บทที่ 8 ตอนที่ 7 ไม่ต้องมาที่นี่อีก
ตอนที่ 7 ไม่ต้องมาที่นี่อีก
สองปีต่อมา
เราต่างก็อยู่ในความสัมพันธ์ไม่มีชื่อเรียกนี้มาเรื่อย ๆ ยาวนานถึงสองปี จนทุกคนรอบข้างเริ่มผิดสังเกต..โดยเฉพาะพ่อของเธอ
“วันนี้กลับบ้านไวหน่อยนะ ป๋ามีงานต่อ”
“ขอไปด้วยได้ไหมคะ”
“งานผู้ชาย” เงยหน้าสบตาลูกสาวนิ่ง จึงได้เห็นว่านัยน์ตาซัมเมอร์ตอนนี้ดูเป็นห่วงและกังวลเหมือนคนมีอะไรในใจ
“ขออยู่ในห้องทำงานก็ได้ค่ะ”
“เมื่อไหร่จะไปเรียนต่อ รีบเรียนให้จบแล้วมาช่วยงานป๋าได้แล้ว”
“…” หญิงสาวที่ได้ยินป๋าทวงถามถึงเรื่องเรียนตำรวจเป็นต้องนั่งก้มหน้าหลบสายตา เพราะเธอไม่มีคำตอบให้จริง ๆ เลยเป็นเหตุให้ต้องเดินเลี่ยงออกมา
เธอเองก็ไม่เข้าเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ยอมไปลงเรียนให้มันจบ ๆ จะได้สอบเป็นตำรวจสักที อาจเป็นเพราะการเป็นตำรวจยังไม่ใช่สิ่งที่เธอชอบด้วยหรือเปล่า ใจเลยไม่ใฝ่เรียน อีกอย่าง..ถ้าเธอเป็นตำรวจขึ้นมาจริง ๆ แล้วปีศาจล่ะ? เขาจะรู้สึกยังไง แค่ทุกวันนี้เขาก็ไล่เธอเหมือนหมูเหมือนหมาแล้ว
ในใจลึก ๆ รู้สึกผิดมากที่เคยเสนอชื่อเฟยฮุ่ยให้ป๋าพิจารณาทำงานนี้ จนผลมันมาตกที่ปีศาจ นั่นก็เพราะเธอไม่รู้ว่าการเวนคืนที่ดินมันจะต้องใช้ความรุนแรง และมันก็ดูรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่พื้นที่ตรงนั้นมีมูลค่า ยิ่งมูลค่าสูงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเจ็บตัวมากเท่านั้น
“ขอโทษนะ..” พึมพำขอโทษเขาเสียงแผ่วเบา
หากย้อนเวลากลับไปได้เธอจะไม่พูดชื่อปีศาจให้ป๋าได้ยินเลยแม้แต่ครั้งเดียว ยิ่งถ้ารู้ว่าก้าวเข้ามาแล้วจะออกไม่ได้แบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ เหมือนว่าเธอกลายเป็นคนที่ทำให้ชีวิตปีศาจต้องมาผูกอยู่กับรัฐบาลจีน เธอทำให้เขาต้องโดนตำรวจตรวจสอบ ในใจตอนนี้ได้แต่ขอโทษเขาซ้ำ ๆ ที่พามาเจอเรื่องแบบนี้..ต้องเจ็บตัวแบบนี้ ‘ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ’
คอนโดA
ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอมานั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ แล้วก็ไม่รู้ว่าวันนี้ปีศาจจะกลับมาที่นี่หรือเปล่า แต่ที่แน่ ๆ วันนี้มีการเวนคืนที่ ซึ่งก็หมายความว่าวันนี้ปีศาจจะต้องไปด้วยเหมือนกัน..
เธอนั่งรออยู่หลายชั่วโมงจนพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ไม่เห็นแม้แต่วี่แววของปีศาจหรือรถหรูคันที่เขาขับเลยสักนิด เจอก็แต่..เพื่อนปีศาจ
“นาย ๆ เห็นปีศาจไหม” ซัมเมอร์ไม่ลังเลที่จะวิ่งไปดักหน้าเพื่อนปีศาจแล้วเอ่ยถามให้หายค้างคาใจ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเพื่อนปีศาจเงยใบหน้าบวมช้ำอาบเลือดขึ้นสบตา..
“เห็นมันมาไหมล่ะ ถ้าไม่เห็นก็ไม่เห็นเหมือนกัน”
“นายโอเค..ไหม”
“ไปถามพ่อเธอดิ! จะปล่อยพวกฉันเมื่อไหร่!” ตอบกลับเสียงไม่พอใจ เพราะมันหลายครั้งแล้วที่พวกเขาเสนอเงินจำนวนมหาศาลเพื่อขอแลกกับอิสระ แต่พ่อเธอกับรัฐบาลจีนกลับขู่มาว่าจะกวาดล้าง แล้วผลกระทบมันไม่ได้ตกอยู่ที่เขากับไอ้ปีศาจแค่สองคน คนอื่น ๆ ก็พานซวยไปด้วย มันใช่เรื่องหรือไง?
“ฉัน..” อึกอักพูดไม่ออกด้วยที่ไม่รู้จะต้องช่วยเขาสองคนยังไง..
“เลิกมาที่นี่เถอะ เธอกำลังจะทำให้ไอ้ปีศาจซวยกว่าเดิม”
“หมายความว่าอะไร”
“เธอกับมัน ไปด้วยกันไม่ได้!”
“ฉันก็..” ไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย หรือเปล่านะ..
“พ่อเธอเป็นใคร มันเป็นใคร ลองคิดดี ๆ”
“แต่ปีศาจเป็นคน..” ดี
“มันไม่ใช่คนดี!” เค้นเสียงลอดไรฟันตอบกลับ ดันไหล่ผู้หญิงของปีศาจจนเซถอยหลังไปหลายก้าว แล้วอยู่ ๆ ก็กลายเป็นเขาที่เซไปหลายก้าวอย่างไม่มีสาเหตุ จนเมื่อเงยหน้าขึ้นจึงได้รู้ว่าเป็นฝีมือของ..ใคร
“แตะไม่ได้เลยเหรอ?” กระตุกยิ้มมุมปากมองเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้าสลับกับผู้หญิงข้างกายมันที่เป็นถึงลูกนายตำรวจยศใหญ่
“แค่นี้ยังโดนไม่พอใช่ไหม?!” ปีศาจเค้นเสียงตอบกลับ ดันร่างเล็กให้มาหลบด้านหลังด้วยที่ไม่อยากให้เห็นสีหน้าสายตาที่เขาใช้พูดคุยกับอีกคน
“คำนี้กูต้องถามมึงมากกว่า อสูรมันพร้อมแล้วเหลือแค่มึง!”
“อย่าพูดถึงคนอื่น!” จ้องไอ้ฟงตาเขม็งไม่พอใจที่มันพูดชื่อใครอีกคนขึ้นมา
“หึ สักวัน สักวัน!” ฟงพูดแล้วชี้นิ้วไปยังคนสองคนที่ปกป้องกัน ก่อนจะถ่มน้ำลายเปื้อนเลือดลงพื้นแล้วหันหลังให้ทั้งสองที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่
ทันทีที่ฟงเดินห่างออกไปปีศาจก็หันไปดึงแขนซัมให้ขึ้นมายืนตรงหน้า เอ่ยถามน้ำเสียงเป็นห่วง..
“มันทำอะไรเธอหรือเปล่า”
“ไม่ได้ทำ”
“วันหลังไม่ต้องมาที่นี่”
“ทำไม” ถามปีศาจอย่างไม่เข้าใจ
“มันรู้แล้วว่าเป็นเธอที่ทำให้ฉันโดนแบบนี้”
“ปีศาจ..ฉันอธิบายได้นะ” เธอพูดพลางรั้งเสื้อปีศาจด้วยที่อยากจะอธิบายให้เขาเข้าใจ
“ขึ้นไปคุยกันบนห้อง แล้วต่อไปไม่ต้องมาที่นี่อีก”
ทันทีที่เข้ามาในห้องเธอก็รีบโผเข้าไปโอบกอดปีศาจจากด้านหลังพร้อมกับคำว่า ‘ขอโทษ’ เธอไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าการที่อยากให้เขามีหน้าที่การงานที่ดีทำ จะลงเอยแบบนี้ และถ้ารู้ก่อนหน้านี้ว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาจะต้องกลายเป็นผู้ร้ายในสายตาคนอื่น รวมถึงรัฐบาล เธอจะไม่มีทางเสนอชื่อเขาเด็ดขาด แล้วเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าเขาทำงานสีเทา ทำงานให้ผู้มีอิทธิพล..
ถึงแม้ว่าปีศาจจะไม่ได้ต่อว่าหรือตอบอะไรกลับมา แต่มันกลับทำให้รู้สึกว่าเธอเป็นตัวถ่วงในชีวิตเขา เดิมทีก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่แล้วยังลากเขาเข้ามาติดวังวนนี้อีกต่างหาก ถ้าเขาจะโกรธจะเกลียดกัน เธอไม่เสียใจเลย เพราะมันสมควรแล้วจริง ๆ จากชีวิตปีศาจที่เคยสงบสุขตอนนี้กลายมาเป็นทาสตำรวจ ไม่ทำก็..โดนสั่งเก็บ ทำงานไม่เรียบร้อยก็โดนกดขี่กดดัน ‘ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ’
“ฉันไม่รู้ว่าที่เธอทำ เธอใช้อะไรคิด แต่ที่แน่ ๆ ทุกคนที่โดนผลกระทบเล็งเธอแน่ซัม”
“ฉันผิด..ไปแล้วปีศาจ”
“เธอชอบฉันหรือไง?” ถามเธอที่ดูจะหาสารพัดวิธีให้เขากลับมาโคจรพบกันกับเธอเสียงราบเรียบ เพราะถ้าอยากตอบแทนบุญคุณเธอคงไม่ถ่อมาหา หรือพูดถึงเขาให้ใครฟังบ่อย ๆ จนมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแน่นอน อีกอย่างใครมันจะมานั่งรอ ร้องห่มร้องไห้เวลาเห็นแผล ไหนจะมาคอยอยู่ดูแลหาข้าวหาน้ำให้กิน มันไม่ใช่เลย..ไม่ใช่จริง ๆ เธอยอมเขามากเกินไปแล้ว ยอมเกินกว่าที่คนคนหนึ่งจะทำ ทั้งที่เราควรจะเลิกติดต่อกันตั้งแต่วันนั้น แต่เธอกลับ..เลือกที่จะกลับมาหาเขา เพื่ออะไร? ช่วยตอบให้หายข้องใจที
“..ปีศาจ” เงยหน้าขึ้นสบตาเขาที่ไม่รู้ว่ากำลังแสดงสีหน้ายังไงทั้งน้ำตา ก่อนจะรั้งแขนปีศาจขึ้นแล้วมุดไปยืนสวมกอดจากด้านหน้า เงยหน้าสบตาเอ่ย..
“ขอโทษ T-T”
“ไม่ได้ต้องการคำขอโทษ ฉันแค่อยากรู้เธอทำไปทำไม”
“ฮึก..”
“บอกฉันซัม” ประคองใบหน้าเธอให้เงยหน้าขึ้นสบตากัน ทั้งที่ไม่อยากเห็นหยดน้ำตาแต่ก็จำเป็นต้องมอง..
“อือ ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฉันรู้สึกเจ็บทุกครั้งที่เห็นนายเจ็บตัว..” เป็นไปได้ก็อยากจะเป็นคนนั้น อยากจะเจ็บแทนเขา แต่มันไม่ได้ไง..มันทำไม่ได้
“นี่กูต้องดีใจใช่ไหม? ที่ขึ้นมาได้ยินประโยคของพวกมึง” ฟงที่ขึ้นมาดักรออยู่ก่อนแล้วเดินถือปืนออกมาชี้ซัมเมอร์ที่ยืนสวมกอดปีศาจ ทำให้เพื่อนรักรีบดันเธอไปหลบด้านหลังเป็นต้องแค่นหัวเราะในลำคอดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้มซ้ายข้างที่ปากแตก
“หึหึ..อะไรวะ” เงยหน้ายิ้มมองเพื่อนรัก
“กูคุยเอง มึงไม่ต้อง” ปีศาจข่มใจให้เย็นพูดกับคนตรงหน้าเสียงราบเรียบ ส่งสายตาให้มันออกจากห้องไปก่อน เพราะเรื่องนี้เขาจะจัดการเอง ไม่ต้องถึงมือคนอย่างมัน ทว่ามันกลับ..
“กูจัดการเองดีกว่า พ่อมันเล่นกูหลายรอบละ ถึงคราวที่มันต้องโดนซะบ้าง”
“ซัมไม่เกี่ยว” เขาพูดแล้วเดินไปจับปากกระบอกปืนชี้มายังตัวเอง ส่ายหน้าบอกมันให้อย่าทำกับผู้หญิงแบบนี้
“ถอย!” ฟงขบกรามถลึงตาพูด
