พรากใจปีศาจ

พรากใจปีศาจ

พรลภัส.น้องภัส · เสร็จสิ้น · 123.8k คำ

378
ยอดนิยม
480
การดู
12
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

“เมื่อสองปีก่อนเธอบอกว่าอายุสิบหกฉันเลยไม่ทำ แต่ตอนนี้สิบแปดแล้ว เธอคงไม่ปฏิเสธฉันอีกใช่ไหม?”

บท 1

พรากใจปีศาจ

คำโปรย

“ฉันช่วย ช่วยให้เธอมีฉันเป็นผัวแค่คนเดียว ไม่ได้ช่วยให้เธอไปมีผัวคนอื่น”

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18+ ปีขึ้นไป

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และไม่ควรลอกเลียนแบบการกระทำ คำพูด เห็นผิดเป็นถูก หรือกระทำตามเหตุการณ์ในเนื้อเรื่อง หากนักอ่านมีปัญหาทางสุขภาพจิต หรือค่อนข้างไวต่อความรู้สึก ขออนุญาตแนะนำให้ทดลองอ่านก่อน ถ้าไม่ไหวให้กดออกค่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการบั่นทอนหรือส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของนักอ่าน

ทุกสถานที่ ตัวละคร และทุกเหตุการณ์ ล้วนเป็นจินตนาการของน้องภัส ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงองค์กรใดให้เสื่อมเสียชื่อเสียง เพราะฉะนั้น ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ทำความเข้าใจ ขอบคุณค่ะ << 

ไม่อนุญาตให้คัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหา ตาม พ.ร.บ 2537 ห้ามดัดแปลงหรือทำซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด หากพบเจอจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุด

ข้อความจากน้องภัส

นิยายเรื่องนี้เป็นการเล่าถึงจุดเริ่มต้นของตัวละครที่ชื่อ ปีศาจ ซัมเมอร์ และ อสูร ค่ะ

โดยจะเริ่มเล่าตั้งแต่พี่ปีศาจเริ่มเผชิญโลกภายนอก จนได้เจอกับซัมเมอร์ และกว่าจะมาเป็นพี่ปีศาจ 'ไอ้พี่เหี้ย!' ของน้องอสูร พี่ต้องผ่านอะไรมาบ้าง ที่สำคัญเลย ทำไมคำว่า “ไอ้ปีศาจ!!” ถึงสะดุ้งกันเป็นแถบ ๆ ที่นี่มีคำตอบค่ะ ><

SET มาเฟียคลั่ง

พยศรักอสูร - อสูร x ตะวัน

พรากใจปีศาจ - ปีศาจ x ซัมเมอร์

ช่องทางการติดตามนักเขียน

Facebook : พรลภัส.น้องภัส (แชร์งานบ้าง ไร้สาระบ้าง) / Fanpage : พรลภัส.น้องภัส (แนบรูปภาพ+ติดตามผลงาน)

TikTok : @pornlaphat.phat (ช่องหลัก) / @pornlaphat1001_ (ช่องสำรอง) **สปอยล์นิยาย + ขยี้ไอ้โบ้

แนะนำตัวละคร 

เฟยฮุ่ย - ปีศาจ เด็กหนุ่มวัย 18 ปี ผู้มีศักดิ์เป็นพี่ ที่ทิ้งน้องให้เผชิญปัญหาตามลำพัง ในใจได้แต่เอ่ยคำขอโทษในใจซ้ำ ๆ แต่บางสิ่งบางอย่างมันก็ไม่สามารถเลือกได้จริง ๆ และถ้าไม่ทำ ‘กูก็ตาย’

เฟยฉี - อสูร เด็กหนุ่มวัย 14 ปี ผู้ที่ไม่เคยรู้วีรกรรมของพี่ชาย แต่จำต้องรับผลกรรมอยู่หลายครั้งจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เลยเป็นที่มาของคำว่า ‘ไอ้พี่เหี้ย!’

ลี่ถิง - ซัมเมอร์ เด็กสาววัย 18 ปี เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของนายตำรวจยศใหญ่ ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในกรอบในเกณฑ์ อีกทั้งชีวิตยังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เพราะหน้าที่การงานของผู้เป็นพ่อ ‘ขอโทษ’ 

บทนำ 

ณ ประเทศจีน

จังหวัด Phu

สถานีตำรวจ Phu

18.30 นาฬิกา

“ป๋า หนูกลับบ้านพักก่อนนะ” ร่างเล็กเดินไปกอดแขนผู้เป็นพ่อแล้วเอ่ยบอกเสียงหวาน ทำให้ท่านเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนังก่อนจะส่ายหน้าบอกให้รอกลับพร้อมกัน ซึ่งถ้ารอ..ก็อีกตั้งหลายชั่วโมง เธอไม่อยากรอ เธออยากกลับบ้าน กลับไปนอนดูทีวี เล่นโทรศัพท์มือถือ เลยเป็นเหตุให้เธอทำหูทวนลมไม่ยอมฟังสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูด

ขณะที่ท่านยุ่งอยู่กับงาน เธอก็แอบย่องเบาเดินยิ้ม ๆ ลงบันไดมายังด้านหลังสถานีภู แรก ๆ ก็วิ่งไปแอบตามเสาตามต้นไม้ แต่เมื่อชะโงกหน้าดูแล้วไม่เจอป๋ายืนมองที่หน้าต่าง เธอก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทาง สาเหตุที่กล้ากลับบ้านคนเดียวก็เพราะสถานีภูกับบ้านพักอยู่ไม่ไกลกันมากนัก เดินแค่แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว

“เงียบดีจัง” บ่นพึมพำตามลำพัง หันมองตามข้างทางซ้ายขวาพร้อมกับก้าวขาเร็ว ๆ คล้ายจะวิ่งก็ไม่ปาน

“อีกนิดเดียว” อีกแค่นิดเดียวก็จะเลี้ยวเข้าซอยบ้านแล้ว

“ไปไหนเหรอ?” เป็นเสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่ดังมาแต่ไกลพร้อมกับเสียงชายคนหนึ่งที่ตะโกนถาม กระทั่งชายคนนั้นมาจอดรถดักหน้า

“ให้พี่ไปส่งไหม” คนซ้อนท้ายลงจากรถมายืนดักหน้าถาม เธอจึงไม่ลังเลที่จะเอ่ย..

“ไม่”

“เธอนี่หน้าตาคุ้น ๆ ลูกไอ้ผู้กำกับใช่ไหม?”

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ เธอรู้ได้เลยทันทีว่าตัวเองจะต้องตกอยู่ในอันตราย และทางเดียวที่พอจะทำได้ตอนนี้ก็คือการวิ่ง! วิ่งให้เร็วที่สุด วิ่งให้เหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายก่อนโลกจะแตก

“เฮ้ย!!”

“อีนั่นมันวิ่งไปแล้ว!” ชายหนุ่มที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ตะโกนเสียงดัง ก่อนจะขับรถตามหลังไปติด ๆ ทันทีที่เข้าใกล้ คนซ้อนท้ายก็กระโดดลงจากรถวิ่งตามจุดอ่อนของไอ้ผู้กำกับไป

“เอาตัวมันมาให้ได้!” ไม่วายตะโกนตามหลังเพื่อนที่วิ่งตามไปเสียงดัง

ห้านาทีต่อมา

เสียงหัวเราะของคนนั่งคร่อมรถดังลั่น เมื่อเห็นเพื่อนอุ้มเด็กผู้หญิงหน้าตาดีพาดบ่าเดินออกมา

“ทำพ่อมันไม่ได้ ก็ทำลูกมันนี่แหละ!”

“มึงแน่ใจนะว่าเราจะไม่โดนพ่อมันเล่นงานทีหลัง?” หยินถามเพื่อนที่นั่งรออยู่สีหน้าไม่สู้ดี เพราะเด็กผู้หญิงที่เขาอุ้มพาดบ่าอยู่ตอนนี้เป็นถึงลูกสาวผู้กำกับ และถ้ามีเรื่องฉาวโฉ่ขึ้น พ่ออีนี่จะไม่กวาดล้างอันธพาลแบบพวกเราเลยเหรอ..

“ก็มาสิวะ กลัวอะไร เผลอ ๆ หน้าบาง ไม่กล้าเอาเรื่องพวกเราหรอก”

“แค่เราสองคนใช่ไหม” หยินถามติดประหม่า

“ของสวย ๆ งาม ๆ มันต้องแบ่งกันชม จะโดนแค่มึงกับกูได้ยังไง อีนี่มันต้องโดนรุม” เฉินพูดพลางตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก ยื่นมือไปลูบไล้แขนเรียวขาวราวกับคนโรคจิต

“กูแค่ผลักมัน มันก็ล้มสลบเลย มัน..จะไม่ตาย ใช่ไหม?”

“ใครสอนให้มึงเป็นคนขี้กลัวขนาดนี้?”

“กูแค่..” ไม่อยากรังแกคนไม่มีทางสู้

“มึงนึกถึงตอนพ่อมันจับพวกเราไปนอนในห้องขังสิวะ! นึกถึงตอนที่มันเดินเชิดหน้าลอยตาใส่พวกเรา มึงจะได้รู้ว่าอีนี่มันน่าโดนกระแทกขนาดไหน” เฉินตอบกลับเสียงดัง

“เราทำผิดนะเว้ย”

“มึงรีบอุ้มมันขึ้นมา หรือต้องให้กูกระทืบมึง?” เฉินถามแล้วทำท่าจะลงจากรถ

“เออ ๆ” หยินพยักหน้ารับอย่างคนหวาดกลัว

สิบนาทีต่อมา

กลุ่มวัยรุ่นที่นั่งรวมกลุ่มกันถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พากันเดินมาต้อนรับที่ระบายอารมณ์ชั้นดีด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ไปขโมยลูกใครเขามา ผิวพรรณดีเชียว?”

“ลูกผู้กำกับ” เฉินไหวไหล่ตอบ

“ดีเลย กูจะได้ไม่ต้องปรานี” ชายร่างสูงใหญ่พูดแล้วตวัดลิ้นเลียริมฝีปากราวกับอดอยากปากแห้งมานาน แล้วจึงย่อตัวลงช้อนผลงานชิ้นโบแดงของรุ่นน้องขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน ตรงไปยัง..ห้องเชือด

“ปูที่นอนให้กูหน่อย”

“ไม่ใช่หน้าที่กู” ตอบกลับเสียงราบเรียบ พ่นควันขาวโขมงลอยคละคลุ้งมองชายร่างใหญ่ที่เปรียบเสมือนหัวโจกของแหล่งกบดานที่นี่

“กูเอาเสร็จ จะให้มึงเอาต่อ จะปูหรือไม่ปู”

“ไม่ ถ้าจะให้ กูต้องเอาก่อน”

“ต่อรอง?” ขมวดคิ้วเค้นเสียงลอดไรฟันถาม

“งั้นก็อุ้มไปที่รถกู”

“ไอ้เฟย!” ตวาดชื่อคนนั่งสูบบุหรี่เสียงดัง

“กูไม่ใช่ลูกน้อง ไม่ใช่ขี้ข้าของมึง ก็แค่คนแวะผ่านทาง อย่ามาสั่งกู” เฟยฮุ่ยตอบกลับไม่สะทกสะท้าน ทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ยืนขึ้นเต็มความสูงไปโอบอุ้มหญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนมันมาไว้ในอ้อมแขนตัวเอง

“ไสหัวออกไป ถ้าไม่อยากให้กูเป่าหัวมึง”

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”

เฟยฮุ่ยมองท่าทางไม่พอใจของหัวโจกแหล่งกบดานที่นี่ยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินไปวางร่างที่มีสติแต่แกล้งหลับตาลงบนเตียงนอนที่ไม่น่าจะเรียกว่าเตียงนอน

“ลืมตาเถอะ” พูดแล้วถอนหายใจเสียงดัง กอดอกมองคนบนเตียงนิ่ง..

ทำให้ร่างเล็กที่แกล้งสลบมาตลอดทางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสบตา ก่อนจะกระโจนลงจากเตียงสกปรกไปกอดแขนร่างสูงตรงหน้า

“มาที่นี่อยากมีผัวหลายคนหรือไง?”

“ฉ..ฉันโดนพวกมันไล่ต้อน อุ้มมา..”

“พ่อเป็นถึงตำรวจไม่น่าโง่นะ”

“ฉันกำลังจะกลับบ้าน” ตอบเสียงสั่นเงยหน้าสบตาคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ ก่อนจะหันมองรอบ ๆ ห้อง ที่ไม่ควรเรียกว่าห้อง เพราะมันดู..ไม่เหมาะจะใช้อยู่อาศัย

“แกล้งหลับเป็นวิธีที่โคตรโง่เลยรู้ตัวบ้างไหม”

“ฉันก็กำลังจะหาทางหนีอยู่นี่ไง” พูดไปก็เขย่าแขนร่างสูงไป ทำให้เขาปัดมือเธอที่จับแขนเขาออกอย่างแรง

“คิดว่ามาถึงรังแล้วจะหนีได้ง่าย ๆ เหรอ ฉันจะบอกอะไรให้นะ แหกตาดูที่นอนนั่น มีผู้หญิงมานอน แหก เลือดอาบ แล้วนับครั้งไม่ถ้วน!”

“มิน่า สกปรก..”

“สมองเธอคิดแค่นี้เหรอ?” ทั้งที่เขาพูดข่มให้หวาดกลัวอยู่ ทำไมถึงได้คำตอบเป็น สกปรก?

“ฉันจำนายได้นะ แต่ขอเวลาคิดชื่อก่อน..” เธอพูดหน้านิ่ง เนียนขยับเข้าไปจับชายเสื้อร่างสูงตรงหน้าให้คลายกังวล

“จะโดนรุมโทรมอยู่แล้วยังมีเวลามาไร้สาระอีก”

“เฟยฮุ่ย! ใช่ นายเฟยฮุ่ย”

“เฮ้อ!” ถึงกับต้องถอนหายใจเสียงดัง เพราะนอกจากคนด้านข้างจะไม่หวาดกลัวเขาแล้ว ยังอุตส่าห์จำชื่อเขาได้อีก ‘หึ..ยัยบ้า’

“น..นี่ นี่ วันนั้นที่นายโดนพ่อฉันจับแล้วไม่มีญาติมาประกันตัว นายจำได้ไหม”

“ไม่ได้!”

“จำได้สิ ฟังก่อน!”

“…” ใจคิดอยากจะปัดมือที่จับชายเสื้อออก แต่อีกใจก็อยากลากไปกดให้มันจบ ๆ จะได้รู้จักกลัวคนแปลกหน้าซะบ้าง ทว่าเธอกลับเอ่ย..

“วันนั้นฉันซื้อข้าวกับน้ำให้นายกินนะ จะเป็นอะไรไหม ถ้าวันนี้ฉันจะขอร้องให้นายช่วยฉัน”

“นี่หว่านพืชหวังผล?”

“เปล่า แต่ให้ข้าวหมา หมายังรู้คุณ ส่วนนายฉัน..”

“เออ ๆ จำได้ ๆ ไม่ต้องพูดแล้วรำคาญ” พูดด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ คว้าข้อมือข้างที่จับชายเสื้อมากุม กึ่งกระชากให้เดินตามหลังไปยังบานประตู

สภาพผู้ชายด้านนอกทำเธอตกใจหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เพราะพวกเขานั่งแก้ผ้า เตรียมความพร้อม..เหมือนกำลังจะแสดงหนังรักผู้ใหญ่เลยไม่มีผิด และที่ตกใจยิ่งกว่าคือเสียงที่ก้มมากระซิบ..ทำเธอเกือบจะก้าวขาไม่ออก

“พวกมันรอเป็นผัวเธอ”

จบประโยคของเฟยฮุ่ย เธอรีบพาตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเลยทันที ทำให้สายตาหลายคู่ที่จับจ้องมองมาเริ่มแสดงออกถึงความไม่พอใจ..

“จะพาไปไหน?” เฉินเก็บของลับกลับเข้าไปในกางเกง เดินรูดซิปมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฟยฮุ่ยที่เป็นรุ่นน้องร่วมอุดมการณ์ พลางหรี่ตามองอ้อมแขนที่โอบกอดจุดอ่อนของไอ้ผู้กำกับ

“เอา” เขาตอบกลับเสียงเรียบ สบตาไม่กะพริบ

“ไม่ต้องเอามันออกไป พวกกูรอต่ออยู่” เฉินพูดแล้วกระชากแขนเรียวเล็กราวกับต้องการจะเปิดศึก เลยทำให้คนตรงหน้าปัดเสื้อที่สวมอยู่ออกโชว์ปืนกระบอกสีดำด้าน

“กูเป็นคนอุ้มมันมา! มึงไม่มีสิทธิ์!!” เฉินมองปืนแล้วสบตาเจ้าของปืนตาไม่กะพริบ พลางเค้นเสียงลอดไรฟันเอ่ย นั่นจึงทำให้เจ้าของปืนส่ายหน้า ก้าวถอยหลังสองก้าวยิ้ม ๆ ก่อนจะยกเท้าถีบยอดอกมันจนเซล้มก้นจ้ำเบ้า

“คนนี้กูจะเอา!” ร่างสูงพูดแล้วชักปืนออกมาขึ้นลำ ใช้ปืนชี้หน้าลูกสมุนของไอ้พวกเดนสังคมเรียงตัว จนพวกมันยอมถอยออกห่างคนละก้าวสองก้าว จนเมื่อมั่นใจแล้วว่าอยู่ในระยะปลอดภัย เขาจึงเดินไปกระชากหญิงสาวที่ล้มไปกับไอ้เฉินให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับผลักหลังเธอให้เดินนำหน้าออกจากบ้านไป

จนสองเราเดินมาหยุดอยู่ที่รถหรูคันหนึ่ง..

“ขอบคุณนะ”

“ไม่ต้องขอบคุณ”

“งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยดีไหม..” เธอพูดเสียงติดประหม่า

“แน่ใจ?” ถามย้ำเผื่อว่าจะลังเล

“ฮึ ฉันขออยู่กับนายดีกว่า อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าอยู่กับไอ้พวก..นั้น”

“หึ” เสียงแค่นหัวเราะดังขึ้น พร้อมกับมือใหญ่ที่เอื้อมไปกระชากข้อมือแดง ๆ ของเธอให้เดินมายังที่นั่งข้างคนขับ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร ยัยบ้านี่ก็เปิดประตูเข้าไปนั่งหน้าตาเฉยทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังยืนตัวสั่น นั่งน้ำตาคลออยู่

ปึง!

เขาปิดประตูรถเสียงดังไม่วายหันไปมองคนด้านข้างที่คาดเข็มขัดรออยู่ก่อนแล้ว

“ฉันจะ..ปลอดภัยใช่ไหม?” ถามอย่างหวาดระแวงคนด้านข้าง เพราะตอนนี้มีแค่เรา..สองคน

“คนที่เธอคิดว่าอยู่ด้วยแล้วจะปลอดภัยที่สุด คงไม่ใช่ฉัน..”

“นายก็เป็นเหมือนคนพวกนั้น..เหรอ?”

“นี่เธอคิดว่าฉันเป็นคนดีเหรอ ตลกว่ะ” พูดพลางหันไปแค่นหัวเราะมองสีหน้าท่าทางหวาดกลัวของเธอ

“แต่นายเป็นคนช่วย..ฉัน มันไม่ดี..ตรงไหน” พึมพำออกมาเสียงเบา

“ก็ช่วยให้มาโดนแค่ฉันคนเดียวไง แบบนี้ยังเรียกว่าดีอยู่ไหม?”

นิยายเรื่องนี้เผยแพร่เมื่อ 21/08/23

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

ทาสสวาทอสูรเถื่อน

ทาสสวาทอสูรเถื่อน

568.9k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“คืนละล้าน คุณจ่ายให้ฉันได้ไหมล่ะคะ ถ้าได้ฉันจะอ้าขารอคุณบนเตียงทุกคืนเลยค่ะทูนหัว” พิชชาภาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าท้าทายอย่างไม่กลัว ในเมื่อเขาอยากจะได้ตัวเธอ เขาก็ต้องลงทุน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

42.6k การดู · เสร็จสิ้น · ณดารินทร์
“ถ้าไม่ยอมแต่งงานกับผมแทนพี่สาวคุณ ก็เตรียมตัวล้มละลายกันได้เลย”
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

624.9k การดู · เสร็จสิ้น · ชาไทยเย็น
"อย่าขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะคลานลงจากเตียงได้ ได้ยินมั้ยมะนาว!"

เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น

แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...

"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา

คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....

"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."

เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!

พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย

เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่

โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"

สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....

ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ

และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย

ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่

ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!

"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"

ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

255.2k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
"คุณ! ข่มขืนฉัน!"
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
สูตรรักศาสตราจารย์

สูตรรักศาสตราจารย์

124.5k การดู · เสร็จสิ้น · oiloiloil253
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"

"อื้อ แกรู้จักหรือ"

"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"

"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"

"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"

"ฉิบหายล่ะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
พิษรักคุณหมอ

พิษรักคุณหมอ

451.5k การดู · เสร็จสิ้น · เพียงเม็ดทราย
"มีนอยากกินน้ำอุ่นค่ะ" "ที่ห้องไม่มีน้ำอุ่นหรอก เอาอย่างอื่นแทนไหม...อุ่นเหมือนกัน" นอกจากฝีมือผ่าตัดคุณหมอฟันยังเหลี่ยมจัดอีกด้วย
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน

“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน

โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ

จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ

746 การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
กู้ฉางเฟิง จอมยุทธ์หนุ่มผู้รักสุราและอิสรภาพ มีฝีมือสูงส่งแต่ไม่สนใจชื่อเสียงหรือตำแหน่ง จนกระทั่งได้พบกับไป๋รั่วหลี แม่นางกระบี่ผู้เย็นชา วาจาคมกริบ และไม่ยอมให้บุรุษคนใดเข้ามาก้าวก่ายชีวิต

คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก

ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด

เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
พันธะร้ายนายวิศวะ

พันธะร้ายนายวิศวะ

594.5k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
คลั่งรักลูกหนี้

คลั่งรักลูกหนี้

43.6k การดู · เสร็จสิ้น · ฟินน่า
เพราะถูกแม่แท้ๆ หลอกมาใช้หนี้ขัดดอก
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
พี่ชายที่รัก

พี่ชายที่รัก

297.8k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
พี่กัส 'ออกัส' เป็นพี่ชายของฉัน 'อลิน' เราเป็นพี่น้องบุญธรรมกัน แต่เขากลับไม่เคยทำดีกับฉันเลยสักครั้ง เอาแต่คอยทำร้ายจิตใจและร่างกายของฉัน
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
รักซึมร้าย NC 25++

รักซึมร้าย NC 25++

415k การดู · เสร็จสิ้น · เอลยา
ร่างเพรียววิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในลิฟต์หลังจากได้ยินเสียงเอ็ดตะโรลั่นมาในโทรศัพท์ เจ้าของเสียงกำลังอารมณ์บ่จอยเป็นอย่างยิ่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวชั้นยี่สิบของโรงแรมห้าดาวที่ตนเป็นเจ้าของ

ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
โซ่สวาทร้อนรัก

โซ่สวาทร้อนรัก

551.4k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ใครบอกให้คุณแต่งตัวแบบนี้หึ อยากจะโชว์ให้คนอื่นเห็นหรือไง ว่านมตัวเองมันใหญ่น่ะห้ะ”
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”

คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง