บทที่ 2 1.2 สัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ็บจนเกินไป
จุ๊บ!
เตโชพูดออกมาว่าเป็นเจ้าของไลลาลินทร์อย่างมั่นอกมั่นใจ ขณะเดียวกันก็จูบเน้นหนักเข้าที่ท้ายทอยของเธอ จับไหล่กลมมนทั้งสองข้างให้หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าก่อนจะอุ้มยกขึ้นนั่งบนอ่างล้างหน้าหินอ่อน แทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างสองขา จบด้วยการเชยคางหญิงสาวขึ้นเงยขึ้นมาสบตา
“ลินทร์เหนื่อย” ไลลาลินทร์รู้ตัวว่าเป็นคนโกหกไม่เก่ง เลยไม่กล้าสบตาสามีตรง ๆ เธอรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร เอ่ยเสียงกระเส่าพร้อมทั้งเบือนหน้าหนี
“ทุกวันพี่เป็นคนทำอยู่ตลอด ลินทร์จะเหนื่อยอะไร”
“…” ใช่ บ่อย ๆ ที่เวลาเตโชเกิดความต้องการขึ้นมาแล้วเขาจะเป็นฝ่ายกระทำ แต่ก็ใช่ว่าคนถูกกระทำจะไม่เหนื่อย ไลลาลินทร์คิดแบบนั้นอยู่ในใจแต่ไม่อยากเถียง รู้ว่าต่อให้พูดอะไรไปเตโชก็ไม่ฟังอยู่ดี อะไรก็ตามที่เขาต้องการ ผู้ชายคนนี้พร้อมจะทำทุกทางเพื่อคว้ามันมา ตัวเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย
“รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ลินทร์ดื้อกับพี่จังเลย พี่บอกว่าไม่ชอบให้ใส่แขนกุด แต่ลินทร์กลับใส่สายเดี่ยว พี่บอกว่าเลิกงานแล้วให้กลับบ้านทันที ทำไมถึงยังแวะไปที่อื่นอีก?” สามีจอมวางแผนเอ่ยพลางไล่ปลายนิ้วชี้เขี่ยสายเดี่ยวเส้นสปาเกตตีบนหัวไหล่ให้หลุดออกก่อนจะก้มลงจูบคล้ายดูดรุนแรงจนภรรยาสั่นสะท้าน
“คะ?”
“ลินทร์ยังไม่ตอบเลยว่าวันนี้เลิกงานที่โรงแรมแล้วขับรถออกไปไหน แต่พี่รู้…ถึงลินทร์ไม่บอกพี่ก็รู้ว่าไปที่โรงงานมา”
“พี่ยุอยากได้บัญชีผลไม้ที่เราส่งไป ลินทร์เลย…”
“ถึงเป็นเรื่องงานแต่ลินทร์ขัดคำสั่งพี่ ทั้งเรื่องสายเดี่ยวนี่ ทั้งเรื่องที่เลิกงานแล้วไม่กลับบ้านทันที ลินทร์ดื้อกับพี่อีกแล้วนะ รู้ใช่ไหมว่าเด็กดื้อต้องโดนอะไร?” สิ้นคำเตโชก็ทำให้ไลลาลินทร์ตกใจจนตัวแข็งทื่อ เขากระชากฉีกเสื้อสายเดี่ยวของเธอจนขาดวิ่น ไม่เพียงเท่านั้นยังคว้าท้ายทอยของเธอไปล็อกไว้แน่นแล้วประกบปากยัดเยียดจูบอย่างรุนแรง
เขาดูดปากเธอ ดุนดันเรียวลิ้นเข้ามาภายในแล้วตวัดเกี่ยวครอบครองไปทั่วทั้งโพรงปาก มือหนาเริ่มสอดลึกเข้าใต้กระโปรง แม้ว่าไลลาลินทร์จะไม่ต้องการเขาก็ไม่สน ถึงคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียจะบอกเหนื่อยเขาก็ไม่แคร์ ไม่ใช่แค่เธอที่รู้ ไม่ใช่แค่คนทั่วทั้งจังหวัดที่รู้ เตโชเองก็รู้ว่า…รู้ว่าเขานั้นเลวแค่ไหน รู้ว่าเพื่อสิ่งที่ต้องการแล้วเขาทำได้ทุกอย่าง ต่อให้จะต้องหลอกลวง ปล้นหัวใจ และใช้เมียตัวเองเป็นเครื่องมือ!
“อื้อ! พี่เต…ลินทร์เจ็บค่ะ” ไลลาลินทร์นิ่วหน้าบอกหลังจากที่เตโชยอมถอนจูบเพื่อให้เธอได้หายใจ สองมือเล็กดันอกแกร่งให้ออกห่างเล็กน้อย ช้อนสายตาสั่นเครือมองเขา แม้กระทั่งตอนนี้ที่รู้ว่าเขาหลอกใช้ แม้จะรู้ว่าผู้ชายตรงหน้านั้นเลวแสนเลว แต่ใจเจ้ากรรม…เธอทำใจเกลียดเขาไม่ลง
“ถ้าไม่อยากเจ็บก็อย่าดื้อสิ ลินทร์รู้นี่ว่าพี่ไม่ชอบเด็กดื้อ ตอบมาสิ…ต่อไปยังจะดื้อกับพี่อีกไหม? ยังจะกล้าขัดใจพี่อีกหรือเปล่า”
“…” เธอส่ายหน้าเป็นคำตอบ
“ดี ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ให้พี่ฟัดจนกว่าจะพอใจนะ ลินทร์ต้องโดนลงโทษที่ขัดคำสั่งพี่ สัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ็บจนเกินไป”
“อื้อ!” ไลลาลินทร์ทำได้เพียงส่งเสียงร้องในลำคอเมื่อเตโชขบเม้มเรียวปากอวบอิ่มของเธออีกครั้ง มันน่าเจ็บใจเหลือเกิน เธอรู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รัก รู้แล้วว่าโดนหลอกใช้ แต่กลับไม่กล้าขอหย่ากับเขาตรง ๆ อีกทั้ง…ยังหวามไหวไปกับสัมผัสของเขาเหมือนกับครั้งแรกไม่เปลี่ยนแปลง
