บทที่ 15 คนป่วยงี่เง่า (1)

มองด้วยแววตาระยิบระยับไม่พอ น้องชายต่างพ่อต่างแม่ยังเอื้อมมือมาดึงเอวคอดของสร้อยสนเข้าไปหา ใช้ทั้งมือที่ไม่เจ็บและเจ็บจู่โจมเข้ามาพร้อมกัน หญิงสาวตกใจ พอไม่ทันได้ตั้งรับเธอเลยไม่มีโอกาสได้ฝืนกายไว้ จึงกลายเป็นว่าตอนนี้ ร่างกลมกลึงได้ลอยวืดไปนั่งแหมะอยู่บนตักกว้างของพรนับพันอย่างง่ายดาย

“ไหนว่าแขนหั...