ภรรยาที่ตายไปกลับมาพร้อมลูกแฝด

ภายนอกหน้าต่างพายุฝนโหมกระหน่ำ ลมกรรโชกแรงหวีดหวิวบาดลึกถึงผิวหนัง

แม้พริมดาวจะยืนอยู่ตรงหัวบันไดชั้นสองภายในบ้านที่เปิดเครื่องปรับอากาศอุ่นสบาย แต่เธอกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับยืนอยู่กลางพายุฝนเสียเอง

ภาพเบื้องล่างคือสิรินทร์ที่นอนกองอยู่กับพื้น โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ย้อมชุดสวยของเธอจนแดงฉานไปทั่วร่างในชั่วพริบตา

สิรินทร์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน "ลูกแม่! พริมดาว... เธอผลักฉันทำไม?"

ใบหน้าของพริมดาวซีดเผือด ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากแก้ตัว ร่างสูงใหญ่ของอานันต์ก็พุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว สายตาที่เขามองมาที่เธอนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ไม่มีการปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย

"พริมดาว เธออยากตายนักใช่ไหม?"

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว

แต่มันกลับกรีดลึกลงไปในหัวใจของพริมดาวราวกับคมมีดนับพันเล่ม

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติกลับมาเพื่ออธิบายความจริง "ฉันไม่ได้ผลักเธอ ตรงนี้มีกล้องวงจรปิด คุณไปเช็กดูได้เลย"

เธอคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าสิรินทร์จะกล้าใช้เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองมาเป็นเครื่องมือในการใส่ร้ายเธอได้ถึงขนาดนี้

"ถ้าคุณไม่เชื่อ เดี๋ยวฉันจะไปตามคนมาตรวจสอบให้เดี๋ยวนี้"

"พอได้แล้ว! เธอคิดว่าฉันจะยังเชื่อคำโกหกพกลมพวกนี้ของเธออีกเหรอ? ฉันมองเห็นธาตุแท้ของเธอมานานแล้ว ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่จิตใจอำมหิตแค่ไหน"

แววตาของอานันต์เย็นชาและดุดัน

เขาก้าวเท้าเข้าหาพริมดาวอย่างช้าๆ

รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ผู้คนรอบข้างต้องตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเจตนาฆ่าที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น

แม้แต่พริมดาวเองก็ยังเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

"ในอดีต ถ้าไม่ใช่เพราะเธอวางแผนใส่ร้ายสิรินทร์เรื่องวางเพลิง น้องสาวฉันก็คงไม่ต้องเสียโฉม และตอนนี้เธอยังกล้าลงมือฆ่าลูกของฉันอีก พริมดาว... เธอมันสมควรตายเป็นหมื่นครั้ง!"

ร่างกายของพริมดาวโงนเงนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ สองมือของเธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

"เรื่องในอดีตฉันไม่ได้ทำจริงๆ ทำไมคุณถึงไม่เคยเชื่อใจฉัน แล้วไปตรวจสอบความจริงดูบ้าง?"

อานันต์เป็นผู้มีอิทธิพลล้นฟ้า เรื่องแค่นี้ถ้าเขาคิดจะตรวจสอบจริงๆ มีหรือที่จะหาความจริงไม่ได้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอต้องแบกรับตราประทับว่าเป็น 'นางมารร้าย' และต้องทนรับความเจ็บปวดที่อานันต์มอบให้ เธอทนมามากพอแล้ว!

อานันต์ตวาดเสียงกร้าว "ฉันเชื่อในสิ่งที่ตาฉันเห็น!"

รูม่านตาของพริมดาวหดเกร็ง เธอพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

หัวใจของเธอเจ็บปวดราวกับมีเลือดไหลซิบๆ

ทั้งที่ความจริงอยู่ตรงหน้า ทั้งที่แค่เขาไปตรวจสอบดู

แต่เขากลับไม่แม้แต่จะมอบโอกาสให้เธอได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง

"เรื่องที่คุณเข้าใจผิดฉันต่างๆ นานา ตอนนี้ฉันไม่อยากจะอธิบาย แต่ก่อนอื่นฉันต้องพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าเรื่องวันนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน เป็นเธอต่างหากที่ใส่ร้ายฉัน!"

พริมดาวกัดฟันพูด

ขอแค่ได้หลักฐานจากกล้องวงจรปิด มายืนยันว่าสิรินทร์ไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่เห็น

อานันต์จะต้องเริ่มสงสัยในคำพูดก่อนหน้านี้ของสิรินทร์บ้างแน่ๆ

พริมดาวหมุนตัวเตรียมจะไปตรวจสอบกล้องวงจรปิด แต่แล้วเท้าของเธอกลับสะดุด ร่างทั้งร่างเสียหลักล้มลง หน้าท้องกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายในทันที

"โอ๊ย... ท้องฉัน!"

แววตาของพริมดาวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอมองดูเลือดกองใหญ่ที่ไหลซึมออกมาจากร่างกายท่อนล่าง ก่อนจะร้องขอความช่วยเหลือด้วยความหวาดกลัว

"คุณอานันต์... รีบพาฉันไปโรงพยาบาลที ลูกของเรา..."

อานันต์มองลงมาที่พริมดาวด้วยสายตาดูแคลนและเหยียดหยาม "ก็แค่ลูกชู้ที่เกิดจากผู้ชายสวะของเธอ! เด็กคนนี้ไม่มีสิทธิ์ลืมตาดูโลกตั้งแต่แรกแล้ว!"

ดวงตาของพริมดาวฉายแววสิ้นหวัง เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ "คุณอานันต์ เรื่องพวกนั้นฉันอธิบายได้ ฉันขอร้องล่ะ ช่วยลูกก่อนเถอะนะ"

นี่คือลูกที่เธออุ้มท้องมาอย่างยากลำบากถึงแปดเดือน อีกเพียงไม่นานแกก็จะได้ลืมตาดูโลกแล้ว!

เธอรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายยกมือขึ้น ยื่นไปหาอานันต์ด้วยความหวังอันริบหรี่

เผื่อว่า... อานันต์จะยอมใจอ่อนพาเธอไปโรงพยาบาล

แต่มือที่ยื่นออกไปกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า เธอแตะไม่โดนแม้แต่ปลายขากางเกงของเขาด้วยซ้ำ

สิรินทร์ซ่อนแววตาแห่งชัยชนะเอาไว้ แล้วรีบแสร้งร้องครวญคราง

"คุณอานันต์คะ รีบพาฉันไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ ฉันเจ็บเหลือเกิน!"

อานันต์ไม่ลังเลเลยที่จะเดินตรงเข้าไปหาสิรินทร์ ช้อนร่างของเธอขึ้นอุ้มแล้วก้าวยาวๆ เดินออกไปจากตรงนั้นทันที

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองพริมดาวอีกเลย และไม่ได้เห็นเลยว่าแสงสว่างสุดท้ายในดวงตาของเธอได้แตกสลายลงไปแล้ว

เธอนอนราบอยู่กับพื้น ความสิ้นหวังถาโถมเข้าเกาะกุมหัวใจ

เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกสลายดังเพล้ง

แต่ทว่า เมื่อก้มลงมองหน้าท้องของตัวเอง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เธอก็ต้องรักษาชีวิตลูกเอาไว้ให้ได้

พริมดาวกัดฟันตะเกียกตะกายคลานไปข้างหน้า ควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรเรียกรถพยาบาล

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดเจ้าหน้าที่กู้ชีพก็มาถึง เมื่อเห็นสภาพของเธอ พวกเขารีบปฐมพยาบาลเบื้องต้นและนำตัวเธอส่งโรงพยาบาลทันที

พริมดาวนอนหน้าซีดเผือด ร่างกายอ่อนระโหยโรยแรงอยู่บนเตียงคนไข้พร้อมสายน้ำเกลือระโยงระยาง

แววตาของเธอเหม่อลอย สติสัมปชัญญะเลือนรางเต็มที

แต่ในขณะนั้นเอง บอดี้การ์ดสองคนก็บุกเข้ามาในห้อง กระชากสายน้ำเกลือออกจากหลังมือของเธออย่างไม่ไยดี แล้วหิ้วปีกพริมดาวลากลงจากเตียง

พริมดาวไม่มีแม้แต่แรงจะขัดขืน ได้แต่ถามด้วยเสียงอันแผ่วเบา "พวกนายจะพาฉันไปไหน?"

"คุณอานันต์สั่งมาว่าคนอย่างเธอต้องได้รับโทษ ไปนอนสำนึกผิดในคุกซะเถอะ กับสิ่งที่เธอทำมาตลอดครึ่งชีวิต!"

บอดี้การ์ดลากตัวพริมดาวส่งสถานีตำรวจอย่างไม่ปรานี

วินาทีนั้น สมองของพริมดาวขาวโพลนไปหมด

เธออ้อนวอนขอร้องให้เขาช่วยลูก อานันต์ไม่สนใจไยดียังพอว่า แต่เขากลับจะส่งเธอเข้าคุกทั้งสภาพแบบนี้

บอดี้การ์ดยังนำเอกสารแจ้งข้อกล่าวหามายื่นให้ตำรวจ

"คุณอานันต์สั่งกำชับมาว่า ให้ดำเนินคดีด้วยข้อหาที่หนักที่สุด! อย่างน้อยๆ ผู้หญิงคนนี้ต้องนอนคุกสักห้าปี!"

เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น ความเยื่อใยสุดท้ายในใจของพริมดาวก็ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์

ไม่สิ... มันขาดลงตั้งแต่วินาทีที่อานันต์เลือกที่จะวิ่งไปหาสิรินทร์แล้วทิ้งเธอไว้เบื้องหลังแล้ว ความรักของพวกเขาได้เดินมาถึงจุดจบและร่วงหล่นลงสู่หุบเหวไปแล้ว

เป็นเธอเองที่เอาแต่ 'หลอกตัวเอง' เฝ้าฝันลมๆ แล้งๆ ว่าถ้าเธออดทนอีกนิด บางทีอาจจะละลายหัวใจน้ำแข็งของเขาได้

แต่ความจริงกลับตบหน้าพริมดาวฉาดใหญ่

ในสายตาของอานันต์ เธอมีค่าไม่เท่าแม้แต่ปลายเส้นผมของสิรินทร์

พริมดาวนั่งเหม่อลอย ฟังตำรวจปรึกษากันเรื่องข้อหาของเธอ

เธอไม่เหลืออะไรให้ห่วงอาวรณ์ในโลกใบนี้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่ยังค้างคาใจคือพี่ชายคนโตที่หายสาบสูญ และพี่ชายคนรองที่ติดอยู่ในคุก

เมื่อไม่กี่ปีก่อน 'ตระกูลพรชัยเจริญ' ยังเป็นหนึ่งในสิบบริษัทชั้นนำของเมืองหลวง

แต่บัดนี้ กลับไม่เหลือร่องรอยแห่งความรุ่งโรจน์

หลังจากตระกูลพรชัยเจริญประกาศล้มละลาย ญาติพี่น้องทุกคนต่างถูกอานันต์ตามล้างแค้นอย่างบ้าคลั่ง

เขาปักใจเชื่อว่าเธอคือคนร้าย

ไม่ว่าเธอจะอ้อนวอนหรือแก้ตัวอย่างไร มันก็ไร้ความหมาย

อานันต์ต้องการให้เธอมีชีวิตอยู่อย่างตายทั้งเป็น

เล็บยาวของพริมดาวจิกแน่นเข้าที่กลางฝ่ามือจนเลือดซึม

หากวันหนึ่งอานันต์ได้รู้ความจริงในอดีต ต่อให้เขามาคุกเข่าโขกศีรษะที่หน้าหลุมศพของเธอ เธอก็จะไม่มีวันอโหสิกรรมให้เขาเด็ดขาด!

เธอนึกเสียใจที่ได้มาพบกับอานันต์ เสียใจที่เอาชีวิตทั้งชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่!

ข้อกล่าวหาถูกสรุปอย่างรวดเร็ว พริมดาวถูกจับกุมในข้อหาทำร้ายร่างกายผู้อื่นโดยเจตนา

เธอสวมเสื้อกั๊กสีส้มของผู้ต้องขัง ข้อมือและข้อเท้าถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน ก่อนจะก้าวขึ้นรถควบคุมผู้ต้องหาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

ชาตินี้... ขอให้เธอกับอานันต์ อย่าได้พบเจอกันอีกเลย ไม่ว่าจะอยู่หรือตายจากกัน