บทที่ 16 คนป่วยงี่เง่า (2)

“พะ พอ... หยุดก่อน”

พอเขาปล่อยให้ริมฝีปากของเธอได้เป็นอิสระ สร้อยสนก็ร้องประท้วงเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้น มันถลำลึกเกินกว่าที่เธอคิดไปมากโข ซึ่งพรนับพันก็ได้แต่หัวเราะอยู่ในลำคอ เขาหยุดทุกการกระทำอย่างที่เธอต้องการ ก่อนจะดันตัวออกมา อารมณ์ดีไปอีกเมื่อเห็นว่าตอนนี้หญิงสาวในอ้อมกอดตาปรือจนแทบจะไม่หลงเหลือ...