บทที่ 162 ไปลาว

สิรินทร์ทำได้เพียงส่งสายตาอ้อนวอนไปทางอานันต์ หวังให้เขาออกหน้าปกป้องเธอ

ทว่าชายหนุ่มกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมมืดครึ้มและเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมปริปากพูดแม้แต่ครึ่งคำ

สัญญาที่ระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษรนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง พริมดาวไม่มีพันธะใดๆ ที่จะต้องทำตามคำสั่งของเขาในเรื่องงานถ่ายภาพ แม้เขาจะเผด็จการสักเพ...