บทที่ 100 การแข่งขันเป็นความเป็นความตายบนทางด่วน

เมื่อเสียงซ่าของคลื่นรบกวนจากเครื่องขยายเสียงเงียบลง บรรยากาศทั่วทั้งนิคมอุตสาหกรรมร้างก็เหลือเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวชวนวังเวง

อานันต์ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างสูงสง่ายืดตรง ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปทีละวินาที

ทุกวินาทีแห่งการรอคอย เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดแทงลงบนเส้นประสาทของพริมดาวซ้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ