บทที่ 74 แสงดาวในหุบเขา

ยศภัทรคำรามลั่น

เขาหันกลับมามองออกไปนอกรั้วมูลนิธิ แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด ทว่ากลับซ่อนความปวดร้าวไว้ลึกซึ้ง

"อลิชา... คุณคิดว่าจะหนีคนอย่างผมพ้นงั้นเหรอ?"   

เขาพึมพำเสียงเย็นเยียบ

"ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาทุกตารางนิ้ว ผมก็จะตามคุณให้เจอ... และคราวนี้ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณเดินออกจากชีวิตผ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ