บทที่ 57 29.1 ตายทั้งเป็น!

บทที่ 29 ตายทั้งเป็น!

โครม!!!

“อื้อ! กูปวดท้อง! อ้วก! ช่วยด้วย! กูปวดท้องจนเหมือนจะตายอยู่แล้ว!” 

วายุภัทรโวยวายก่อนจะล้มลงไปนอนกับพื้นห้องขังเดี่ยว เพราะก่อนหน้านี้เขามีเรื่องกับนักโทษคนอื่นเลยต้องเข้ามาอยู่ในห้องแคบ ๆ ที่มีเพียงส้วมซึมให้ใช้เท่านั้น มันเป็นเวลาสามวันมาแล้วที่เขามีอาการคลื่นไส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ