บทที่ 14 พยาบาลจำเป็น (2)

พรนับพันลืมตาขึ้นมาทันที ก่อนจะคว้าไปที่ข้อมือเล็กของอีกฝ่าย ออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยคนที่ไม่ทันตั้งตัวก็ล้มลงไป กลายเป็นว่าตอนนี้ร่างอวบของหญิงสาวได้นั่งแหมะลงข้างเตียง ใบหน้าทั้งสองแทบชิดกัน

ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างมาดร้าย ไม่หลงเหลือความน่าสงสารอยู่ในใจของสร้อยสนอีกเลย เมื่อเขาถดกายลุกขึ้นนั่ง พิงไหล่กว้างไว้กับหัวเตียงใหญ่ และยึดแขนเธอไว้อยู่อย่างนั้น

“ทำบ้าอะไร” เธอเอ่ยปากถาม พร้อมกับพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา แต่ก็ไม่ได้ทำรุนแรงนัก เพราะเกรงว่าจะไปกระทบกระทั่งบาดแผลของอีกฝ่าย “ปล่อย”

แต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะยอมทำตาม เพราะแทนที่จะปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระ แต่แขนยาวยังถือโอกาสเอื้อมมือคว้าเอวเธอเข้าไป ออกแรงที่มากกว่าเดิมอีกครั้ง ใช้แรงตวัดจนสร้อยสนเสียหลัก ตกใจจนต้องคว้าไหล่หนาของเขาไว้

ด้วยความรวดเร็วที่มีมากกว่าหลายเท่า ยามที่เธอกำลังผวาเพราะกลัวว่าจะไปทับแขนทับขาหรือทำเขาเจ็บตัว จู่ๆ ชายหนุ่มก็โน้มตัวเข้ามา ฉกชิงรอยจูบของเธอด้วยการประทับริมฝีปากลงมาด้วยความไวแสง ส่วนมืออีกข้างก็ดึงรั้งเอวคอดเข้ามาใกล้ พอเธอเผลอตัว ตกใจจนไม่ยอมดิ้นหนีหายไปไหน มือข้างที่ว่าก็ล้วงเข้าไปลูบไล้ สัมผัสแผ่นหลังเรียบเนียนอย่างถือวิสาสะ

“ก็ไม่ยากอย่างที่คิดนี่นา” พอถอนจูบออกมา พรนับพันก็เอ่ยวาจาว่าเธอด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม ตอนนั้นแหละที่สร้อยสนเพิ่งรู้ตัวว่าเธอปล่อยให้เขาได้กระทำตามใจ หญิงสาวเลยดันตัวให้ห่างออกมาและกำหมัดแน่น กะว่าจะกระแทกเข้าไปที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายสูงใหญ่ แต่ก็ยั้งไว้เพราะว่าเห็นรอยยิ้มขี้เล่นที่ส่งประกายน่ารักเหลือเกิน

คิมนัมจุน คิมซอกจิน มินยุนกิ จองโฮซอก พาร์คจีมิน คิงแทฮยอง จอนจอกกุก BTS! … เธอพยายามท่องชื่อสามีทั้งเจ็ด สาขาไอดอลเกาหลีขึ้นมา แต่ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่หลับตาลง ผู้ชายเหล่านั้นก็ไม่สามารถดึงความสนใจของเธอไปจากคนตรงหน้าได้

ต้องยอมรับกับตัวเองนะ... ว่าเธอชอบคนหล่อ และอย่างเด็กบ้าคนนี้มันก็เข้าข่าย ซึ่งที่ผ่านมา เหตุผลที่เธอไม่มีใคร หนึ่งอย่างคือเธอไม่เจอคนที่ถูกใจ หรือความหมายของมันก็คือไม่มีทางที่เธอจะมีวาสนาพบเจอคนที่หน้าตาดีขนาดนี้ได้

สร้อยสนเป็นคนเก็บตัว ซึ่งคนสนิทที่มีอยู่ไม่กี่คนจะเข้าใจดี ที่ยังครองตัวเป็นโสดมาได้จนป่านนี้ ก็เป็นเพราะว่าเธอไม่มีสังคม ไม่มีการออกไปพบเจอคนใหม่ๆ แถมยังมีมาตรฐานที่คนทั่วไปไม่มีทางเข้าถึง

แต่หมอนี่กำลังทะลึ่ง รูปลักษณ์ภายนอกของพรนับพันมันเกินมาตรฐาน เชื่อเลย หากว่าเธอกับเขาไม่อยู่ในสถานะที่อิหลักอิเหลื่อกัน ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไม่มีทางที่จะคลาดสายตาของเธอไปได้

“ก็แค่จูบแบบเด็กๆ แหละ”

เพราะถูกเหยียดหยามราวกับเป็นคนใจง่าย สร้อยสนจึงเบ้ปากให้เขาไป และทำตัวเป็นผู้หญิงเจนโลก ก่อนจะสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาและถอยออกมานั่งอยู่ตรงขอบเตียง

ไม่อยากให้เขาทำอย่างนั้นอีก แม้ว่าใจจริงแล้วเธอจะชอบกับการพบเจอประสบการณ์ใหม่ๆ จากเขาก็ตาม… ซึ่งแทนที่จะโกรธ ชายหนุ่มกลับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เป็นครั้งแรกที่พรนับพันยิ้มออกมา หลังจากที่ประสบอุบัติเหตุ ได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียง และไม่สามารถไปไหนดั่งใจได้

“ตัวสั่นเป็นลูกหมา ยังจะทำปากเก่งอีก” เขาเอ่ยแซว ไม่ว่าอะไรเพราะจูบที่ให้ไปเมื่อกี้ มันก็เป็นจูบเด็กๆ อย่างที่เธอว่า “ฉันผ่านมาเท่าไหร่ละ รู้หรอกน่าว่าอย่างเธอน่ะ ‘ไม่เคย’ หรอก”

ซึ่งความสดใหม่ของเธอนี่แหละ ที่ทำให้เขาอยากได้ จากตอนแรกเจอคิดว่าไม่เท่าไหร่ แต่พอได้สัมผัสในคืนนั้น พอคาดเดาได้ถึงความไม่ประสาของเธอ มันก็เป็นอะไรที่เอาออกจากความคิดได้ยาก

“เคยไม่เคยมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย เรียนหนังสือให้จบก่อนเถอะแล้วค่อยมาพูดเรื่องแบบนี้”

“ตลกล่ะยัยบ้า” เขายิ้มออกมาระหว่างจ้องมองไปที่ในหน้าแดงก่ำของหญิงสาว “เธอนี่เป็นเอามากนะ พูดจาแต่ละอย่างเหมือนพวกป้าแก่ๆ ที่ชอบเสนอหน้าสั่งสอนชาวบ้าน”

จริงอยู่ที่เธอเกิดก่อนเขาตั้งสี่ปี แต่มีความคิดเป็นยายขี้บ่นแบบนี้ก็เกินไป แต่ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่อยากสนใจ เพราะตอนนี้กำลังอารมณ์ดีขึ้นมาทันควัน ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าเพียงแค่เห็นใบหน้าง้ำงอของยัยนี่ จะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้ เท่ากับว่าที่ทำไปทั้งหมดก็ไม่เสียแรงเปล่า

“ทำไมมาช้าจัง ฉันอุตส่าห์อดข้าวอดน้ำรอเธอตั้งหลายวัน”

“หมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความว่าตามนั้น นี่กะว่าถ้าพ่อส่งพยาบาลมาอีกคน ฉันจะแกล้งชักดิ้นชักงอ”

ไม่พูดเปล่า แต่ตาบ๊องนี่ยังทำท่าทางมือหงิกมืองอ ลิ้นจุกปาก ดูอารมณ์ดีต่างจากที่คนแก่ทั้งสามเป็นกังวลราวกับเป็นคนละคน ซึ่งดูตลกในสายตาสร้อยสน จากที่คิดว่าเขาเป็นคนขี้เก๊ก วางมาดเป็นคุณชายไปวันๆ สิ่งที่เห็นตอนนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น ดูแล้วพรนับพันดูเป็นเด็กปัญญาอ่อนคนหนึ่งด้วยซ้ำ

“แล้วจะทำแบบนั้นทำไม” เธอพยายามไม่ยิ้มออกมา เลยแกล้งทำเสียงเข้มตอนที่ถามเขาไป คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ “เป็นบ้าหรือไง ถึงเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีการแบบนี้”

ชายหนุ่มยักไหล่ ไม่จำเป็นต้องตอบ... ก็ไม่เชิงว่าเรียกร้องความสนใจหรอก เมื่อความจริงเขาก็แค่ไม่อยากอยู่กับพวกพยาบาลที่พ่อหามาให้ก็เท่านั้น พวกนั้นน่าเบื่อ ทำอะไรก็ขวางหูขวางตาน่ารำคาญ พอเจอฤทธิ์เดชของเขาเข้าหน่อย ก็ร้องไห้ รีบแจ้นออกไปรับเงินค่าจ้างที่พ่อชดเชยให้ ทั้งที่ยังทำงานไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ

พรนับพันไม่ตอบ เขาทำเฉยกับประโยคที่เธอถาม ก่อนที่สายตาคมกล้าของเด็กน้อยจะเป็นประกายวาววับ ชายหนุ่มจ้องมองมาที่เธอตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเริงร่า ผิดกับร่างกายที่ ‘เดี้ยง’ ไม่เป็นท่า… “อย่าถามมากเลย มาหาเรื่องสนุกๆ ทำกันดีกว่า”