บทที่ 6 ตีตราจอง

ความเปียกชื้นและเย็นเฉียบจากเสื้อผ้าของเธอซึมผ่านไปสัมผัสผิวของเขา แต่ยศภัทรไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ เขากลับใช้ท่อนแขนอีกข้างตวัดรวบเอวคอดกิ่วไว้แน่น กักขังเธอไว้ในอ้อมกอดที่ร้อนผ่าวราวกับเตาหลอม

อลิชาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก หยดน้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามกรอบหน้า ยิ่งทำให้เธอดูเหมือนลูกกวางที่กำลังจนตรอก ยศภัทรโน้มใบหน้าลงมาหา ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดผิวแก้มที่ซีดเผือดของเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนขึ้นมาเชยคางมน บังคับให้ดวงตากลมโตที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาต้องสบประสานกับความดำมืดลึกล้ำในดวงตาคู่คมของเขา "

จำชื่อนี้ไว้ให้ดี อลิชา..." เขากระซิบชิดริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก เสียงพร่าต่ำนั้นเสียดแทงเข้าไปในความรู้สึกเพื่อประทับตราความเป็นเจ้าของ "ต่อจากนี้ไป... คุณคือสมบัติของยักษ์"

สิ้นคำประกาศสิทธิ์ เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ท้วงติงหรือเตรียมใจอีกต่อไป สัมผัสที่บดขยี้ลงมาบนริมฝีปากนั้นรุนแรงและจาบจ้วงราวกับจะสูบวิญญาณ

อลิชา เบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ นี่ไม่ใช่แค่จูบ... แต่มันคือการ "ตีตราจอง" ของสัตว์ร้ายที่ประกาศความเป็นเจ้าของเหนือเหยื่อ 

ลิ้นร้อนชื้นของผู้เจนจัดแทรกผ่านกลีบปากที่เม้มแน่นเข้าไปอย่างถือดี กวาดต้อนความหวานล้ำที่ไม่เคยมีชายใดได้ลิ้มลองมาก่อนตลอด 28 ปี ใช่... เธอคือ 'สาวทึนทึก' ในสายตาเพื่อนร่วมงาน เพราะทุ่มเทชีวิตให้กับการเรียนและงานสังคมสงเคราะห์จนไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีรักแรก และไม่เคยคิดมาก่อนว่า จูบแรก ที่เธอเฝ้าถนอม จะถูกขโมยไปโดยผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุดในสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้

หญิงสาวหลับตาลงแน่น... ในความมืดมิดหลังเปลือกตา เธอพยายามสั่งสมองให้หยุดทำงาน พยายามตัดขาดความรู้สึกออกจากร่างกาย ‘มันก็แค่จูบ...’ เธอสะกดจิตตัวเอง ‘เหมือนยาขมที่ต้องกินให้หมดแก้ว เพื่อให้น้องชายหายป่วย’ เธอไม่ได้ขัดขืน แต่ก็ไม่ได้ตอบสนอง ร่างกายที่เปียกปอนสั่นระริกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่ง ทั้งหนาวจากฝนและหนาวเหน็บจากความกลัว จู่ๆ ยศภัทรก็ถอนริมฝีปากออก

เขาไม่ได้ผลักไส แต่ดันร่างเธอออกห่างเพียงเล็กน้อยเพื่อพิจารณา "สินค้า" ที่เพิ่งตกลงราคากัน สายตาคมกริบกวาดมองเสื้อเชิ้ตสีครีมที่เปียกแนบเนื้อจนเห็นทะลุปรุโปร่ง

ผมเผ้าที่ลีบแบนแนบแก้ม และหยดน้ำฝนที่หยดติ๋งๆ ลงบนพื้นพรมราคาแพง

"ไปอาบน้ำ" เขาสั่งเสียงเรียบ พลางปล่อยมือจากเอวเธอ แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนหนาสีเทาเข้มจากตู้บิลท์อินมาส่งให้

"ผมไม่ชอบความชื้นแฉะ... และผมต้องการให้คุณ 'พร้อม' ที่สุดสำหรับคืนนี้" เขาเน้นเสียงคำว่าพร้อมด้วยแววตาที่มีความหมายลึกซึ้ง "ห้องน้ำอยู่ทางซ้าย สบู่กับแชมพูใช้อันไหนก็ได้... จัดการตัวเองให้สะอาด ผมให้เวลาสิบห้านาที"

อลิชารับผ้าเช็ดตัวมา กำมันไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด เธอพยักหน้าเบาๆ โดยไม่สบตา ก่อนจะเดินลากขาที่หนักอึ้งเข้าไปในห้องน้ำ สายน้ำอุ่นจัดจากฝักบัว ไหลชะโลมกาย แต่ไม่ช่วยให้ความหนาวในใจลดลง

อลิชายืนพิงผนังห้องน้ำหินอ่อน หลับตาปล่อยให้น้ำไหลผ่านหน้า ‘อดทนไว้แป้งหอม...’ เธอบอกตัวเองในใจ ‘มันก็แค่คืนเดียว... เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ามันก็จบ เหมือนตอนสอบไฟนอลวิชาที่ยากที่สุด... กัดฟันอ่านให้จบ แล้วแกก็จะสอบผ่าน’

เธอรีบอาบน้ำชำระร่างกายตามคำสั่ง พยายามไม่คิดฟุ้งซ่าน ยิ่งคิดมาก ยิ่งเจ็บมาก สู้ทำตัวให้ว่างเปล่าเหมือนตุ๊กตาไขลานแล้วปล่อยให้เขาเล่นสนุกจนพอใจ... นั่นคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

อลิชาสวมชุดคลุมอาบน้ำสีดำของเขาที่แขวนไว้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของยศภัทรที่ติดอยู่บนเนื้อผ้าทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเขากอดรัดอยู่ตลอดเวลา

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าแล้วเปิดประตูเดินกลับเข้าไปในแดนประหาร ภายในห้องนอนใหญ่ ไฟถูกหรี่ลงจนสลัว แต่ยังสว่างพอที่จะเห็นร่างของเจ้าของห้องชัดเจน ยศภัทรนั่งรออยู่บนเตียงกว้าง

เขาเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมอาบน้ำเช่นกัน สาบเสื้อที่แยกออกเล็กน้อยเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นขนัด ผิวสีแทนเข้มตัดกับผ้าปูที่นอนสีดำสนิท ดูดุดันและทรงพลังเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังพักผ่อน ขาทั้งสองข้างของอลิชาสั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออก ตลอดชีวิต 28 ปี นอกจากพ่อที่เสียชีวิตไปแล้ว กับไอ้ป่นน้องชายของเธอ... เธอไม่เคยอยู่กับผู้ชายสองต่อสองในที่รโหฐานแบบนี้มาก่อน

ไม่เคยมีใครได้เฉียดกรายเข้าใกล้พื้นที่ส่วนตัว และเธอไม่เคยจินตนาการเลยว่า ครั้งแรกที่จะต้องเผชิญหน้ากับเพศตรงข้ามในระยะประชิด มันจะเกิดขึ้นในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดและไร้ทางสู้เช่นนี้

สายตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่เธอทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา ราวกับเสือที่จับจ้องลูกกวาง

"ตรงเวลาดี" เขาวางแก้วไวน์ในมือลง แล้วตบที่ว่างข้างตัว

"มานี่สิ"

อลิชาเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบเตียงโดยเว้นระยะห่างพอสมควร เธอประสานมือไว้บนตัก นั่งหลังตรงตัวเกร็งเหมือนนักเรียนที่รอมอบตัวหน้าห้องปกครอง

"ขยับเข้ามา" เสียงทุ้มสั่ง "หรือต้องให้ผมสอนวิธีเข้าหาผู้ชาย?" 

หญิงสาวเม้มปาก ขยับตัวเข้าไปจนชิด ต้นขาของเธอสัมผัสกับความร้อนผ่าวจากร่างกายเขา ยศภัทรยกมือขึ้นเกลี่ยไรผมที่ยังชื้นของเธอเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นกลับทำให้เธอขนลุกซู่

"คุณสั่น..." เขากระซิบ "กลัวเหรอ?"

"เปล่าค่ะ" เธอโกหกทั้งที่เสียงสั่น "ฉันแค่... หนาว"

"งั้นเดี๋ยวผมจะทำให้หายหนาวเอง" สิ้นคำพูด ยศภัทรก็ดึงรั้งร่างบางให้เอนลงบนที่นอนนุ่ม 

เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมทับทันที กักขังเธอไว้ใต้ร่างสูงใหญ่ราวกับกรงขังที่มีชีวิต วินาทีนั้นเองที่อลิชาได้รับรู้ถึงความแตกต่างทางสรีระอย่างชัดเจน ร่างกายของเขานั้นใหญ่โตสมฉายา 'ยักษ์' ไหล่กว้างหนาบดบังแสงไฟจนมิด น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งราวกับหินผา จนเธอรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กจ้อยและเปราะบางเหลือเกิน