บทที่ 11 เดี้ยง (2)
“เจ็บขนาดนี้ทำไมรีบกลับบ้านจังพี่จอย” หญิงสาวแปลกใจ ปกติแล้วคงต้องอยู่โรงพยาบาลกันนานหน่อย แต่นายนี่เป็นบ้าอะไรถึงกลับบ้านมาได้ ทั้งที่เพิ่งผ่าตัดไปเมื่อคืน
“แกเกลียดโรงพยาบาลไงล่ะสร้อย เจ็บป่วยแค่ไหน ถ้าไม่ถึงตายก็ไม่ไปหาหมอหรอก”
ขนาดนั้นเลยเหรอ? แสดงว่านายนี่ต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างละ ตัวสูงใหญ่อย่างกับควาย แต่ทำไมใจเสาะ ทำตัวเหมือนเด็กๆ ไปได้ แค่โรงพยาบาลมีอะไรน่ากลัวกัน
“เคยมีประสบการณ์ไม่ดีเกี่ยวกับโรงพยาบาลหรือเปล่าพี่” หญิงสาวสงสัยก็เลยเอ่ยถาม “ถ้าเจ็บหนักจริงๆ ก็น่าจะพักฟื้นที่นั่นนะคะ”
“อย่าพูดมากนังจอย” จอยเองก็กำลังจะอ้าปากตอบ แต่กลับถูกเบรกด้วยคำห้ามปรามของป้านุ่ม น้ำเสียงที่ใช้ดูดุดันแปลกไปจนสร้อยสนอดสงสัยไม่ได้ “แล้วมีใครมาบ้าง คนเยอะหรือเปล่าด้านนอก”
“ก็มีพวกหมอ พยาบาลแหละป้า ขนกันมาเต็มไปหมด เพราะคุณวิชไม่ยอมอยู่โรงพยาบาล ตอนนี้นะ ข้างบนโกลาหลวุ่นวายมาก ไหนจะเครื่องไม้เครื่องมือของเขาอีก คงต้องใช้คนเตรียมหลายคนอยู่”
“แล้วคุณวิชล่ะ ขึ้นไปบนห้องหรือยัง”
“ขึ้นไปแล้ว มาถึงก็ถูกหามขึ้นไปเลย ดูเหมือนแกจะสะลึมสะลืออยู่นะ น่าจะเพิ่งผ่านการผ่าตัดมาหมาดๆ”
“อย่างนั้นเหรอ?” นุ่มเริ่มมองเห็นช่องทาง ยอมรับตามตรงว่าตอนนี้นางเป็นห่วงพรนับพันใจจะขาด แต่ก็ยังไม่กล้าขึ้นไปเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะเคืองหากเธอเข้าไปเสนอหน้า ในยามที่เจ็บป่วยกายแบบนี้ นางเองก็เป็นหนึ่งคนที่พรนับพันไม่อยากสบตาแม้แต่น้อย
แต่นุ่มก็ยังอยากเจอ อยากไปให้เห็นกับตาว่าเขาปลอดภัย อยู่อย่างนี้เธอก็คงเป็นกังวล ท้ายที่สุดก็คงอยู่ไม่ได้
“ป้าไม่ไปดูแกหน่อยเหรอ?”
อยากไปสิ อยากไปมาก แต่ก็กลัวเหลือเกินว่าจะโดนไล่ตะเพิดออกมา “สร้อย ไปเป็นเพื่อนป้าหน่อยสิ”
ห้ะ? สร้อยสนแทบสำลักข้าวปลาอาหารลงคอ... เธอเนี่ยนะ? ไม่เข้าใจเลย แต่เอาวะ “ได้สิคะ”
ไปก็ไป... ไปทั้งที่ไม่อยากยุ่งวุ่นวาย และที่มากกว่านั้นคือไม่อยากเห็นหน้าพรนับพันแม้แต่น้อยเลยตอนนี้
สองสาวเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนใหญ่อย่างเงียบเชียบ โชคดีเหลือเกินที่ตอนนี้ด้านนอกกำลังวุ่นวาย พ่อของเขากับแม่ของเธอ รวมทั้งหมอกับพยาบาลยังคงหารือกัน เพื่อหาช่องทางในการรักษาคนหัวดื้ออย่างเด็กนั่น
ยามที่บรรยากาศในบ้านต่างเคร่งเครียด ผู้คนมัวแต่แตกตื่นกับการเจ็บป่วยกับลูกชายคนเดียวของเจ้าของบ้าน สร้อยสนกับนุ่มที่เดินย่องขึ้นมาข้างบนจึงไม่กลายเป็นจุดสังเกตมากนัก แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเธอจะเดินย่องทำไมกัน ก็แค่เข้าไปเยี่ยมคนป่วยเท่านั้น ไม่ได้จะไปขโมยของสักหน่อย
“โธ่... คุณวิชของนุ่ม” หญิงในวัยเกือบหกสิบอุทานออกมา พร้อมกับขาที่ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดอะไรอีกต่อไป นางยกมือทาบอก น้ำตาแทบไหล เมื่อมองไปยังเตียงกว้างแล้วเห็นว่าคุณหนูของนางตอนนี้กำลังนิ่งอยู่ ในสภาพที่สร้อยสนพูดได้คำเดียวว่า ‘เดี้ยง’
แขนขวา ขาซ้ายหักอย่างที่จอยว่า เท่าที่เห็นน่าจะมีบาดแผลตรงหัวไหล่ละมั้งที่ดูใหญ่กว่าเพื่อน นอกจากนั้นก็เป็นรอยช้ำ รอยถลอกที่ไม่มากจนดูน่ากลัวเหมือนอย่างที่คนรับใช้สาวพูดเลย
ใบหน้าของพรนับพันก็ยังคงหล่อเหลาเหมือนเคย สร้อยสนมองไปอย่างอิจฉาความใสกิ๊กของเด็กน้อยวัยยี่สิบสอง รอก่อนเถอะ รอให้ผ่านยี่สิบห้าก่อนเถอะ แล้วนายจะรู้สึกถึงร่องรอยที่เริ่มตามมา หึ หมั่นไส้ในความหน้าตาดีของเขานะ แต่พอได้เมียงมองใกล้ ยามที่เขาหลับใหลอยู่บนเตียงกว้าง ในขณะที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ทำไมมันถึงดูน่าสงสาร และให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวขนาดนั้น
ยิ่งชายหนุ่มหลับตาพริ้ม อยู่ภายในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยสีดำ ทำให้รู้สึกว่าชีวิตของเขาช่างอ้างว้าง ทำไมถึงรู้สึกเห็นใจขึ้นมาซะงั้น จู่ๆ ก็อยากจะญาติดีกับพรนับพัน ในวันที่เขาไม่เหลือใครเคียงข้าง
“เจ็บขนาดนี้น่าจะนอนดูอาการที่โรงพยาบาลว่าไหมคะ” สร้อยสนเอ่ยขึ้น ระหว่างที่เดินไปยืนเคียงข้างร่างท้วมของนุ่ม ที่ตอนนี้ทำน้ำหูน้ำตาไหล ราวกับว่าชายหนุ่มที่นอนอยู่เป็นเจ้าชายนิทราไปแล้วซะงั้น
“ไม่ยอมหรอกจ้ะ เกลียดโรงพยาบาลมาก นี่ถ้าไม่เจ็บแบบนี้คงไม่ได้ไปเหยียบหรอก”
สร้อยสนพยักหน้ารับ เธอก็แค่พูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบเท่านั้น ไม่ได้คะยั้นคะยอจะเอาคำตอบหรือสอบถามที่มาที่ไปของสิ่งที่น้องชายของเธอเป็น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย หญิงสาวเพ่งมองไปที่คนแก่อย่างไม่เข้าใจ ทำไมกัน? ทั้งที่ป้านุ่มเองขึ้นชื่อว่าเป็นพี่เลี้ยงของชายหนุ่มมาตั้งแต่เด็ก แล้วเหตุใดถึงมีท่าทีเหมือนไม่สนิทใจที่จะเข้าใกล้ ดูหวาดกลัวว่าเจ้าของห้องจะตื่นขึ้นมาพบเจอ
ดูจากการพูดเสียงเบา มันเบามากซะจนสร้อยสนต้องเงี่ยหูฟัง ไหนจะอาการที่อยากสัมผัส แต่ท้ายที่สุดก็ต้องชักมือกลับราวกับว่าพรนับพันเป็นโรคร้ายนั่นอีก
มองไปมองมาก็น่าหงุดหงิดใจนัก วันนี้มีหลายเรื่องแล้วนะที่เกิดเป็นคำถาม ซึ่งใครจะรู้บ้างว่าทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้นมันทำให้สร้อยสนอึดอัด ทั้งที่คิดว่าจะอยู่ที่นี่อย่างปลีกวิเวก จะเอาใจออกหากจากผู้คนรายล้อม แต่เธอก็ต้องมาอยากรู้อยากเห็น อยากหาคำตอบ
มันมีหลายสิ่งที่น่าสงสัยเหลือเกิน ทั้งอาการของพรนับพัน ทั้งท่าทางของป้านุ่ม... ราวกับมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนเรื่องราวอยู่ในนั้น
“น้ำ หิวน้ำ” นุ่มสะดุ้ง เมื่อจู่ๆ ร่างสูงก็ทำปากขมุบขมิบขึ้นมา นางจึงเข้าไปเงี่ยหูฟัง ดีใจเหลือเกินเมื่อสุดท้ายก็ฟังจนได้ใจความ
“คุณหนู หิวน้ำเหรอคะ”
นางถามย้ำอีกครั้ง ซึ่งคนบนเตียงก็พยักหน้ารับ สร้อยสนจึงทำตัวมีประโยชน์ด้วยการวิ่งไปรินน้ำ จากนั้นก็เดินกลับมายื่นให้กับผู้อาวุโสที่นั่งเคียงข้างอยู่บนเตียงเรียบร้อย
“ดูจากหลอดนะคะ”
“ออกไป”
นางเอ่ยบอกเสียงเบา ยิ้มออกมาเมื่อคุณหนูของนางมีท่าทีที่ดีขึ้น แต่ทันทีที่ดื่มเสร็จชายหนุ่มก็สั่งการเสียงเบาหวิว ทำเอาคนที่มาเป็นเพื่อนอย่างสร้อยสนอ้าปากค้าง
อะไรกันหมอนี่... คนเขาอุตส่าห์มาเยี่ยมด้วยความเป็นห่วงนะ
