บทที่ 11 ถ้าเป็นเด็กดี แล้วฉันจะคืนลูกให้

บรรยากาศภายในลิฟต์อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

คำถามนั้นแม้จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่หนักอึ้งราวกับหินผาที่ทุ่มลงกลางใจของอานันต์ มันเต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าหวาดหวั่น

เขาจ้องมองใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของเธอ จ้องมองริมฝีปากที่สั่นระริกเพราะความเจ็บปวดที่แล่นพล่าน ความรู้สึกบางอย่างระเบิดตูม...