บทที่ 64 ภมรคลุ้มคลั่ง... และรังรักสีเทา

“จะรีบไปไหน! จะรีบกลับไปหาไอ้หน้าจืดนั่นหรือไง!”

วิษณุตวาด พลิกตัวกดร่างบางลงกับโซฟาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้าและไฟริษยาจ้องมองเธอราวกับจะแผดเผา

สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอรชรในชุดเดรสสีเขียวเข้มรัดรูปที่ขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนอย่างชัดเจน ทรวงอกอิ่มเอิบสล้างเกินรูปร่างบอบบางที่ซ่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ