บทที่ 9 เธอนั่นแหละที่สมยอม (2)

มันเกิดอาเพศอะไรขึ้นมา เป็นเพราะว่าตอนยี่สิบห้าเธอได้รับแต่เรื่องดีๆ เหรอ ตอนนี้โชคชะตาเลยลงโทษ ส่งคนวิตถารบ้าบออย่างนายนี่มาให้ และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาที่พูดจาสื่อสารกันเข้าใจ

ไม่รู้ว่าเกลียดที่เธอเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ หรือที่ทำไปทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะสันดานกัน! โธ่เว้ย ... กะจะมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ เจอแบบนี้คงต้องหาทางย้ายออกไปแล้วมั้ง

ไม่ไหวหรอกนะ ต่อให้เขาจะหน้าตาดีมาก แต่เธอก็ไม่ใช่จิ้งจกที่กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา เอ๊ะ... หรือว่าของเธอมันเหมาะกับสุภาษิต อยู่บ้านท่านอย่านิ่งเดียวดายกันวะ เลยต้องปั้นวัวปั้นควายให้ลูกเขาเล่น

มาอาศัยชายคาเขาอยู่ มาแบ่งข้าวในหม้อเขากิน ก็เลยต้องถูกลูกเขาเล่นอย่างนั้นเหรอ???

บ้าไปแล้ว ทำไงดี ทำไงดี โว้ย!! ถีบแม่ง

“ไอ้วิช! ตื่น!”

แต่ไอ้วิชก็ไม่ตื่น…

สร้อยสนจำได้ว่าเขากลิ้งไปแค่หนึ่งตลบเท่านั้นตอนที่เธอยกขาคู่ขึ้นมาถีบ นอกจากไม่ตื่นแล้วชายหนุ่มยังกรนออกมาเสียงดังลั่น ทำเอาเจ้าของห้องอย่างเธอต้องอัปเปหิตัวเองไปนั่งคุดคู้อยู่ที่เก้าอี้ทำงาน หลังจากที่แต่งเนื้อแต่งตัวเป็นเสื้อแขนยาวขายาวมิดชิด

จากนั้นก็เพ่งมอง จ้องไปที่มันอย่างไม่วางสายตา เพราะกลัวว่าน้องชายต่างพ่อต่างแม่จะตื่นขึ้นมาเพื่อทำไม่ดีไม่ร้ายกับเธอเข้า หญิงสาวนั่งกอดเข่า แน่วแน่และตั้งใจ แต่ผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ เปลือกตาก็หนักขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนท้ายที่สุดก็ฝืนความง่วงของตัวเองไม่ไหว สร้อยสนหลับไปทั้งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่เธอใช้นั่งตอนทำงาน

หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้เหมือนกัน แต่พอรู้ตัวอีกครั้งก็ตอนที่ร่างกายหลับเต็มตื่น เธอลืมตาขึ้น จากนั้นก็บิดขี้เกียจอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในท่านั่ง แต่กลับนอนอยู่บนเตียงกว้างของตัวเองอย่างสะดวกสบาย โดยมีผ้านวมผืนใหญ่ห่มกายให้อย่างเรียบร้อย

มาอยู่นี่ได้ยังไง? ฉิบหายละ!

ร่างกลมกลึงของเจ้าของห้องเด้งตัวขึ้น สิ่งแรกที่เธอทำคือมองไปรอบๆ เพื่อมองหาร่างใหญ่ อยู่ไหน? มันอยู่ไหน? มันออกไปจากห้องนอนของเธอหรือยัง? เมื่อไม่เจอก็เริ่มเบาใจ แต่ก็กรี๊ดขึ้นมาอีกรอบและก้มลงมองเนื้อตัวของตัวเอง

ครบ... เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ยังอยู่ครบ

แล้วตรงส่วนนั้นของเธอล่ะ? โบ๋ไปแล้วหรือเปล่า

สร้อยสนรีบล้วงเข้าไปจับ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดังลั่นเมื่อมันไม่ได้มีอาการเจ็บ เสียด หรือเลือดไหลอย่างที่เคยอ่านมา ของสงวนของเธอยังรู้สึกปกติดี เมื่อคืนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเธอเองก็ยังไม่ได้ตกเป็นของหมอนั่น

เฮ้อ... ค่อยโล่งใจหน่อย อย่างน้อยที่สุดน้องชายของเธอก็คงมีจิตสำนึกอยู่ (นิดหน่อย) ก็ยังดีที่เขาไม่ลักหลับ หรือข่มขืนเธออย่างที่ตั้งใจในตอนแรก หรือบางที เขาอาจจะแค่เมา? และทำไปด้วยความไม่รู้ตัว เพราะใครกันมันจะกล้าเข้ามาในห้องคนอื่น ทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอย่างหน้าด้าน

ใครเขาจะทำกัน? ... แต่ช่างเถอะ เหนื่อยจะหาคำตอบให้กับเรื่องนี้แล้ว สิ่งที่เธอต้องทำต่อจากนี้คือระมัดระวังตัว อย่าเข้าใกล้พรนับพันอีก ไม่ว่าตอนที่เขาเมาหรือแม้ว่าตอนที่ยังคงมีสติ อยู่ให้ห่างเขาแหละดี และถ้าหากเป็นไปได้ก็รีบย้ายออกจากบ้านหลังนี้ซะ

เอางี้แหละสร้อย... ค่อยๆ คิดไป หญิงสาวพยายามบอกตัวเอง โดยลืมนึกไปเลยว่าเธอกลับมานอนที่เตียงได้ยังไงกัน?

ฝีมือของพรนับพันอย่างนั้นเหรอ? ... คนอย่างเขาเนี่ยนะ?

เหตุการณ์วันนั้นอาจจะเกิดขึ้นเนื่องจากว่าพรนับพันเมาก็ได้

เพราะนับตั้งแต่หายออกจากห้องเธอไป สร้อยสนก็ไม่เจอหน้าชายหนุ่มอีก ทั้งวัน ทั้งคืน จนตอนนี้ก็ล่วงเลยเข้าสู่วันที่สามแล้วที่ชายหนุ่มไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน ซึ่งเธอไม่สนใจหรอก ดีด้วยซ้ำ หายไปทั้งชาติเลยยิ่งดี

เธอจะได้พักโครงการที่จะย้ายออกจากบ้าน จริงๆ อยู่ที่นี่ก็สบายกาย ถ้าพรนับพันไม่มาวุ่นวาย ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องที่อึดอัดใจ เธียรเองก็ไม่ค่อยเจ้ากี้เจ้าการกับเธอสักเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะหลงใหลอยู่กับรักหวานฉ่ำของแม่เธอแหละมั้ง

แล้วอีกอย่าง... ยังไงการอยู่ที่นี่มันก็เอื้อให้เธอทำตามฝัน มีห้องนอนเงียบกริบ มีระเบียงสวยไว้เปลี่ยนบรรยากาศตอนทำงาน ไม่มีใครมายุ่มย่าม ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าครองชีพ ดีกว่าการออกไปเผชิญกับปัญหาเรื่องปากท้องกับที่อยู่อาศัยเหมือนที่เคยเจออยู่มากโข

“ขอหนูเจียวไข่หน่อยนะคะป้า”

สร้อยสนเอ่ยขอพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี เมื่อไม่เห็นหน้าลูกชายเจ้าของบ้าน ยามที่เธอเดินเข้าไปในห้องครัว เพื่อขอข้าวกิน ก็ยังไม่มีเงาหัวของเด็กบ้านั่นโผล่มาให้เห็น

“จะเจียวทำไมหนูสร้อย กินนี่ดีกว่า พะแนงหมู ต้มข่าไก่ มีกุ้งกระเทียมด้วยนะ ป้าแบ่งไว้ให้ เห็นว่าหนูไม่ลงมาทานกับคุณๆ เขา” นุ่มเดินไปที่โต๊ะกับข้าว พร้อมกับเปิดฝาชีที่ครอบอาหารดังกล่าวไว้ให้หญิงสาวเห็น “นี่ไง มากินๆ”

“โห... ป้านุ่ม ทำไมใจดีกับหนูขนาดนี้คะ” สร้อยสนแทบร้องไห้ ซึ้งใจที่อีกฝ่ายเอ็นดูเธอขนาดนี้ ทั้งที่เธอเองก็เป็นเพียงลูกติดเมีย ไม่ได้มีเกียรติมีศักดิ์ศรีที่เหนือไปกว่าคนงานในบ้าน

จึงไม่แปลกเลยที่สร้อยสนจะรู้สึกว่าคนงานสาวๆ หลายคนในบ้านไม่ชอบหน้า แต่ถามว่าสนใจไหม? ก็ไม่

หญิงสาวเอ่ยขอบคุณพร้อมกับยกมือไหว้ สำหรับนุ่มแล้วนางมีศักดิ์เป็นถึงคนงานเก่าแก่ของบ้าน มีหน้าที่อีกอย่างคือเป็นพี่เลี้ยงของพรนับพันมาตั้งแต่เกิด ดังนั้นต่อให้ใครจะเขม่นสร้อยสน เธอก็ไม่แคร์หรอก ในเมื่อนุ่มมีสิทธิ์ตัดสินใจในบ้านหลังนี้แทบจะทุกอย่าง