บทที่ 14 เด็ดปีกนางฟ้า
18:00 น. ลานจอดรถฝั่งตรงข้ามมูลนิธิ
รถเอสยูวีสีดำคันหรูติดฟิล์มดำมืดทึบจอดนิ่งสนิทอยู่ริมถนน ยศภัทรนั่งสูบบุหรี่อยู่หลังพวงมาลัย สายตาคมกริบผ่านม่านควันจ้องมองทะลุกระจกรถออกไปที่ฝั่งตรงข้าม
ภาพที่เขาเห็นคืออลิชากำลังเดินจูงมือเด็กสาวคนหนึ่งไปส่งขึ้นรถตู้ของบ้านพักฉุกเฉิน รอยยิ้มหวานละมุนที่ประดับอยู่บนใบหน้าเหนื่อยล้าของเธอนั้น สว่างไสวเสียจนทนายหนุ่มที่คุ้นชินกับความมืดมิดต้องหรี่ตามอง
กวินที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ยื่นซองเอกสารรายงานการสืบประวัติอลิชาให้เขา
"เธอทำงานแบบนี้มาสามปีแล้วครับพี่ยักษ์... เงินเดือนก็น้อยนิด แถมยังชอบเอาเงินตัวเองไปช่วยเคสยากไร้อีก เป็นคนดีจนผมล่ะทึ่งเลย แตกต่างจากพวกเราลิบลับ" กวินเปรยขึ้นเบาๆ
ยศภัทรรับซองเอกสารมาวางไว้บนตัก นัยน์ตาสีนิลยังคงไม่ละไปจากร่างบางที่กำลังโบกมือลาเด็กสาว ชายหนุ่มก้มลงมองมือขวาของตัวเอง... มือที่เพิ่งรับเงินสกปรกจากการช่วยคนเลวให้พ้นผิดเมื่อช่วงเช้า เทียบกับมือเล็กๆ ของอลิชาที่ใช้ฉุดรั้งชีวิตผู้คนให้รอดพ้นจากความตาย
โลกของเขาคือขุมนรกที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดส่วนโลกของเธอคือสรวงสวรรค์ที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง
"นางฟ้ากับปีศาจ..." ยศภัทรพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักเมื่อนึกถึงความจริงที่ว่า นางฟ้าผู้แสนดีที่อยู่ตรงหน้า ได้ตกลงมาอยู่ในกำมือของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว
เขาอัดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นออกมายาวเหยียด "อยากรู้จริงๆ... ว่านางฟ้าที่ถูกฉันลากลงมาแปดเปื้อนในนรก จะทนรักษาปีกสีขาวนั่นได้นานแค่ไหน หรือสุดท้าย เธอจะเปลี่ยนนรกของฉันให้กลายเป็นสวรรค์ได้กันแน่"
เขาละสายตาจากมูลนิธิ เหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืน... มุ่งหน้ากลับสู่เพนท์เฮาส์หรู
คืนนี้เขาจะกอดรัดและตอกย้ำพันธะร้ายให้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม เพื่อให้เธอจดจำฝังใจว่า... ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอ เป็นของทนายปีศาจอย่างเขาตลอดกาล
20:00 น. เพนท์เฮาส์หรู
อลิชาเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้องชุดกว้างขวาง ร่างบางยังคงสวมชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดิมที่ใส่ไปทำงานที่มูลนิธิ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้วางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ ร่างสูงใหญ่ที่นั่งรออยู่บนโซฟาในความมืดก็ลุกพรวดขึ้นมาคว้าข้อมือเธออย่างแรงจนหญิงสาวถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้าง
"อ๊ะ! คุณยศภัทร..."
"วันนี้ไปโปรดสัตว์ที่ไหนมาอีกล่ะ แม่นางฟ้าแสนดี" เขากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่ที่โชยมาจากตัวเขาทำให้อลิชารู้ทันทีว่าคืนนี้ 'ปีศาจ' กำลังหิวโหย
"ฉันไปทำงานของฉัน... ปล่อยค่ะ ฉันจะไปอาบน้ำ"
"ไม่ต้องอาบ..." ยศภัทรคำรามต่ำในลำคอ แขนแกร่งรัดเอวคอดแน่นขึ้นจนร่างสองร่างแนบชิดกันทุกสัดส่วน "ฉันชอบกลิ่นความบริสุทธิ์ของเธอ... มันกระตุ้นให้ฉันอยากจะทำ ให้มันแปดเปื้อนคามือ"
ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ริมฝีปากหยักก็บดขยี้ลงมาอย่างดุดันและหยาบคาย ฟันคมขบกัดริมฝีปากนุ่มจนได้รสฝาดเฝื่อนของเลือด
อลิชาพยายามเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือใหญ่กลับล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เธอต้องเปิดปากรับจูบที่เต็มไปด้วยความคุกคามและจาบจ้วง
เขาดันร่างของเธอให้ถอยร่นไปจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ สองมือหนากระชากคอเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธออย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดและเนินอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง
ยศภัทรจ้องมองภาพความงดงามตรงหน้าด้วยสายตาหิวกระหายราวกับสัตว์ป่า... เสื้อสีขาวบริสุทธิ์ของนางฟ้า ถูกมือของปีศาจฉีกทึ้งจนไม่มีชิ้นดี
"คุณมันบ้า..." อลิชาหอบหายใจสะท้าน นัยน์ตากลมโตสั่นระริกแต่กลับจ้องมองเขาอย่างไม่ยอมแพ้
"ใช่ ฉันมันบ้า... และเธอก็เป็นสมบัติของคนบ้า" เขายกยิ้มร้ายกาจ โน้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มและดูดดึงจนเกิดรอยรักสีสีกุหลาบเข้มเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ "คืนนี้ฉันจะสอนให้เธอรู้ว่า... นางฟ้าที่ถูกลากลงมาในนรก เขาต้องร้องครางกันยังไง!"
ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างง่ายดาย อลิชาไม่ร้องขอความปรานี เธอรู้ดีว่าคำวิงวอนไม่มีผลกับผู้ชายใจหินคนนี้
หญิงสาวเพียงแค่หลับตาลงและกัดริมฝีปากแน่น เมื่อเขาโยนร่างของเธอลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ปรานีปราศรัย ก่อนที่ร่างกำยำจะทาบทับลงมา
ค่ำคืนนั้นเต็มไปด้วยบทรักที่เร่าร้อนและกดดัน ยศภัทรปรนเปรอความวาบหวามที่แฝงไปด้วยความดิบเถื่อน บังคับให้เธอต้องตอบสนองเขาทุกท่วงท่า เขาจงใจกดให้เธอจมดิ่งลงสู่ห้วงตัณหา มอบสัมผัสที่ทั้งเจ็บปวดและซาบซ่านสลับกันไปมา เพื่อรีดเค้นเสียงครางหวานหูจากริมฝีปากที่เอาแต่เม้มแน่น
"เรียกชื่อฉัน... อลิชา เรียกชื่อผู้ชายที่กำลังเป็นเจ้าของชีวิตเธอ" เขาสั่งเสียงพร่า ขณะที่ขยับกายเข้าหาเธออย่างหนักหน่วงและลึกซึ้ง
หญิงสาวจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แทบจะทำให้สติแตกกระเจิง น้ำตาแห่งความจำยอมไหลรินลงทางหางตา แต่ถึงกระนั้น เธอก็ไม่ยอมเอ่ยปากร้องขอให้เขาหยุด ไม่ยอมอ้อนวอนขอความเมตตาใดๆ มีเพียงเสียงหอบกระเส่าและเสียงเตียงที่ขยับไหวเป็นจังหวะตามแรงอารมณ์ของปีศาจร้ายเท่านั้น
เขาเด็ดปีกนางฟ้าของเธอจนแหลกสลาย... และกลืนกินเธอลงสู่ขุมนรกของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
