บทที่ 46 บทส่งท้าย

เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวายภายในเพนต์เฮาส์สุดหรู เสียงนาฬิกาปลุกยังไม่ทันดังครบสิบวินาทีด้วยซ้ำ เสียงเล็ก ๆ ใสแจ๋วของเทมส์ก็ดังลั่นบ้านทำลายความเงียบสงบเสียก่อน

“ปะปี้ค้าบบบบ ตื่นด้ายแย้วกั๊บ!”

“สายแย้วน้าาา ปะปี้ขี้เซา!”

“โอ๊ยยย ลูกจ๋า ปะปี้ตื่นแล้วครับ”

ไทม์สะดุ้ง ดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ท่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ