บทที่ 18 ลมหายใจของคุณคือของผม

"ขอโทษทีครับ..."

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังแทรกขึ้นกลางวงสนทนา ทำเอาดนัยชะงักมือที่กำลังจะโอบไหล่อลิชา อลิชาหันขวับไปมอง หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของยศภัทรมายืนตระหง่านอยู่ข้างหลัง

"คุณยศภัทร..."

ยศภัทรไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ สายตาภายใต้กรอบแว่นดำจ้องเขม็งไปที่มือของดนัยที่ยังวางอยู่บนไหล่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ