พ่ายรักนายคาสโนว่า

สามปีก่อน

ฝนหลงฤดูตกกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งสายฟ้ากำลังฟาดฟันลงมาเพื่อซ้ำเติมหัวใจที่แตกสลายของใครบางคน

ใบชา เด็กสาววัยสิบแปดปีในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่เปียกชุ่มไปทั้งตัว ยืนสั่นอยู่หน้าบานประตูคอนโดหรูใจกลางเมือง มือเล็กที่เย็นเฉียบกำลังกำที่ตรวจครรภ์ ซึ่งขึ้นขีดสีแดงสองขีดเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ลูก... เธอกำลังจะมีลูก

เธอวิ่งตากฝนมาหาไทม์ แฟนหนุ่มรุ่นพี่ที่เพิ่งเข้าปีหนึ่งคณะวิศวะ ผู้ชายแสนดีที่คอยดูแลเทคแคร์ อ่อนโยน และปกป้องเธอมาตลอด คนที่เป็นรักแรกและรักเดียวในชีวิตของเด็กสาวกำพร้าพ่ออย่างเธอ

เธอตั้งใจจะมาบอกข่าวดี ข่าวที่เธอแอบหวังลึก ๆ ว่าเขาจะยิ้มรับ จับมือเธอไว้ แล้วก้าวผ่านความผิดพลาดครั้งนี้ไปด้วยกัน

แกร๊ก...

ประตูห้องไม่ได้ล็อก ใบชาค่อย ๆ ผลักบานประตูเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แต่แล้วสิ่งที่กระแทกเข้าสู่โสตประสาทกลับไม่ใช่คำทักทายอบอุ่น หรือรอยยิ้มหวาน ๆ ของแฟนหนุ่ม

“อื้ออ ไทม์ขา... แฟนเด็กของน้องไม่ว่าเอาเหรอคะ ที่แอบพาพี่มาขึ้นเตียงแบบนี้” 

“แฟนเฟินอะไรกันล่ะครับพี่ นังเด็กจืดชืดนั่นก็แค่ของเล่นเอาไว้แก้เบื่อเท่านั้นแหละ ไทม์รำคาญจะแย่อยู่แล้ว”

สองเท้าของเด็กสาวในรองเท้านักเรียนชะงัก หัวใจดวงน้อยหล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม เสียงทุ้มที่เคยบอกรักและกล่อมเธอเข้านอนทุกคืน ตอนนี้กลับเอ่ยถ้อยคำเชือดเฉือนไร้เยื่อใย

“แม่งทำตัวไร้เดียงสา หวงเนื้อหวงตัว น่าเบื่อจะตายห่า ไม่เห็นจะเร่าร้อนถึงใจเหมือนพี่เลยสักนิด ซี๊ดดด บดลงมาแรง ๆ เลยคนสวย”

เพล้ง!!

กรอบรูปคู่ที่ใบชาตั้งใจใช้เงินเก็บซื้อมาให้เป็นของขวัญวันครบรอบ กระแทกลงบนพื้นกระเบื้องจนเศษกระจกแตกกระจาย

สองร่างที่กำลังนัวเนียกันอยู่บนโซฟาสะดุ้ง ไทม์ในสภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยหันมามอง แววตาของเขาตื่นตระหนกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและหงุดหงิดรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด

“ใบชา... เข้ามาทำไมไม่รู้จักเคาะประตู มารยาทไปไหนหมดวะ” เขาตวาดเสียงแข็ง ราวกับคนที่กำลังทำเรื่องระยำไม่ใช่ตัวเอง

ดาวคณะสาวเบิกตาโตด้วยความตกใจ รีบคว้าเสื้อผ้ากระเป๋ามาสวมลวก ๆ แล้วเดินหนีออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้เพลย์บอยหนุ่มต้องยืนเผชิญหน้ากับเด็กสาวที่กำลังยืนร้องไห้ปานจะขาดใจ

“ฮึก... พี่ไทม์ พี่ทำแบบนี้กับชาได้ยังไง! พี่สัญญากับชาแล้วไงว่าจะมีแค่ชาคนเดียว!”

น้ำตาใสไหลผสมกับน้ำฝนอาบสองแก้มเนียน ใบชาตัวสั่นเทา ริมฝีปากสั่นระริก ทำไม... ผู้ชายที่แสนดีคนนั้นหายไปไหน ทำไมแววตาของเขาถึงได้เย็นชาและว่างเปล่าขนาดนี้

“ถ้าไม่รักแล้วก็บอกกันสิ จะนอกใจกันทำไมพี่! ทำไมต้องทำร้ายชาขนาดนี้ด้วย!”

ไทม์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่เคยมองเธอด้วยความรักตอนนี้เต็มไปด้วยความดูแคลน เขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาใกล้ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย

“ก็กูเห็นมึงเป็นของตายไง”

“ฮึก ขะ ของตายเหรอ ที่ผ่านมาพี่เคยรักชาบ้างไหม”

“ก็ผิดที่มึงโง่เองปะวะใบชา เสือกเชื่อคำพูดลม ๆ แล้ง ๆ ที่กูหลอกว่าจะมีแค่มึงคนเดียว”

คำพูดเลือดเย็นนั้นหลุดออกมาจากปากเขาอย่างง่ายดาย

“กูเป็นใคร? กูคือธราดล เทวาพิทักษ์ ทายาทหมื่นล้าน มึงคิดว่ากูจะมาหยุดชีวิต หยุดอนาคตไว้ที่เด็กมัธยมจน ๆ จืดชืดแบบมึงเหรอ! อย่าฝันสูงไปหน่อยเลย!”

“…”

“ไม่เผื่อใจเอง แล้วตอนนี้มึงจะมาโวยวายร้องไห้โทษกูทำไม! เลิก ๆ กันไปซะก็ดี กูรำคาญ! มึงแม่งงี่เง่าน่าเบื่อฉิบหาย!”

“พี่ไทม์...” ใบชาส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่คือธาตุแท้ของผู้ชายที่เธอฝากชีวิตไว้

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย ชูที่ตรวจครรภ์ในมือที่สั่นเทาขึ้นมาตรงหน้าเขา

“ชาท้อง… ชาท้องลูกของพี่นะพี่ไทม์! ฮึก... พี่จะทิ้งชาไปไม่ได้นะ!”

แต่แทนที่เพลย์บอยหนุ่มจะตกใจ หรือมีท่าทีสำนึกผิดรับผิดชอบอย่างที่เธอหวัง เขากลับจ้องมองแท่งพลาสติกนั้น นิ่งอึ้งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแสยะยิ้มสมเพชออกมา

“ท้อง? เหอะ! มั่นใจแค่ไหนวะว่าเป็นลูกกูฮะใบชา!”

“พะ พี่ไทม์พูดบ้าอะไรออกมา! ชาไม่เคยมีใคร ชามีแค่พี่คนเดียวนะ ฮึก… ชารักพี่คนเดียว พี่เป็นคนเดียวของชานะ”

“อย่ามาตอแหลใบชา! มึงคิดว่ากูโง่เหรอฮะ!”

ไทม์ตวาดลั่นห้อง ชี้หน้าด่า

“ปกติกูเอากับมึง กูใส่ถุงยางป้องกันตลอดทุกครั้ง มีแค่ครั้งเดียวที่กูเมาแล้วเผลอสด แต่กูก็แตกนอกปะวะ! แล้วมึงจะท้องได้ไง ร่านไปอ้าขาให้หมาตัวไหนเอา แล้วจะมาโยนขี้ให้กูรับผิดชอบเหรอฮะ!”

คำว่า ร่าน จากปากผู้ชายที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไป มันทำลายศักดิ์ศรีความเป็นคนของเธอจนย่อยยับ

“พี่ไทม์!! ชาไม่ใช่ผู้หญิงร่านแบบนั้นนะ ทำไมพี่ถึงพูดจาหมา ๆ แบบนี้!”

“คิดจะเอาก้อนเลือดในท้องมาบีบน้ำตาจับกู เพื่อกอบโกยเงินของตระกูลเทวาพิทักษ์เหรอวะ! ฝันไปเถอะอีเด็กเหลือขอ”

เขาเดินเข้าไปกระชากต้นแขนเล็กของใบชาอย่างแรง

“มึงกับแม่มึงมันก็ตอแหล หน้าเงิน หน้าด้านเหมือนกันหมดนั่นแหละ! พ่อกูเพิ่งเอาเงินฟาดหัวแม่มึงไปเป็นแสน ๆ เพื่อให้มึงเลิกกับกู! มึงยังไม่พอใจอีกหรือไงฮะ! หรือโลภมากไม่รู้จักพอ!”

“พะ พี่ไทม์พูดเรื่องอะไร เงินอะไร ชากับแม่ไม่เคยหน้าเงิน ไม่เคยไปรับเงินบ้าบออะไรจากพ่อพี่ หรือจากใครทั้งนั้นนะ ปล่อยชา! ชาเจ็บ!”

“หยุดตอแหล!! กูเกลียดผู้หญิงตอแหลหน้าเงินแบบมึงที่สุด!”

ไทม์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ เอ่ยถ้อยคำเหยียบย่ำทำลายหัวใจผู้หญิงคนหนึ่ง จนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

“เอาจริงปะ มึงก็ไม่ได้สวยเลิศเลอ ลีลาเด็ดจนถึงขนาดที่กูจะต้องมานั่งเสียดายหรอกนะใบชา กูก็แค่อยากลองของแปลก เปิดซิงเด็กมัธยมใส ๆ บริสุทธิ์ ๆ แค่นั้นแหละ แต่เอาไปเอามา แม่งนอนแข็งเป็นท่อนไม้ จืดชืด น่าเบื่อฉิบหาย เอากับกะหรี่ยังมันส์กว่าเลย!”

“ฮึก พี่ไทม์พี่มันเหี้ย พี่มันไม่ใช่คน”

“เออ! กูมันเหี้ย! รู้แล้วก็ไสหัวไปซะ”

สิ้นคำตวาด ร่างบอบบางของเด็กสาววัยสิบแปด ก็ถูกวงแขนแกร่งผลักกระเด็นออกไปอย่างแรงไร้ซึ่งความปรานี

“กรี๊ดดด! อ๊ะ!”

ร่างของเด็สาวล้มลงไปกองกับพื้นกระเบื้องอย่างแรง ฝ่ามือเล็กที่ยันพื้นไถลไปถูกเศษกระจกจากกรอบรูปที่แตกกระจาย บาดลึกเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดสีแดงสดไหลอาบพื้น

“ฮือออ โอ๊ยย”

แต่ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือมันเทียบไม่ได้เลยสักนิด กับก้อนเนื้อที่อกซ้ายที่ถูกบดขยี้จนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี หน้าท้องน้อยปวดหนึบขึ้นมาจนเธอต้องนิ่วหน้า

“ไปเอาไอ้เด็กเวรนั่นออกซะ!”

ไทม์ยืนชี้หน้าสั่งด่าทอด้วยสายตาเกลียดชังขั้นสุด

“เพราะกูไม่มีวันยอมรับสายเลือดสกปรก ๆ ที่เกิดจากผู้หญิงตอแหลหน้าเงินแบบมึงเด็ดขาด ไสหัวออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้ และอย่าสาระแนกลับมาให้กูเห็นหน้าอีก”

ปัง!!

ประตูห้องถูกกระแทกปิดใส่หน้าอย่างแรง ทิ้งให้เด็กสาววัยสิบแปดปีนั่งจมกองเลือดและคราบน้ำตาอยู่เพียงลำพัง

ใบชาพยุงร่างที่สั่นเทาและไร้เรี่ยวแรงของตัวเองลุกขึ้นมา ร้องไห้อย่างไม่อายใคร ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ เธอเดินกอดตัวเองไปตามริมถนนอย่างไร้จุดหมาย โลกทั้งใบของเด็กสาววัยสิบแปดพังทลายลงมาตรงหน้ามืดบอดไปหมด

ทำไม... ทำไมความรักที่บริสุทธิ์ของเธอ ถึงถูกเหยียบย่ำแบบนี้ ทำไมผู้ชายที่เธอฝากชีวิตไว้ ถึงเลือดเย็นและใจร้ายได้ขนาดนี้ เธอทำอะไรผิด

ครืด... ครืด...

จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงนักเรียนก็สั่นเตือน ใบชารีบล้วงหยิบขึ้นมากดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเปื้อนเลือด หวังเพียงแค่จะได้ยินเสียงของแม่ เพื่อปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายดวงนี้

“ฮะ ฮัลโหลแม่คะ ชา… ชา...”

[นังหนูชาใช่ไหมลูก นี่ป้าข้างบ้านนะ แม่เอ็งโดนรถชน! ตอนนี้กู้ภัยพาส่งโรงพยาบาลเข้าห้องไอซียูแล้ว หมอบอกว่าอาการสาหัสมาก เป็นตายเท่ากัน! รีบมาเร็วเข้าลูก!]

“มะ... แม่...”

ตุ้บ

โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือที่สั่นเทาตกกระแทกพื้นน้ำ โลกทั้งใบของใบชาดงเธอดับวูบลงในวินาทีนั้น ขาทั้งสองข้างทรุดลงคุกเข่าท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ

“กรี๊ดดดดดด!! แม่!!! ไม่เอาแบบนี้!! แม่ทิ้งชาไปไม่ได้นะ! ฮือออออ!!”

วันนั้นคือวันที่พายุฝนและโชคชะตาเล่นตลก พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตของเธอ

พรากผู้ชายที่เธอรักและไว้ใจที่สุด

พรากมารดาผู้เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรเพียงคนเดียวไปอย่างไม่มีวันกลับ

เหลือเพียงตัวเธอและอีกหนึ่งชีวิตตัวน้อย ๆ ในครรภ์ ที่เธอสัญญากับตัวเองว่า จะต้องเข้มแข็ง และปกป้องเขาด้วยชีวิต

ใบชาเงยหน้าขึ้นมองตึกคอนโดหรูที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางสายฝน ดวงตาที่เคยสดใสและเต็มไปด้วยความรัก ตอนนี้นี้แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า เย็นชา และเจ็บแค้นฝังลึกถึงกระดูก

“ลาก่อน ชาติหน้ามีจริงขออย่าให้เราสองคน ต้องกลับมาพบเจอกันอีกเลย...”

คำสาปแช่งท่ามกลางสายฝนในวันนั้น กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่สูงชัน แช่แข็งปิดตายหัวใจของใบชาไปตลอดกาล

หลังจากนนี้เธอคือผู้หญิงที่จะทำทุกอย่างเพื่อเงิน เพื่อรักษาลูกชายเพียงคนเดียว

และรอคอยวันเวลาที่ผู้ชายเลวทรามสันดานหมาคนนั้น จะต้องคลานเข่าเข้ามาชดใช้ทุกหยดน้ำตาของเธออย่างสาสม