บทที่ 37 อย่าทิ้งฉันไป ได้โปรด (1)

เพียงเท่านั้น สร้อยสนก็ร้องไห้ออกมา ไม่สามารถกลั้นน้ำตาที่พยายามเก็บซ่อนไว้ได้ ยิ่งเห็นแววตาของพรนับพันฉายแววเจ็บปวด ราวกับรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ความเข้มแข็งที่ควรมีก็ถูกขว้างทิ้งตรงข้างทาง

ชายหนุ่มมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขารัก ก่อนจะหันมองไปรอบๆ รวดร้าวในทันทีที่พบเห็นกระเป๋าเดินทางที่กำ...