บทที่ 167 แม่ป่วยหนัก

พริมดาวทอดสายตามองเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังยืนร้องไห้จนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตากลมโตคู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยความสิ้นหวังที่เกินกว่าเด็กวัยนี้ควรจะแบกรับ

เธอสัมผัสได้ว่าความสิ้นหวังนั้นเป็นของจริง และมันช่างหนักอึ้งเหลือเกิน

"พาพวกพี่ไปดูบ้านของหนูหน่อยได้ไหมจ๊ะ?"

เด็กหญิงเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมา ม...