บทที่ 17 คนป่วยงี่เง่า (3)

“งั้นเหรอ” เขายักไหล่ “ก็แล้วแต่ ถ้าอย่างนั้นก็ออกไปเหอะ ฝากบอกพ่อด้วยว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ฉันจะไม่กินอะไรทั้งนั้น จนกว่าเธอจะรับปากให้ในสิ่งที่ฉันอยากได้”

“นี่นาย มันจะไร้สาระเกินไปแล้วนะ” สร้อยสนเริ่มไม่พอใจ เป็นบ้าอะไรถึงเอาเรื่องแบบนี้มาต่อรอง ปัญญาอ่อนสิ้นดี

“ออกไป” ด่าไปก็เท่านั้น เพราะชายหนุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ