดินตรงเข้าไปยังศาลาที่เห็นน้าสาวกับผู้เป็นเพื่อนนั่งอยู่ทันที

“มาแล้วเหรอ เฮ้อ...โล่งอกไปที น้านึกว่าหลงป่าทุเรียนกันซะแล้ว กำลังจะจุดธูปบอกเจ้าที่เจ้าทางอยู่พอดี” พรเพ็ญที่รออยู่ด้วยอาการกระสับกระส่ายพูดพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ถ้าหลงจริง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ